Worstelen met mijn gevoelens en het uiten hiervan

[Irene_de_Vreede]

Je hoeft er geen sorry voor te zeggen, ik vroeg het me alleen af.

[Marije]

Ik kan me de reactie van je omgeving goed voorstellen. Mijn gezin heeft dit ook gehad, twee keer. We zijn er als maatschappij niet aan gewend dat een man zomaar vrouwenkleding draagt.

Meestal begin je met hormoontherapie om je lichaam te vervrouwelijken. Door de HRT veranderd je vetverdeling en zie je er vrouwelijker uit.

Bij een terugvallende haarlijn kiezen de meesten voor een haarstukje.

Begin eens met een vrouwlijk model spijkerbroek onder dezelfde trui.

Een rok draag je ook hoger trouwens.

[Mevr B]

Neehoor hoeft niet, ik ben ook ineens omgegaan, pas 1,5 of 2 jaar later of zo kwam de hormoontherapie.

[Marije]

Klopt, hoeft niet... maar dan is "dit" het effect. Helaas is het vaak kiezen tussen a of b.

[Irene_de_Vreede]

Zo simpel is het niet, iedereen doet het op haar of zijn manier, er bestaat geen standaardmethode en of de gekozen weg de juiste was blijkt meestal pas achteraf en dan nog weet je niet hoe het gelopen zou zijn als je het anders had gedaan.

[Kim_m]

Ik liep 5 jaar geleden al in een rok of jurk in het openbaar en daar zat ook wel eens iets bij waar ik achteraf van dacht oei dat had ik niet moeten doen.
Als jij in een gele rok en roze bloemetjes trui rond wil gaan lopen gewoon doen maar weet wel niet iedereen kan er tegen en daar moet je wel tegen kunnen.
Maar als jij je vrouwelijk voor wil doen kan het wel handig zijn je te scheren.
En haar technisch als je dit prima vind wees blij met jezelf.
Ik zit trouwens pas 2 maanden aan de hormonen en daarvoor was ik Wim die op zijn eigen dwaze manier gelukkig trachtte te zijn met zichzelf.

[Emma]

Je eigen stijl vinden blijft iets van een wat langere adem. En zelfs dan blijft dat je zoveel jaar later nog denkt als je een oude foto terugziet van "jemig wat zag ik er toen uit zeg'. Dat is universeel...

[Melanie]

Het is al een tijdje geleden dat ik van mij heb laten horen op de actieve forum.

De laatste update die ik schreef, was van 11 mei en ik kan jullie vertellen dat ik voor mijzelf grote stappen heb gemaakt.

Doormiddel van sociale transitie, wat ik zoveel mogelijk doe, heb ik ontdekt dat ik meer en meer mijzelf ben, en dat ik hierdoor gelukkiger ben. De kledingkeuze is variërend en stapje voor stapje kom ik er. Van mijzelf weet ik ook dat ik best grote stappen aan het zetten ben, stappen naar meer geluk.

Dat laatste ziet mijn POH ook. Doordat ze mutaties aan mij ziet, deelt ze dit ook met mijn huisarts. In mijn medisch dossier wordt nu ook mijn naam getoond. Samen hebben zij nu geregeld dat ik verwijzing heb gekregen naar een psycholoog. (Welke psycholoog en waar, dat weet ik nog niet). Vind het best een beetje spannend allemaal.

Zowel prive als op werkgebied wordt de sociale transitie meer en meer geaccepteerd. Dat brengt mij naast ook veel innerlijke rust, ook veel kracht met zich mee. Meer en meer mezelf kunnen zijn wat goud waard is. Op mijn werk is mijn naam ook aangepast. Wat bij mij ook een vorm van euforie met zich heeft meegebracht. Eindelijk ook hier zijn wie je eigenlijk bent.

Ook al is er medisch nog niets aan mij veranderd, de stappen die ik zet voelen goed. Is het eigenlijk nu logisch al voel je angsten voor een gesprek met een psycholoog?

Melanie

[Sweet Kayleigh]

Mooi stappen Melanie. Blijf gewoon lekker jezelf, je weet nu hoed dat is, dan komt het gesprek met de psycholoog ook wel goed.
Wees trots op jezelf voor wat je al hebt bereikt