Verwachting vs Realiteit

[elke]

Hoi lucas.

Als jongen was ik inderdaad vrouwelijk...nu als vrouw ben ik denk ik vrij mannelijk...(ook qua gedrag). Ik ben hetzelfde gebleven.

Qua daten ligt de nadruk bij mannen juist op mijn veronderstelde mannelijkheid ipv vrouwelijkheid (als ze weten dat ik TS ben).

Mensen gaan wel vele male vriendelijker met me om dan vroeger.

Meer omgang met vrouwen zou me mogelijk goed doen maar heb gemerkt dat veel vrouwen mijn authenticiteit bijv niet geloven en dat is iets waar ik soms echt inwendig boos van kan worden.

Ik ben alleen uitwendig verandert en voor mijn transitie werd mijn vrouwelijkheid gezien als authentiek en afwijkend...nu als "aangeleerd". Daar heb ik een erge hekel aan. (Dit gebeurt enkel als ik ze vertel dat ik ts ben). Veel vrouwen hebben ook n hoop geinvesteerd in hun identiteit vs "mannen"...en wordt er vaak automastisch verondersteld dat ik als man typisch vrouwelijke gevoeligheden van nature niet heb of begrijp...en dat ik als man van veel privilege's heb kunnen genieten terwijk je als vrouwelijke jongen toch echt helemaal onderaan de pikorde staat sociaal gezien en op school. Met andere woorden veel vrouwen begrijpen mij eigenlijk niet en van hen moet ik het dus niet hebben...uitzonderingen daaegelaten maar heb ze helaas niet in mn vriendenkring. Heb wel behoefte aan meer verbinding met vrouwen...maar niet de tuttebellen of moeders want ik heb n heel ander leven.

Mijn mannelijkheid zit in mijn bouw en ik heb bijna 28 jaar als vrouwelijke man moeten overleven...veel mannelijk gedrag of opgekropte woede komt van die tijd en is niet authentiek maar door onstandigheden gevormd en aangeleerd om te overleven. Nu als vrouw is dat voor een leek authentiek en is mijn vrouwelijkheid nep. Dit is eigenlijk zo frustrerend dat ik met mensen niet meer over mezelf praat. Vooral vrouwen vind ik teleurstellend op dit vlak.

Maar ik denk dus te begrijpen wat je bedoelt. Ik was vroeger zoals jij nu bent. In bepaalde opzichten zijn we elkaars spiegel.

Als ik als vrouw geboren was geweest was ik uiteindelijk een hele andere vrouw geweest..mijn verleden heeft me gevormd en beschadigd en ik heb vaak niet het gevoel dat mensen mij mijn vrouw-zijn gunnen als ze weten dat ik TS ben. Het komt dus erg op mezelf neer en dat heeft me wel een beetje "gesloten" gemaakt want wil niet meer gekwetst worden.

Heeft wel voor een wat sceptische levenshouding gezorgd. Op dit punt ben ik wantrouwig geworden en laat bijna niemand mijn ware vrouwelijke zelf zien. Het voelt niet veilig genoeg bij anderen en ik vind hen dat niet waard.

[Anon20190712]

Klinkt inderdaad alsof we in bepaalde opzichten elkaars spiegel zijn, echt heel interessant om te lezen!
Wat mensen veronderstellen wat authentiek ofwel aangeleerd gedrag is en hoe ze daarop inspelen kan heel erg vermoeiend zijn ja...
en dat speelt inderdaad een best flinke rol in hoe je je verder sociaal ontwikkelt!!

[elke]

Hoi Lucas!

In feite zitten we natuurlijk allebei wel in een geheel andere uiteindelijke situatie. Waarin we gedeeltelijk overeenkomen is dat we allebei het leven kennen van de enigzins vrouwelijke homoseksueel. Nu begeef ik me eigenlijk in een soort twilight zone. Ik ben eigenlijk een gewone heteromeid van binnen dus had leuk geweest als wij hadden kunnen ruilen qua lichaam... Jij had waarschijnlijk beter om kunnen gaan met mijn situatie en ik met de jouwe.

Omdat ik me echt hetero van binnen voel en toch de `normale heteroman´ vrijwel onbereikbaar is voor me... is het een vreemd soort twilight zone waar je in terecht komt. Ik heb dat best wel moeilijk gevonden, soms nog.

Vroeger sprong mijn vrouwelijkheid meer in het oog. Nu leef ik redelijk onzichtbaar als trans maar op het moment dat ik het kenbaar maak worden door de ander regelmatig karaktereigenschappen en uiterlijkheden gerelateerd aan een verondersteld `man zijn´.

