Wat je zoal meemaakt in contact met anderen...

[Vief_Zeester_Woud]

Vind ik ook. Nogmaals 100% eens. Waarschijnlijk niet de juiste plaats voor een gesprek.

[Paars_Delta_Konijn]

Oef, het topic maakt wat los

Voor mij is het basisgevoel, niet kunnen zijn wie je diep van binnen bent het pijnlijkst, dat wordt versterkt in contact met niet transen

Ik doel niet op passabiliteit, vraagstukken als ,wel of niet gelukt, te pijnlijk en niet relevant, het gaat om de emotie die bepaalde situaties oproepen

Zo spiegelt de wereld je x op x, en denk je, wat hebben cis mensen het toch makkelijk, die hoeven gewoon niet na te denken of bezig te zijn met vraagstukken die mij de hele tijd bezig houden, zich niet vanalles af te vragen op het genderdysfoor vlak

En ook , bij transen is niets meer vanzelf sprekend, alles ligt onder de loep mbt allerlei zaken die voor cis mensen normaal zijn, is pijnlijk, worstelen

Ik heb altijd geleefd aan de zijlijn, kon dat niet voluit zoals anderen, geen dromen over de toekomst, geen wensen, want al heel vroeg wist ik dat mijn leven over was, en toch ben ik nu 56 en leef nog steeds, en het is nog steeds moeilijk

Om die reden leef ik behoorlijk off key, ik kies waar ik vat op heb,waar ik ok mee ben maar ik zou veel meer willen, en tegelijkertijd zoveel gemist hebben, door die klotedysforie,, ook dat besef kicked in op 56 jarige leeftijd

Veel zaken zijn te pijnlijk dus parkeer je die in het vak, niet haalbaar en focus je op vaak, b keuzes

Lastig allemaal, en nergens bijhoren, das mij wel bekend, dat gevoel kennen we en is op zich niet erg, tenzij je wel erbij wil horen en dat het niet lukt

Tis gewoon ean lastig leven als je genderdysfoor bent, halelujah wordt het niet, je doet het met de riemen die je hebt ,ook al wil je andere

Fay

[Klein_Dolfijn_Rivier]

Hoe zou de verdeling zijn van mensen die in transitie gaan van man naar vrouw en "blijven hangen" of gewoon daarna zichzelf kunnen zijn en er "echt bijhoren".

Over die verdeling; cijfers heb ik niet, dus blijft dat antwoord uit.

Voor mijzelf is het wel gelukt met het transitieproces. "Echt bijhoren" doe ik echter niet. Dat zal er ook wel mee te maken hebben dat ik een gendercreatief persoon ben. Daarnaast ben ik op andere gebieden ook best wel raar. Dat bij mij de behoefte van "echt bijhoren" ontbreekt zegt al genoeg.

Leeftijd kan wel uitmaken, denk ik. Vooral vanwege de lichamelijke aspecten. Voor veel mensen zal het op jongere leeftijd makkelijker zijn. Het ligt ook heel erg aan hoe je lichaamsbouw is (op latere leeftijd). Soms kan dat tegenwerken.

Het zou goed zijn als er maatschappijbreed eens gestopt wordt met dat belang van "echt bijhoren", op wat voor gebied dan ook.

[Groot_Berg_Bruinvis]

Met het erbij horen.
Ik heb helemaal geen behoefte om bij een bepaalde groep te horen, ik hoor gewoon bij mijzelf en als de omgeving daar preblemen mee heeft dat is dan jammer joh.
Als ik door de transitie wat vrouwelijker ga zijn geweldig maar geen operaties,misschien in een verre toekomst beneden maar dat is dan voor mijn eigen gevoel en kwa presentatie ga ik niet enorm mijn best doen om er per se bij te moeten horen.
Vandaar ook nog mijn originele naam Wim.

[Paars_Delta_Konijn]

Is het niet gewoon prettig om erkent te worden en steun te krijgen?

Ik mis dat wel eens

Ik kan mijn genderpad wel delen maar cis mensen weten niet van hoed en rand en het houdt hen niet bezig of ze man of vrouw zijn en waarom zouden ze

Daarom is dit forum prettig om je gedachten te delen

Verder ben ik gewoon Fay, die altijd alles in haar uppie heeft uitgezocht en dat nog steeds doet, geeft een vorm van vrijheid, en toch mis ik in mijn real life contacten met anderen

Miss het wandeltopic eens omhoog schoppen

Fay

[Vief_Zeester_Woud]

Ik denk dat dit heel erg veranderd is in de laatste vijf/zes jaar. Toen ik in transitie ging was die steun er veel meer dan nu. Het is op de een of andere manier afgebrokkeld, ik heb dat om me heen zien gebeuren.

