Partner

[Miazara]

vergeet de detaisl niet te vertellen! Ik hoop dat het goed is gegaan. Ik neem wel al aan dat het is meegevallen

[Janna]

Goedemiddag allemaal,

Gisteravond eindelijk het gesprek gehad. Voordat ik ook maar iets gezegd had vroeg ze of ik homoseksueel was, of travestiet. Ondanks dat kwam mijn verhaaltje dat ik transgender ben als een donderslag bij heldere hemel. Ze had de laatste tijd wel wat gemerkt, maar dat was toch wel een grote schok. Tranen in de ogen. Toen ze hoorde dat het al langer speelt en dat mijn eerste gedachten uit mijn jeugd stammen (al wist ik toen niet wat het was, en dacht ik alleen maar dat het verkeerd was) voelde ze zich, in haar eigen woorden, flink genaaid. Ik veroorzaak zomaar een gezin terwijl ik zulke gevoelens heb. Daarna kwamen er nog meer onprettige woorden achteraan. Ik snap dat het door de schok komt, dus ik heb het maar over me heen laten komen. Ook met jullie advies in gedachten: geef het tijd. Het zal moeten landen. Prettig was het uiteraard niet allemaal, maar het is goed dat het in de openheid is nu. Bij haar dan. Ze snapte ook wel dat het zo beter is dan dat ik alles stiekem zou blijven doen.

Nu is het afwachten hoe het gaat landen. Dat is lastig te voorspellen. Het kan meevallen, maar het kan ook helemaal mis gaan. Ik merk het wel.

Zelf heb ik er wisselende gevoelens bij. Aan de ene kant ben ik blij dat ik er nu open over ben geweest, en dat ik nu iets kan doen, wat dan ook. Aan de andere kant was de reactie toch wel een tegenvaller. Niet eens op de mededeling zelf. Ik snap dat ze door de schok nare dingen zegt. Maar ze weet ook dat ik hier erg mee worstel en dat al jaren doe. Dat het voor mij zo erg is dat ook mijn omgeving er onder lijdt. Maar met geen enkel woord heeft ze iets gezegd of gevraagd over mij, hoe het voor mij is, en wat ik voel. Het ging alleen maar over haarzelf. Dat viel me eerlijk gezegd wel tegen. Of verwacht ik nou teveel?

Liefs, Jolanda

[Janna]

Gadver, ik zit gewoon te janken....... :'(

[jacqueline]

die laatste zin.....zo herkenbaar....zo ging het hier ook. Ik hoop voor jou dat het met jouw vrouw anders gaat lopen en dat ze na een tijdje jou wel gaat vragen naar jouw beleving, jouw gevoel en dat ze oprecht in jouw problemen is geïnteresseerd en dat ze daarna bereid is om samen met jou naar oplossingen te zoeken en dat jullie er samen uitkomen. Hier was dat onmogelijk. Ik moet deze week nog naar de advocaat en dan maar hopen en bidden dat ik mijn eigen leven mag gaan opbouwen en dat ik niet in een jarenlange vechtscheiding terecht kom omdat ze mij geen leven gunt...

[Miazara]

Ik denk dat ze het zelfde had gezegd no matter what de oorzaak is. Zeker als ik het zo lees. Geef het een paar dagen en kijk aan hoe het gaat..

[Anon20180501]

Hai Jolanda,

Je hebt de moeilijkste maar onvermijdelijke stap gezet, respect daarvoor.

Ik heb er zelf geen ervaring mee maar ik kan me de gevoelens en emoties die een coming-out naar de partner oproepen heel goed voorstellen, van jou maar zeer zeker ook die van je partner. Ik in haar plaats had denk ik in eerste instantie net zo goed ongeniet- en ongenaakbaar gereageerd maar of ik ooit bijgedraaid zou zijn durf ik te betwijfelen, zeg ik tot mijn spijt en vol schaamte. Ik hield veel van mijn partner maar als er seksueel iets niet goed gezeten zou hebben had ik daar gegarandeerd problemen mee gehad.
Maar wat zegt ik, dat was feitelijk ook zo, ik genoot niet 100% van de momenten dat we intiem waren. Dat ik nog niet wist waarom niet doet er niets aan af dat sekse en seksuele geaardheid voor mij een belangrijke rol spelen in een relatie. Ik heb respect voor mensen voor wie de sekse een bijzaak is.

Ik hoop voor jou Jolanda dat jouw partner ruimdenkender en ~hartiger is dan ik. Blijf in ieder geval met elkaar praten en zoek eventueel hulp bij de daarvoor bestemde organen.

Veel sterkte en succes de komende tijd.

Liefs Daniéla

[Janna]

Dank jullie voor jullei reacties.

