“We organiseren al avonden voor transgenders, maar willen eenmalig een feest organiseren voor transgenders en hun familie.”

Dat idee bleek geld waard! Ben & Jerry's stelt ons via het Bob Angelofonds 750 euro beschikbaar om dat voor elkaar te krijgen.
Er zijn minder leuke klussen denkbaar, nietwaar?

Denk mee, doe mee! Klik hier...

Waar een Jill is, is een weg! - Mijn srs avontuur in Thailand

Plaats reactie
Tanja
Berichten: 232
Lid geworden op: 06 nov 2012, 19:51
Gender: Trans MtF
Locatie: rotterdam

Re: Waar een Jill is, is een weg! - Mijn srs avontuur in Thailand

Bericht door Tanja » 18 jan 2018, 16:24

Heerlijk i-rene dat je vrouw meegaat. Ook dat is niet iedereen gegeven. Ik moet alles helaas WEER op een lager pitje zetten. Eerst staat mij een standbeen correctie te wachten. Tja, door een ongeluk mijn been de vernieling in geholpen. Helaas ook weer een jaar revalidatie dus ik kan weer niet doorstappen. Lijkt wel of iets mij steeds wilt tegenhouden terwijl ik het in mijn hoofdje goed heb zitten.

Maarr heel veel succes in Bangkok. Ik hoop er ook ooit te komen.
2 x
Waarom heb ik het mezelf zo moeilijk gemaakt?? Omdat ik waarschijnlijk een domme doos ben die het allemaal wel dacht te kunnen verdringen :fpalm:

féj
Berichten: 22
Lid geworden op: 01 feb 2018, 11:20
Gender: Trans MtF
Locatie: limburg
Contacteer:

Re: Waar een Jill is, is een weg! - Mijn srs avontuur in Thailand

Bericht door féj » 01 feb 2018, 18:02

Dag Jill, ik lees al enige tijd je indrukwekkende verhaal over je SRS in Thailand en kan niet wachten dat ik ook zo mag schrijven over mijn SRS. Ik vind het mooi zoals je schrijft en de details zijn om te smullen samen met de mooie namen die je erbij maakt. Het maakt het zo volledig om over peter te praten. Geniet ervan zoals wij ook mogen genieten van jouw verhaal.

Veel liefs Féj
1 x

Jill
Berichten: 120
Lid geworden op: 16 jun 2017, 13:33
Gender: Trans MtF

Re: Waar een Jill is, is een weg! - Mijn srs avontuur in Thailand

Bericht door Jill » 13 feb 2018, 14:14

13 februari - stepping stones

Het is vandaag al weer 2 maanden en 2 dagen geleden dat ik de creepy woordjes “sweet dreams” hoorde. Er is uiteraard weer het een en ander te vertellen. Ik ben inmiddels aan mijn negende week van dilateren begonnen. Tot op de dag van vandaag ervaar ik daar veel ups en down mee. De ene dag willen ze er maar niet in, zelfs de kleinste die ik momenteel gebruik (Nr 1) wilt er soms niet helemaal in. Maar goed diezelfde dag gaat het meestal dan een sessie later weer beter. Ik ben er nog steeds niet helemaal dol op. En dan drie keer per dag maakt het ook niet vermakelijker.

Okay! Het bruggetje is gemaakt, op naar mijn volgend onderwerp, werk! Jill dacht, het is nu al 2 maanden terug dat ik geopereerd ben, en de slaapkamer muren komen onderhand op me af lijkt het wel. Laat ik maar eens naar werk terug gaan! Maar dat betekende wel dat ik 2 keer per dag dilateren zal en dan 75 minuten lang en dat ook nog eens op een zeer schoon tijdstip van 5 uur ‘s ochtends en als dat al niet vreugde genoeg brengt ben ik ook nog eens een uur en drie kwartier onderweg naar werk. Maar waar een Jill is is een weg, dus hé dat doen we gewoon toch eventjes.

