Waarom schrik ik van mezelf

[Donker_Kreek_Riet]

Ik leef met je mee Rosalie, sterkte.

[Zonnig_Kikker_Vallei]

Absoluut herkenbaar, mijn verhaal verschilt niet heel veel moet ik zeggen...

[Groot_Beek_Das]

jeetje wat heftig zeg, heel veel sterkte

[Lila_Bruinvis_Gans]

Hi Rosalie, wat heftig en wat is er veel gebeurd in korte tijd. Ik had je zo gegund dat liefde zou overwinnen en dat zij jou zou gaan accepteren zoals je bent. Heel fijn dat jouw familie jou wel ziet, het is belangrijk om te voelen dat je er mag zijn.
Heel veel succes en sterkte en waar nodig natuurlijk welkom

[Machtig_Libel_Spreeuw]

Sterkte Rosalie.

[Donker_Zeester_Rots]

Sterkte Rosalie, als ik je zo mag noemen. Helaas is je relatie kapot gegaan. Troost je maar, want je bent deel van een bijzonder grote groep exen. Meer dan 95% van de relaties loopt ten einde. Maar bij iedere donkere tunnel is er licht aan het einde. Daar is Rosalie, om nooit meer in de schaduw te hoeven leven.

Welcome to the female side of life.

Liefs
Marica

[Stormig_Bron_Woud]

Dank jullie allemaal voor jullie lieve woorden. Een onder mijn riem. Inmiddels is het huis verkocht, overdracht duurt nog wel even…maar ik heb zicht op een leuk nieuw huis (lees nieuwe plek want het huis is uit ‘89). En weet je…ik zie ernaar uit. Een eigen plekje om mijzelf heerlijk te ontdekken, wie ben ik als ik compleet ben? Mijn ouders waren op vakantie en ik mocht in hun huis vertoeven, dus ook Rosalie…wauw…wat heerlijk. Ik begon met jurken, hoge hakken, mooie pruik..,en daar was ik, wat fantastisch! Inmiddels ben ik in mijn zoektocht een stapje verder? Een spijkerbroek met truitje, wederom lang haar…slippers aan en ik vind me nog steeds mooi, vrouw! Voorzichtig buiten in de tuin, inmiddels al een beetje meer lef . Bij het teruggaan naar mam moest ik echt even schakelen. Laatst liep ik op de woonboulevard, heb nieuw meubeltjes nodig, zie ik een spiegelbeeld in de etalage en denk “dit klopt niet, wat saai…zo sober” je begrijpt, ik was als man onderweg. En laat ik dit soort momenten dan aangrijpen als licht aan het einde van de tunnel, dat het wel goedkomt. Ten opzichte van velen van jullie sta ik nog aan het begin van mijn reis, waar die naartoe gaat…geen idee..,maar ik heb er zin in en vreugde door..,en dat maakt mij al blij. Het enige wat mij verdrietig stemt, is dat mijn oudste zoon (17) mij compleet negeert, met mijn ex doet hij van alles, tegen mij zegt hij niet eens ‘hallo’. Mijn jongste (15) daarentegen, praat nog wel normaal met mij, gelukkig. Allicht is dit voor velen van jullie ook herkenbaar, ik hoop dat mijn oudste ooit nog bijtrekt… ik blijf van hem houden, ook al doet het soms (vaak) pijn. Lieve medemensen, een lieve groet van mij en een dikke knuffel..Rosalie…