coming out: hoe van selectief naar algemener gaan?

[Anon20190501]

Hoi,

de voorbije maanden ben ik geleidelijk aan voor een aantal (7-tal) goede vrienden uit de kast gekomen als "Trans MTF". Iedereen was heel erg verbaasd, hadden het niet zien aankomen, "dàt hadden ze nooit verwacht", maar iedereen was ook 100% accepterend en respectvol. Niemand heeft de vriendschap verbroken of afstand genomen. Integendeel, tot nu toe heb ik niets anders dan steun ervaren. Initieel vond ik het erg moeilijk om het onderwerp aan te snijden maar de grizzly op de weg was dus een onschuldigde teddybeer.

(Ik blijf me er wel van bewust dat het onvermijdelijk is dat ik ooit negatieve reacties zal krijgen maar mijn geloof in de goedheid van de mens (of tenminste van de mensen die ik graag mag) heeft alvast nog geen deuk gekregen.

Tot zover alles OK dus.

Maar: Ik ben nog pré-alles (behalve logopedie en kleding (maar die laatste is vooralsnog ook vrij onopvallend en niet manifest 100% feminien) maar in november begin ik normaal gezien met de HRT.

Dan ga ik er niet onderuit kunnen om ook mijn familie en schoonfamilie te informeren. Daar zie ik nogal tegenop. Niet omdat ik heel erg bang ben voor de reacties (beetje maar ), maar voornamelijk omdat ik ze niet graag met zorgen opzadel en een te grote schok wil vermijden. Het zijn namelijk 70ers en 80ers (ik ben 40-er) en alles wat met TG te maken heeft is natuurlijk heel erg een ver van hun bed show.

Hebben jullie tips hoe ik dit zo duidelijk mogelijk maar tegelijk ook zonder hartstilstanden of beroertes te veroorzaken kan aanbrengen? Ervaringen wellicht? Het gaat me voornamelijk om de toon en de vorm. De inhoud is me duidelijk

Alvast bedankt.

[Anon20180501]

Hoi Sigy

Welke toon en vorm is denk ik iets persoonlijks, niemand anders dan jij kent je familie het beste...

Maar algemeen kan je denk ik wel stellen dat je er het best een rustig moment voor uitzoekt, en zorgt dat er iemand bij is waar ze veel vertrouwen in hebben (neef/nicht/tante/oom...) en die jou begrijpt en achter jouw beslissing staat. Ik zou ze ook niet meteen in het begin al overvoeren met informatie maar eerst laten wennen aan het idee en er dan pas dieper op ingaan...

My 2-cents, wie biedt meer..?

Anyway, veel wijsheid succes en geluk...

[Anon20190516]

Ach,mijn vader is 89
Toen ik het hem enkele jaren geleden vertelde en hun foto's liet zien die mijn beste vriendin van mij heeft gemaakt
En ik hem vroeg wat hij er nu van vond en of hij het begreep zei hij:
Ja,ik heb er nu een dochter bij(nu heeft hij 2 zoons en 2 dochters)
Hij is mijn vader en houd van mij, no matter what!
Op die leeftijd hebben ze al zoveel meegemaakt,ze kunnen best wat hebben hoor.
Mijn pa wil ook alleen maar dat ik gelukkig ben,hij is supertrots op mij en draagt een foto van zijn dochter in zijn portemonee.
Wat ik wil zeggen:maak je niet al van tevoren zenuwachtig,het kan ook best meevallen.
Gr.Rikki

[Anon20190501]

Dank je wel Daniéla en Rikki.

De "uitdaging" is ondermeer dat ik niet de gewoonte heb om veel van mijn zieleleven bloot te geven aan mijn ouders en dat dit niet de eerste keer zou zijn dat ik niet beantwoord aan de verwachtingen die ze hebben van hun "zoon".

Wat mijn schoonouders betreft, die zullen zich behalve de eerste schok ook nog's enorme zorgen maken over hun dochter (mijn vriendin dus), alhoewel het tussen ons als koppel uitstekend verloopt.

[Nate_0]

Misschien dat het handig is om zoiets bijvoorbeeld tijdens een etentje bijvoorbeeld bij jou thuis te vertellen, tenzij hun reactie zo heftig kan zijn dat het jou zo off-balance gooit dat het handiger is om bv de telefoon te pakken. Het zal hoe dan ook op enig moment moeten komen, en mijn seksuologe gaf (terecht) aan dat het beter is hoe eerder in je transitie je het zegt--dan heeft je familie kans om aan het idee te wennen voordat jij (fysiek) gaat veranderen van de HRT.

