T-Nederland

Ik weet eigenlijk niet of het iets toegevoegd heeft in het begrijpen van mezelf, ik ben graag zelf van mening dat ik dat a op een rijtje had. Maar vond alle gesprekken wel gewoon leuk, ik ging er met plezier naar toe. En dat dan ondanks dat ik helemaal geen prater ben (: normaal gesproken.
De gesprekken duurde bij mij ook niet al altijd de maximaal ervoor staande tijd.

Voor mij was het uiteindelijk beperkt geweest. Ik wist voordat ik het traject in ging al wie ik was en wat ik wilde. Alleen, had ik de goedkeuring van de psycholoog nodig om door te mogen naar de medische behandeling. Die goedkeuring krijgen ging in eerste instantie niet heel soepel ook.

Voor mij geldt hetzelfde als voor San(ne), Mevr B en Josie. Ik wist wie ik was en wat ik wilde, om eerlijk te zijn vond ik het alleen maar hinderlijk dat ik eerst nog tegen verscheidene psychologen moest praten voordat ik eindelijk mocht beginnen met mijn transitie.

Ik vind het fijn om te horen dat sommige mensen hier positieve ervaringen hebben met hun psycholoog. Maar ik vind het persoonlijk een teken van betutteling dat er van mensen zoals ik, die al zeker zijn in hun identiteit, nog steeds vereist wordt dat we onszelf verantwoorden tegenover een psycholoog voordat we met onze transitie mogen beginnen.

Ik had ongerelateerd aan mijn transitie een psycholoog gevonden waar ik bij startte toen ik ook aan de hormonen begon. Hierdoor waren de gesprekken vaak niet centraal over mijn transitie (ik was er immers voor hulp bij andere problemen) maar we hadden het er wel vaak over. Dingen waar ik tegenaan liep, zoals bekende angsten en hoe de perceptie van anderen nu veranderde sinds ik aan de hormonen zat. Ik vond het enorm fijn om een uitlaatklep hierbij te hebben, zij was ook geen specifieke queer/trans/lhbt psycholoog, maar ik vind dat vaak ook helemaal niet nodig. Een goed ervaren en sympathieke psycholoog kan heel veel betekenen aan je meer zelfverzekerd laten voelen of gewoon beter kunnen uitten bij/naast je transitie.

Ik heb echt heel veel steun ervaren bij beide psychologen.

Persoonlijk heb ik niks aan psychologen ik weet wie ik ben wat ik nodig heb en waar en hoe ik aan mijn brainworms moet werken.
Ook heb ik helemaal niks met het betuttelend wit voetje halen systeem dat daar aan verbonden is ik verspil er me tijd mee word er zeker niet vrolijker op als ik voor de zoveelste keer alle drek weer op moet takelen en dan weer op de volgende wachtlijst word gezet voor de volgende keurslager die er ook aan wilt verdienen kijk check and balances prima maar dit geldkloppende witte voetjes systeem is echt helemaal uit de hand gelopen door de betuttelende drift van ggz en overheid.

De zorg zou zo veel beter kunnen zijn en zeker de wachtlijsten verkorten als we daar vanaf zouden stappen en gewoon een fatsoenlijke manier van zorg bieden

Wat een geluk voor je dat je zo over geestelijke hulpverlening kunt denken. Hoe krakkemikkig het systeem ook mag zijn, voor velen is het wel een strohalm.

Toch snap haar wel Jannet, voor mij was het ook alleen maar tijd en geld verbranden.
De (geestelijke) zorg zou best wel wat efficiënter* ingericht kunnen worden zodat mensen die het nodig hebben niet op een eindeloze wachtlijst komen te staan.

*] Daarmee bedoel ik niet efficiënter als huidige politiek voor ogen heeft maar meer informed consent zodat degene die het niet nodig meent te hebben gewoon kan doorfietsen.

Bij mij waren ze er ook naar de intake al uit. Moest nog wel door de "verplichte" hoepels springen en omdat ze gestopt zijn met trans zorg nu bij de nieuwe waarschijnlijk weer.
Maar daar valt weinig aan te veranderen vrees ik.
Vind een soort van controle wel belangrijk en niet dat iedereen van vandaag op morgen alles kan wijzigen en de geen met slechte bedoelingen vrij spel hebben.

Mevr B schreef: 01 aug 2025, 16:16 Toch snap haar wel Jannet

Ik ook wel! Waar ik op doel is dat we moeten voorkomen de mens achter de hulpverlener de schuld te geven. Dat dingen zo stroef lopen is een bestuurlijk falen op Den Haag niveau. Alle psychologen, psychotherapeuten, psychiatrische verpleegkundigen, medisch maatschappelijk werkers en de wereld daar omheen, die ik meegemaakt heb waren meer dan geweldig. Wat zeker niet wil zeggen dat ik altijd op één lijn met ze zat.
Ik heb heel veel aan ze te danken. Vandaar mijn reactie.