Als ik het naar mezelf projecteer: die klote testosteron in je lichaam die alles langzaam kapot maakt waar je ooit van gedroomd hebt en je steeds meer die man wordt die je zo ontzettend niet wilde zijn, dan wil je daar ontzettend graag iets aan doen, al is het alleen maar voor het gevoel dat je ten minste iets (kleins) doet.. Als je dat tegelijkertijd niet naar buiten toe kan/wil uitdragen, zit je vast. Als je naar het VU stapt verwachten zij, althans in het beeld dat ik heb, coming-outs, real-life tests, eerlijkheid naar je hele omgeving enz. Misschien niet meteen, maar uiteindelijk wel. Als je dat op dat moment niet wil, maar gewoon voor jezelf, in je eigen bubbel, in je eigen lichaam zit je vast.Susanna schreef:Waarvoor zou je zelf wat gaan aanprutsen terwijl er tegenwoordig goede zorg is voor mensen met genderdysforie?
Ik drink me suf aan munt-thee, eet van alles waarvan (soja, zwarte drop) ik weet dat het testosteron zou tegengaan, maar ik weet stiekem ook wel dat het dweilen is met een piepklein dweiltje in een enorm stinkend riool dat wijd open staat.
Ik vind zelfmedicatie eng en ik durf het niet. Ik vind het ook heel eng bij anderen. Maar ik snap wel waarom Saartje een stap verder wil, en ook zeker waarom zelf aanprutsen de enige oplossing kan lijken.