05:00, alarm gaat a-,.. uitgezet! Wordt wakker, wat, 05:44?! Oh boy, better hurry! Plassen, handen wassen en gaan met die banaan. De sessie was aardig intense, en het was ook moeilijker om ze erin te krijgen dan normaal, dat zelfde gelde voor de avond sessie, want met deze opstelling heb je basically twee keer een ochtend sessie omdat er geen opbouw is. Dat komt omdat de middag sessie weg valt. Het reizen naar werk viel hartstikke mee, het lopen op normaal tempo gaf wel wat steken en was op zijn zachtst gezegd onaangenaam. Het werken was fun en ging ook goed, heb de volle acht uur gered. De gehele terug reis was wel redelijk onaangenaam, het is jammer dat ik zo ver weg woon. Dat had wel verschil gemaakt. Nu is het een uur en drie kwartier in afwachting om te kunnen kijken of alles er nog aan zit, bij wijze van spreken. Dus, lange afstanden zijn niet fijn, maar anders dan dat is werken met een zittend beroep wel te doen. Over zitten gesproken, ik kan al in achterover zittende positie zonder donutkussen zitten. Dat had ik niet verwacht, maar goed als nog maar uit veiligheid op Mr. Donut zitten.

Nu zit ik weer een dag op bed met hier en daar pijnscheutjes (prikt ook), ik hoop eigenlijk morgen weer fit genoeg te zijn om te werken. En dan donderdag weer een rust dag, zo kan ik toch drie dagen werken en vier dagen rust per week nemen. En zo kan ik ook de drie keer per dag schema van Chett aanhouden op de vrije dagen. Verder heb ik wel gemerkt dat als ik een actieve levenstijl aanhou dat mijn herstel ook een stuk aangenamer is. Zo ben ik de afgelopen maand meer gaan lopen en dat schudde voor mijn gevoel de boel ook lekker los, zowel daar beneden als mentaal. Ook zo gisteren, al was het dus ‘too much’ mijn laatste echt zichtbare hechting is wel een stuk losser gekomen zonder enige complicaties, en het voelde goed om weer onder de mens te zijn.

Eventjes voor dat de drie maanden aanbreekt heb ik een afspraak met een vumc gyneacoloog, die was oorspronkelijk morgen, maar aangezien ik het zo maar mijn zin had op werk gisteren heb ik die verschoven. Bovendien mogen de schaamlippen nog niet gescheiden worden met de vingers dus veel koekeloeren zal ze toch niet kunnen.

Je kan het misschien al een beetje merken aan de toon van het verhaal, ik maak het voornamelijk gewoon goed, met wel de gezonde zorgen die het herstel met zich mee brengt. Ik heb gemerkt dat je zeer sterk in je schoenen moet staan na terugkomst uit Thailand. Je komt veel pijntjes tegen waarvan jezelf niet, een, twee, drie kan uit halen waar het vandaan komt en soms zelfs niet weet hoe het ontstaan is. Laat staan dat je jezelf een antwoord kan geven, ik ben in ieder geval niet chirurg van beroep. Het is daarom belangrijk om zoveel mogelijk steun om je heen te hebben en ook voor een groot gedeelte je lichaam vertrouwen. Zo dacht ik vandaag ook even dat alles verschoven was daar binnen, maar gezond verstand vertelt je dat je die zorgen aan de kant schuiven moet want nu zal alles wel gewoon vast zitten en hoeft het niet te bouwen meer op de hechtingen die er zitten / zaten. Zorg dus dat je mentaal het aan kan, je hebt namelijk niet meer Sri en Tiar om je heen die je kunnen begeleiden.

Voor de rest heb je e-mail, zo heb ik wel al een paar keer mijn zorgen geuit. En heb ook netjes antwoord gekregen binnen een week. (Op een keer na) Ook heb ik wel veel steun bij mijn mede chetties die ik heb ontmoet in Thailand.