Mijn kind is nu in transitie en die heeft eergisteren een stuk moeten omfietsen omdat een paar jongens haar niet met rust lieten. Ik heb er echt slapeloze nachten van.

[Donker_Kreek_Riet]

Het laatste jaar moet ik erkennen dat eenzaamheid enorm opspeelt. Door jezelf meer te zijn voel ik tevens ook verlies. Ik kan altijd goed alleen zijn dat is het punt niet, maar het gemis van echt contact, zeg maar die klik die je hebt met bepaalde mensen die ontbreekt volledig. Contacten die ik heb zijn enorm oppervlakkig. Door autisme is contact maken voor mij zowiezo moeilijker en vermijd vanwege overprikkeling de standaard (drukke) onmoetingsplekken die voor anderen zo vanzelfsprekend en gezellig zijn. Het is niet dat ik het niet wil hoor, maar het is te zwaar. De diagnose autisme is binnengeslagen als een bom, en het contrast met andere mensen is daardoor voor mij nog zichtbaarder geworden. Toch ben ik erg tevreden hoe mensen direct in mijn omgeving tegenwoordig reageren, dat was voorheen echt wel anders. De rem om nog meer mijzelf te zijn zit vooral bij mij zelf denk ik, misschien bang om nog meer te verliezen.
Ik merk dat het zo normaal gevonden wordt dat je mensen kent die je willen steunen, zelfs in de therapie wordt het zo geoppert. Familie, vrienden, kennissen etc. je kent toch wel iemand, denk nog eens goed na, er is vast wel iemand.....
Dat je niemand kent waarmee je een echte band voelt, gevoelens wil delen, wordt opgenomen als uitzonderlijk en wrijft zout in de wonden van de eenzaamheid die je voelt.
Echt deel uitmaken van een groep zoals vriendinnen zou zo fijn zijn, zo normaal, misschien toch dit jaar mijn schoen zetten met een verlanglijstje en een wortel....

[Paars_Delta_Konijn]

Autisme maakt het niet makkelijker

Maar ook, je gaat een enorm lastig ingewikkeld traject in ,die je hele leven op zijn kop zet ,en anderen kunnen zich daar niet veel bij voorstellen

Dat gegeven alleen kan al eenzaamheid opwekken, met wie kun je het delen, met andere transen, die ook allemaal op zichzelf in een ingewikkeld traject zitten

Bij mij zit de eenzaamheid ook in dat ik door die dysforie nooit begonnen ben aan een gezin of kinderen, en dus alleenstaand ben terwijl mensen om me heen bijna allemaal in en relatie zitten, en gezin hebben, en een gezin had ik ook gewild, maar niet vanuit dit lichaam

Wordt ik dan een ouwe vrijster, hoop het niet, heb ook behoefte aan genegenheid, een partner, waar je je leven mee kunt delen

Aan de andere kant vind ik menselijke relaties maar ingewikkeld en ben ik gewend aan alleen zijn, en toch knaagt het

Het is belangrijk je emoties te kunnen delen, als dat niet kan kan het eenzaam en alleen voelen, dus dit forum is belangrijk

Wat rest is er het beste van maken maar makkelijk wordt dit leven imo nooit

Fay

[Sluw_Otter_Polder]

Je ontmoet mensen waar je bent, online of irl.

Natuurlijk maakt een vorm neurodivergentie het nog moeilijker als je jezelf bewust of onbewust "verplicht" om deel uit te willen maken van een overwegend neurotypische omgeving. "vriendinnen" groepen bijvoorbeeld.

Ik heb de stap gezet om bewust in contact te komen en te omgeven met ook neurodivergente mensen. In het echte leven maar ook zeker online. Daaruit zijn diepe, betekenisvolle, vriendschappen gegroeid waarvan enkele met intimiteit in welke vorm dan ook.
Sommige mensen zie ik wekelijks of een paar keer per jaar, anderen spreek ik regelmatig online, in tekst of video, en zie ik heel zelden in persoon.

Het was doodeng om daaraan te beginnen. En ja, de directheid die vaak met neurodivergentie komt, was moeilijk. Ik kreeg soms mijn eigen gedrag keihard terug gespiegeld.
Dat deed zeer, het was "incasseren" en drukte dan op oude wonden. Maar dat opende ook de weg naar het kunnen verwerken van vele diepe trauma's in professionele sfeer.

Ik ben happy single, voorlopig blijft dat ook bewust zo. Maar ik ben zeker niet alleen.

[Vief_Zeester_Woud]

Ik ben het verenigingsleven ingedoken en zit nu in het bestuur van een drietal clubs.

Dan heb je alleen minder te maken met neurodiversiteit.

Voor mij zijn hier heel veel leuke contacten uitgekomen, vooral omdat twee verenigingen hier in het dorp zijn dus die mensen kom je tegen als je de hond uitlaat en in de supermarkt.