Vandaag had ik het weer heel erg. Bij het aan laten brengen van permanente eyeliner is mij verteld dat ik er voor moet waken de eerste week geen spoelend water over mijn ogen te krijgen. Daarom probeer ik zo kort en min mogelijk te douchen. En dat houd dus in dat ik al 4 dagen mij niet heb geschoren. Gelukkig heb ik al best wat laser ontharing achter de rug want anders had ik dit niet volgehouden of was ik 'dood' gegaan van al het haar in mijn gezicht.
Maar vanmiddag stond opeens mijn nicht, haar man en mijn twee achterneefjes voor de deur. Ze waren onderweg en dachten laten we even bij Laura langs gaan. Ik heb mijn achter neefjes nog nooit gezien (ook niet als man). En hun wilde graag kennis maken.
Ik twijfelde al of ik überhaupt open zou doen, maar mijn nieuwsgierigheid overwon. Aan de deur even snel kennis gemaakt en een cadeautje overhandigd. Ik maakte mijn verontschuldigingen nog dat ik aan het tegel lijmen was en er niet uitzag.
Pas toen ze weg waren ging ik me steeds naarder voelen. Boor mijn gevoel kon ik niet meer met mezelf in de zelfde ruimte aanwezig zijn. Alle spiegels in huis moeten ontlopen en naar een paar recente foto's van mezelf met mooie make-up, blouses en jurkjes aan gekeken en naar een paar YouTubejes van de Yogscast gekeken om de misselijkheid weer een beetje weg te krijgen. Daarna heb ik me droog geschoren en veel crème op gedaan tegen alle irritatie.
Daarnet heb ik een berichtje via facebook gehad, dat mijn achterzeefjes me heel erg aardig vonden en ik een goede indruk achter gelaten heb.
Aan mijn uiterlijk is ze niets opgevallen anders dan dat duidelijk was dat ik bezig was met klussen.Deze keer heb ik dat niet gehad, maar het gebeurd (vooral vroeger) regelmatig dat ik een huilbui krijg als ik mezelf in de spiegel zie.
Tijdens douchen kijk ik nooit naar beneden, en soms houd ik mezelf voor de gek met de gedachte dat ik samen met een vriendje onder de douche sta en we elkaar wassen.
Ik hou van excentrieke dingen want als mensen dan naar me kijken hebben ze idd gelijk. Ik zorg dat ik zo'n verschijning ben dat ik mensen LAAT kijken. Gek soort masker eigenlijk.
(heb zonder hormonen al meer dan mn broer en vader, haha). Mijn moeder gaf af en toe wel een hint in het begin toen ik stopte met het scheren van mn benen, maar ik negeerde dat gewoon of zei: Ik draag toch alleen maar lange broeken, niemand die t ziet. Na een tijdje had ze t opgegeven en begon ze er ook niet meer over 
Mijn boobies zijn dan ook t lichaamsdeel waar ik t meest trots op ben...net als mijn gespierde benen, maar dat schijnt weer niet vrouwelijk te zijn....maar een gespierde vrouw is niet zomaar n dame, zij is n dame die goed voor haar lichaam en conditie zorgt 
Het is al erg zat dat het er zit 
.