Ik snap haar reactie ook wel. Op seksueel vlak loopt het al tijden minder en er is nu opeens een (mogelijke?) oorzaak, en die ligt bij mij. Voor haar seksualiteit en ook gender heel erg belangrijk. Zoals ze het zelf zei: ze is met een vent getrouwd, en dat is wat ze wil hebben. Zowel gisteren als vandaag is ons huwelijk ter sprake gekomen en niet op een positieve manier.

We zijn nu aan het mailen en dat blijven we ook wel doen. En praten natuurlijk. Ze is van nature een prater, alleen kan ze het nu nergens kwijt omdat ze het niet openbaar wil maken. Dat valt haar ook zwaar. Hoe ruimhartig ze is moet nog blijken. Ik zal er in ieder geval alles aan proberen te doen om het te laten werken. Een scheiding is nooit leuk, en zeker geen vechtscheiding. Dat hoor en zie ik al veel te veel om me heen.

Liefs, Jolanda

[bubbels]

Ik weet niet of ik mag reageren als een partner...maar misschien verwachtte je inderdaad teveel
Zelf heb ik ook niet staan juichen en klappen maar was er ook verdriet verwardheid en boosheid.
Voor jou is het hoge woord eruit van iets waar je al jaaaren mee bezig was...
Voor haar geen opluchting maar een big deal ondanks dat ze al wel aanvoelde dat er iets was.
Mijn man was zo opgelucht die was in jubelstemming omdat hij er nu over kon praten maar ik kreeg in een klap veel te verstouwen...van ongeloof naar verdriet dat hij er al zolang mee liep tot van ja maar waarom heb je me niet eerder dit vertrouwen gegeven..
Sterkte en laat haar voelen dat jij nog steeds wel jij bent maar met een toevoeging xxx

[Janna]

Dank je voor je reactie, bubbels. Het is juist fijn dat je hierop reageert!

Het is voor mij geen opluchting, helaas. Ik zie dat ze het er moeilijk mee heeft en dat vind ik echt heel erg. Ik zal mijn best blijven doen!

Liefs, Jolanda

[Freetouch]

Hoi Jolanda,

Wat ik heel vaak lees is dat er teveel aan je eigen gevoelens gedacht word. Je moet het zien dat het voor jou een geboorte is, je comming out is dan wel moeilijk, maar uiteindelijk is het wel een nieuw leven.
Voor je partner echter is het gewoon het verlies van haar/zijn partner, alsof hij/zij komt te overlijden, maar dan wel op eigen initiatief.
Voor je partner is dat een enorm heftig bericht. Nee, we kiezen er niet voor om Genderdisfoor te zijn, maar we kiezen wel hoe we er mee omgaan.

Er is nooit een goed moment om het te vertellen, dus dat je het verteld hebt is erg goed van je, want zodra het voor jezelf duidelijk is heeft je partner ook het recht om het te weten...
Maar dan zul je er in eerste instantie er voor haar moeten zijn, ze zal een enorm verlies moeten verwerken, en daar kun jij haar alleen maar in steunen, en haar vooral niet met je eigen sores mee lastig vallen, het is een wond die zal moeten genezen, dat heeft tijd nodig. Ga vooral niet elke keer die wond opnieuw opentrekken, maar verzorg die eerst. Heb het vooral over dingen waar zij mee zit, en dan niet over je Genderdysforie maar over haar werk, kinderen, geld, kleding, familie etc.
Zij /hij zal dan vanzelf aangeven en vragen stellen over je GD... en dan pas begint het proces van samen verder te komen. Als je het gaat forceren gaat het fout.
Nu weet ik wel dat dat enorm moeilijk is want je loopt over, want je hebt net je comming-out gehad, Maar maak het vooral duidelijk dat je er het niet over zult hebben totdat zij er aan toe is, maar dat ze vooral niet moet denken dat het er niet over hebben dat dit dan ook betekend dat het er niet is dus dat je het tezijnertijd echt wat mee moet doen en met haar er over wil praten.
Als je haar erg steunt in het rouwproces zal het sneller gaan als dat je zou verwachten...

Nu heb ik wel de meest geweldige vrouw van de wereld, maar ook wij hebben het eerst haar laten verwerken en daarna een traject uitgezet. En een traject van 2 jaar is echt een sneltreinvaart!
Maar gisteren vertelde ze me dat ze het prettig vind hoe ik het et haar verwerk en dat het wellicht met kerst al hellemaal goed zal zijn, maar dan zitten we nog altijd met de wachttijd in de zorg... Echter als je alleen een crossdresser zou zijn, dan heb je daar geen last van...

Succes Jolanda, en geef het de tijd!