Omgaan met je verleden, en het verwerken...

Gevoelens die je met de wereld deelt
Plaats reactie
Wolfy_girl
Berichten: 25
Lid geworden op: 10 sep 2018, 17:54
Gender: Trans MtF
Locatie: Twente

Re: Omgaan met je verleden, en het verwerken...

Bericht door Wolfy_girl » 12 sep 2018, 01:46

Ik heb hetzelfde gevoel: ik voel me ook min of meer beroofd van mijn jeugd.

Wat dat betreft hebben veel jonge transgenders het tegenwoordig een stuk beter denk ik. Ik had tijdens mijn jeugd nooit uit de kast hoeven te komen; mijn ouders / familie zouden mij nooit serieus hebben genomen, en in transitie gaan had ik ook kunnen vergeten in de tijd dat ik nog bij mijn ouders woonde. Tegenwoordig hoor je over nieuwe wetgevingen die in het belang van het kind staan in dat soort kwesties. In mijn tijd was het normaal dat de leraren op school zijn of haar leerlingen uitschold met homophobische en transphobische opmerkingen, of hier "grapjes" over maakte. Ik kan me nog een duidelijk geval herinneren betreft mijn lerares Verzorging op de middelbare school; in reactie op een vraag die ik had over make-up, hield ze een vrij lange transphobische tirade tegenover de hele klas, en maakte mij belachelijk voor het stellen van zo'n vraag. Volgens mij is dat tegenwoordig gelukkig wel anders.

Ik denk er ook zo over wat betreft de kinderwens: de gedachte van een eigen gezinnetje heb ik altijd al leuk gevonden, maar dan wel als moeder. Laat dat nou juist het probleem zijn... In veel gevallen kom ik er mee door als vrouw, maar de juiste biologische onderdelen om een kind te baren zal ik nooit krijgen en dat doet mij verschrikkelijk veel pijn. Als ik dit tegen enkele vrienden vertel (die inmiddels ook geen vrienden meer zijn :violin: ), kreeg ik nooit een begripvol antwoord, alleen maar antwoorden als "je weet toch dat een jongens-lichaam geen kindjes kan baren?". Alsof ik het spoor bijster ben en me dat niet realizeer ofzo... Of ze zeggen "waarom zou je DAT nou willen". Het antwoord is natuurlijk "omdat ik een vrouw ben". Adopteren is een optie, maar dat voelt toch anders. Ik denk dat ik me dan toch meer "pleegouder" zou voelen en niet "ouder-ouder".

Verder probeer ik naar de toekomst te kijken, want dat is het enige dat je kan doen. Leeftijd is ook eigenlijk maar een nummertje, en wat dat betreft verricht oestrogeen wonderen want volgens mij heb ik er nog niet eerder zo jong uitgezien. Ik zie mijn relatie met mijn vriendje eigenlijk een beetje als onze eigen "familie". Als we nu ook nog een huisdier nemen hebben we ook al het "beestje" gedeelte van "huisje boompje beestje". :)
4 x

Plaats reactie