En nu is het voorzichtig doen, de dagelijkse dingen weer op pakken, vooruit uitkijken naar wat de toekomst brengt. Met andere woorden, het gewone leven gaat weer van start. En al die zorgen en pijntjes komen wel goed. They are just another stepping stone.
4 x

tanisha
Berichten: 1288
Lid geworden op: 18 jan 2015, 21:07
Gender: Vrouw
Locatie: Friesland

Re: Waar een Jill is, is een weg! - Mijn srs avontuur in Thailand

Bericht door tanisha » 13 feb 2018, 14:34

Als je weer moeite hebt probeer dan half gedraaid op je zij onderste been gebogen naar voren en wat afsteunen op je andere been.
Dit opent je bekkenbodem wat meer je bent wat te gespannen omdat het een verplichting is daar kan je met houding wat omheen komen.
1 x

Vera
Berichten: 121
Lid geworden op: 08 mei 2015, 11:14
Gender: Trans MtF
Locatie: Alkmaar

Re: Waar een Jill is, is een weg! - Mijn srs avontuur in Thailand

Bericht door Vera » 13 feb 2018, 14:51

Fijn weer wat van je te horen. Heb met bijzonder veel plezier al je verhalen gelezen en hier ook erg veel aan gehad. Kan zelf nu niet wachten tot het december is en ik zelf naar chettawut toemag
1 x

Jill
Berichten: 120
Lid geworden op: 16 jun 2017, 13:33
Gender: Trans MtF

Re: Waar een Jill is, is een weg! - Mijn srs avontuur in Thailand

Bericht door Jill » 13 feb 2018, 15:11

tanisha schreef:
13 feb 2018, 14:34
Als je weer moeite hebt probeer dan half gedraaid op je zij onderste been gebogen naar voren en wat afsteunen op je andere been.
Dit opent je bekkenbodem wat meer je bent wat te gespannen omdat het een verplichting is daar kan je met houding wat omheen komen.
Dat gaan we uitproberen, bedankt voor de tip.<3 Daar ben ik heel erg blij mee!
0 x

Annet
Berichten: 304
Lid geworden op: 18 apr 2017, 10:04
Gender: Vrouw
Locatie: Bakhuizen
Contacteer:

Re: Waar een Jill is, is een weg! - Mijn srs avontuur in Thailand

Bericht door Annet » 13 feb 2018, 15:41

weer mooi geschreven ben blij dat het zo goed gaat
1 x

tanisha
Berichten: 1288
Lid geworden op: 18 jan 2015, 21:07
Gender: Vrouw
Locatie: Friesland

Re: Waar een Jill is, is een weg! - Mijn srs avontuur in Thailand

Bericht door tanisha » 13 feb 2018, 16:43

Jill schreef:
13 feb 2018, 15:11
tanisha schreef:
13 feb 2018, 14:34
Als je weer moeite hebt probeer dan half gedraaid op je zij onderste been gebogen naar voren en wat afsteunen op je andere been.
Dit opent je bekkenbodem wat meer je bent wat te gespannen omdat het een verplichting is daar kan je met houding wat omheen komen.
Dat gaan we uitproberen, bedankt voor de tip.<3 Daar ben ik heel erg blij mee!
En natuurlijk proberen te ontspannen maar de controle over je bekenbodem spieren is iets wat je langzaam moet gaan leren.
1 x

Arlina
Berichten: 112
Lid geworden op: 30 dec 2017, 19:21
Gender: Trans MtF
Locatie: Valkenswaard

Re: Waar een Jill is, is een weg! - Mijn srs avontuur in Thailand

Bericht door Arlina » 13 feb 2018, 19:33

Wat een prachtig verhaal, en zo goed verwoord.
Veel detail zonder erg te worden.
Is voor mij inspiratie om nog harder door te gaan :)
Heb nu een eigen FB pagina voor Arlina, Annet toegevoegd, en komt jouw pagina voorbij als voorgestelde vrienden.
Maar eens even gegluurd natuurlijk.
En, dat wil ik kwijt, wat ben jij een ontzettend mooie meid ;)
ik heb nog wel even te gaan voordat ik er een beetje uitzie, ben nog maar 7 weken sinds the big bang.
2 x
Enkel een intelligent persoon kan mij beledigen.

Plaats reactie