Opweg (deel 3)

[Tenger_Ree_Zeehond]

Al 14 jaar hier en gelukkiger dan ooit.

Ja, ik wist het al heel lang. Hele kleine seintjes gevend aan de wereld vanuit mijn geheime schuilplaats in de droomwereld van mijn leven. Al heel veel jaren voordat er een partner in beeld kwam had ik al besloten dat wanneer ik ooit zou trouwen, ik dat in het wit zou gaan doen. Tegen alle gebruiken van mijn tijd in, moest en zou het in het wit. En gelukkig vond de vrouw waarmee ik in 1984 trouwde dat ook wel een heel goed idee. Zij op haar beurt, wilde geen jurk op die mooiste dag. En dus droeg zij een prachtige, haast klassiek Grieks, witte jumpsuit en ik een wit pak met bordeaux rode schoenen en passende vlinder toen we elkaar het jawoord gaven.
En over een week, terwijl ik al meer dan zeven jaar oma ben, gaat onze oudste dochter trouwen met de man van haar dromen en de vader van haar kinderen.
Het is nog als de dag van gisteren dat zij geboren is. Terwijl ik heel intiem achter die mooie vrouw zat en ik haar lichaam tegen de mijne voelde toen ze in de laatste perswee dat mooie wonder aan ons en de wereld gaf. Dat ik het over haar schouder mocht zien, zoals ook zij het zag gebeuren en ik besefte dat ik nooit dichter bij een bevalling van mijn kind zou kunnen komen als dat moment. Het veroorzaakte tranen van geluk en een vaag gevoel van intense jaloezie.
Nog een week, dan gaat ze trouwen, dat kleine wonder van toen. En deze keer hoef ik geen driedelig keurslijf, in wat voor mooie kleur dan ook, maar ga ik in een prachtige nachtblauwe jumpsuit van een stof waar ik in het verre verleden zo vaak over gedroomd heb. Bijpassende pumps een clutch voor het zakdoekje en een losse omslagdoek voor de koudere momenten.
En ik ben al net zo zenuwachtig als 43 jaar geleden.