In ieder geval staat JOU gezondheid hier voorop. Dat je niet wilt dat ze een hartverzakking krijgen snap ik--maar het enige wat je kunt doen van tevoren is even peilen hoe hun ideeën over transgender mensen op dit moment zijn.

[Eva]

Er is een oud recept dat vaak goed werkt. Het is er op gebaseerd dat je ze niet iets gaat mededelen, maar dat je ze een hulpvraag voorlegt. In je eigen woorden, maar ongeveer als volgt.

Ik wil even met jullie praten, want ik denk dat ik een probleem heb en ik hoop dat jullie me een beetje willen helpen. Ik heb al zo'n ... ... tijd het gevoel dat er iets niet met me klopt. Dat ik misschien niet de man/vrouw ben die ik lijk te zijn. Ik wil daarvoor naar een specialist, maar ik denk dat jullie me ook kunnen helpen mijn gevoelens een plek te geven.

VERGEET deze tekst alsjeblieft en vertel je eigen verhaal, maar maak ze deelgenoot. Vertel ze dat je het heel moeilijk vindt, of jouw gevoel daarover.
Ik wens je wijsheid

[JacquelineM]

Hoi Sigy,

Wat dit moeilijke onderwerp betreft kan ik je eigenlijk weinig raad geven. Ik ben er pas mee voor de dag gekomen nadat ik al een half jaar in HRT was, mijn lichaam behoorlijk veranderd was (binnen een half jaar 10 kilo eraf, buikje weg en druk bezig met elektrische baardepilatie) en ik eindelijk goed-passende vrouwenkleding kon kopen. Ik heb weinig met jurken en zo, maar meer met strakke skinny's, treggings (al dan niet met leer of PU-leer), kortom de meer stoere vrouwenkleding. Een flaphoed en hoge hakken erbij, prachtig. Maar ..... het belangrijkste effect van de HRT zit bij mij tussen de oren. Ik ben emotioneler geworden en kan me veel beter inleven in de gevoelens van anderen. De communicatie gaat zo een stuk gemakkelijker. Permanente make-up voor eyeliners boven en onder en ik hoef me geen zorgen te maken dat mijn tranen (schaam ik me niet meer voor) de make-up verpesten. En niemand heeft raar gereageerd, ergo, vandaag nog sprak ik een oude bekende in de fitnesspraktijk waar ik TRX doe. Zij had het eigenlijk altijd al van mij verwacht; vond mij altijd al een soft, ontwapenend en vrouwelijk typetje. Zo zie je maar, mensen zien soms veel meer in je dan je verwacht.

Lieve groet en succes, JacquelineM.

[Anon20190501]

De benadering van Eva vind ik wel een goeie, ware het niet dat ik inmiddels de psycho-diagnostiek heb doorlopen gedurende de maanden voor we naar Zweden verhuisden (april dit jaar). Volgende week staat ook de eerste laserontharing van baard- en snorregionen op het programma. Dat was niet zo duidelijk gesteld ("pré-alles") in mijn startpost.

In oktober/november zijn we een aantal weken in B/NL en heb ik o.a. nog een afspraak met mijn psychologe, eentje met de psychiater en tot slot ook één met de endocrinoloog voor voorschrift HRT.

We reizen niet zó vaak richting B/NL en de volgende keer dat ze me zullen zien zal de HRT waarschijnlijk/hopelijk al enige zichtbare invloed hebben gehad. Zo lang wil ik niet wachten want dan komt die hartverzakking er zeker.

Ik denk dat ik ga proberen er een positieve intro voor te breien in de trant van "jullie hebben al gemerkt dat ik gelukkiger ben. Dat heeft er niet alleen mee te maken dat mijn woon- en leefsituatie nu eindelijk is wat ik altijd al gewild heb (weg uit de "4 V's", "Vlaanderen, Vuil, Vol, Verzuurd" en naar de "4 Z'en", "Zweden, Zalig, Zuiver, Zoet""). Er is namelijk nog iets anders, een grote positieve verandering die ik gestart ben blah blah blah...

Zoiets.

[Ender]

Dat lijkt me een heel mooie intro Sigy

[Bas Jo]

Ik denk ook dat je het bijv. niet hoeft te vertellen vóór de HRT. Je kan er eerst zelf een tijdje aan wennen, en het voordeel meenemen dat je er daardoor zekerder gaat voelen. De lichaamsveranderingen zijn voor de omgeving soms pas maanden later zichtbaar, dus is er nog veel tijd. Dat is dan gelijk ook iets wat je kan vertellen. Dat je kort geleden met hormonen bent begonnen en waarom.