Integreren van oude genderrol. + leestip.

[Stil_Haas_Kikker]

Ik heb het lange tijd zeer moeilijk gehad met dysforie, en weet nu bij mij althans, de oorzaak hiervan...

TLDR:

Ik ben vrouw in mijn kern. Maar in plaats van al het mannelijke te "uit te wissen", heb ik dat "deel" nu geaccepteerd, omdat ik dat deel ook ben. En wel hierom:

Na lang denken en het leren over IFS (internal family systems), kwam ik tot deze conclusie:

Ik ben vrouw met als kern identiteit vrouw zijn. Altijd zo geweest. Echter, Ik heb mij mannelijk gedragen in het verleden, dit mannelijke deel van mij is mijn beschermheer geweest en is dit nog steeds. Ik heb dat deel gecreerd om mij te beschermen, mijn kern als vrouw, wat al zwak was omdat ik een mannelijk lichaam had, te beschermen. Hierdoor ging ik mij extra mannelijk gedragen toen ik jong was, zodat ik mij kon beschermen tegen mijn vader die nogal hardvochtig en nors was. Ook beschermde ik hiermee mijn moeder.

Er waren momenten waarop ik me wederom niet goed kon beschermen, toen sprong mijn mannelijke beschermheer in de bres, om mij te helpen. Ik verwarde dat met dysforie. Het was geen dysforie, maar het deel wat ik zelf als kind had gecreerd.

Dit mannelijke deel van mij is er nog steeds. Ik accepteer nu dat het bestaat, hierdoor heb ik veel minder last van dysforie, want ik weet dat ik vrouw ben, ondanks het mannelijke, wat mij probeert te beschermen. Het enige wat ik niet doe: is het mijn wezen en kern over laat nemen, dat kan niet meer en sta ik ook niet toe. Ik ben het wel dankbaar dat het mij al die jaren heeft beschermd en mij veilig heeft doen laten voelen.

Het klinkt ingewikkeld, en dat is het ook, maar uiteindelijk toch ook niet: Ik accepteer alle delen.

Leestip: "No Bad Parts" van Richard C Schwartz

[Stil_Haas_Kikker]

Ik heb dit zo ontdekt vandaag, en ben er erg blij mee.

Korte toelichting;

De dysforie was bij mij zeer sterk: ik had afkeer van al het mannelijke gekregen, ik gaf het geen plek meer. Dit keerde tegen mij; ik merkte dat ik teveel aan het polariseren was, en ultra-vrouwelijk moest zijn. Helaas, dat is niet vol te houden. En dus ben ik gaan graven in mijzelf, wat enorm pijnlijk was, want ik wilde geen confrontatie met het "mannelijke" omdat dat jarenlang zo'n pijn heeft gedaan.

En toch is het vandaag gelukt; de doorbraak kwam. Het mannelijk "deel" (deel, zoals ze dat in IFS noemen), kwam naar boven en gaf toe dat het een beschermrol dan wel functie heeft in mij. En dat ik dat deel zelf heb gecreerd om mij tegen de buitenwereld te beschermen. Koste wat het kost! hierdoor ging ik mezelf isloren, afsluiten, uit vedriet dat ik toch nooit 100% vrouw zou kunnen zijn. Dat vedriet gaf de beschermheer (het mannelijke deel) een reden om weer naar boven te komen in mijn psyche, en om mij te beschermen.

Ik verwarde het met dysforie, het was geen dysforie, het was een deel van mijzelf dat in de verdediging sprong als ik dat nodig had.

[Stil_Haas_Kikker]

Als het mannelijke op de voorgrond stond, dacht ik wel eens: "heb ik de verkeerde keuze gemaakt" ?

Dat kwam niet uit mijn vrouwelijke kern zelf, maar uit de vermenging met de beschermheer. Zolang die twee door elkaar liepen, voelde het alsof mijn kern zelf onzeker was. Maar het was de beschermer die onrustig was, die twijfelde, die vocht, niet het vrouwelijke in mij.

[Trots_Spreeuw_Moeras]

Dat is bij wel meer ongeveer het zelfde geweest. Bij mij was het een façade uit zelfbescherming.

[Lila_Bruinvis_Gans]

Heel erg herkenbaar die zelfbeschermende houding en ontwikkeling. Ik heb ook vanaf het moment zelfbewustheid honderdduizend keer te horen gekregen dat ik mij toch vooral moest gedragen zoals mijn broers, een jongen zijn en vooral niet anders of afwijkend.
Dat het mij door alle jaren heen zo goed gelukt is om een jongen / man te zijn verbaasd mijzelf dan ook helemaal niets, al wist ik al die tijd wel beter. Ik begrijp het verhaal van het boek heel goed maar constateer tegelijk dat genderdysforie eerst veroorzaakt wordt door het verkeerde lichaam en dat het heel erg is versterkt door de dwang om mijzelf aan te passen en er geen ruimte voor was.
En ja, die zelfbescherming was een direct gevolg daarvan en de acceptatie om mijzelf als jongen/man te gedragen dus ook, maar ik kan wel degelijk voor 100% vrouw zijn en ik voel mij ook zo. Ik ben ervan ovetuigd dat iedere vrouw ook wel iets mannelijks heeft, en iedere man wel iets vrouwelijks heeft. Maar het gaat er voor mij om hoe ik mij diep van binnen en emotioneel voel en uit. En dat is toch bijna 100% vrouwelijk.

Aan de andere kant, als iets je helpt om een weg te vinden dan is het ook gewoon goed. Het gaat er uiteindelijk vooral om dat je gelukkig bent met jezelf.

[Vief_Zeester_Woud]

Het gaat erom dat je het verwerkt en een plekje geeft, dan kun je verder. Voor iedereen kan dat op een andere manier zijn. Ik heb vanuit mijn netwerk juist heel vaak gehoord dat ik voor mijn transitie heel zacht was en zo anders dan de meeste mannen. Alles wat maar enigszins mannelijk was heb ik na mijn transitie direct en met een grote glimlach buiten gekiepert.