Maak met vrouwen ook wel eens mee die het eerst niet in de gaten hebben dat ze achteraf hele domme opmerkingen kunnen maken. Bijvoorbeeld `Goh, dat je zo ver vooruit denkt en bedachtzaam bent is ...alvast... heel vrouwelijk´ Alsof ik mezelf dat heb eigengemaakt.

Ik krijg soms wel eens het gevoel dat ik geen vrouw ´mag´ zijn. Dat het dan niet wordt gelooft als ze weten dat ik TS ben... en daarom voel ik me soms belachelijk gemaakt. Dat zorgt er wel eens voor dat ik terug in mn schulp kruip en mezelf een houding geef. Een soort defensieve houding van de transseksueel die echt wel weet dat ze geen vrouw is... zoiets. Of die er helemaal geen problemen mee heeft. Om van het gezeik en de verwarring af te zijn.

Ik vertel daarom ook niet meer dat ik een TS ben aan nieuwe vrienden, kennissen... Ik ga ervanuit dat ze er op een gegeven moment achter komen maar ik heb een soort allergie ontwikkeld erover te praten omdat het niet begrepen wordt, er allerlei misverstanden ontstaan en ik gewoon niet de energie meer heb het dan uit te leggen.

Diep van binnen ben ik er wel verdrietig over. Het is me ook nog nooit gelukt echt een vrouwervaring te kunnen hebben naast een man. Er wordt op een of andere manier altijd een beroep gedaan op verondersteld aanwezig zijnde mannelijkheid ... en daar zit natuurlijk ook direct mijn pijn... dus kan mijn zielsenergie in dergelijke relaties niet volledig stromen...

Soms is het heel jammer.

Het is ook best wel vreemd om vrouw te zijn maar dat je het eigenlijk niet wilt zijn. Ik wilde vroeger eigenlijk ook niet op mannen vallen... denk dat veel mensen dat helemaal lastig vinden om te begrijpen...

[Anon20190712]

Maak met vrouwen ook wel eens mee die het eerst niet in de gaten hebben dat ze achteraf hele domme opmerkingen kunnen maken. Bijvoorbeeld `Goh, dat je zo ver vooruit denkt en bedachtzaam bent is ...alvast... heel vrouwelijk´ Alsof ik mezelf dat heb eigengemaakt.

Wederom heel herkenbaar...
Zodra men erachter komt dat ik trans ben reageert men alsof ik eigenlijk een soort derde gender ben en heel goed kan doen 'alsof'.
Alsof ze het knap vinden hoe goed ik er mee weg kom en hoe overtuigend ik ben. Mannelijke en vrouwelijke trekjes worden onder de loep genomen.
Waar mijn vriend veel vrouwelijker is qua stem, houding, kleding etc worden vrouwelijke trekjes bij mij als 'bewijs' gezien van mijn geboortegeslacht...
Dat blijft iets waar ik tegenaan loop.

Overigens is er nog iets wat achteraf gezien heel anders is gegaan dan ik tevoren had bedacht.
Ik hoopte dat een transitie ervoor zou zorgen dat de genderdysforie over zou gaan...
Maar dat gaat nooit over. Ik heb er wel het beste van gemaakt en ik kan er door de transitie mee leven. Maar de transitie is geen complete oplossing voor het probleem, het is een steuntje in de rug wat alles draaglijker maakt.

[Ilse]

Overigens is er nog iets wat achteraf gezien heel anders is gegaan dan ik tevoren had bedacht.
Ik hoopte dat een transitie ervoor zou zorgen dat de genderdysforie over zou gaan...
Maar dat gaat nooit over. Ik heb er wel het beste van gemaakt en ik kan er door de transitie mee leven. Maar de transitie is geen complete oplossing voor het probleem, het is een steuntje in de rug wat alles draaglijker maakt.

Ik wordt hier toch wel een beetje stil van en mijn eerste reactie is best wel iets van huhhh, zegt Lucas zoiets

Hoe bedoel je dit dan Lucas?
Worstel je nu nog steeds zoveel met jouzelf dan, nu je al zoveel stappen hebt genomen en je toch kan leven zoals jij werkelijk bent.
Worstel je nog steeds met jezelf of is het dat je worsteld met hoe de omgeving op jou reageerd?
of is het heel iets anders?

[Anon20190712]

Tuurlijk kan ik leven zoals ik altijd heb gewild en als ik in de spiegel kijk ben ik ook heus tevreden. Maar je geschiedenis kan je niet veranderen en (in het geval van ftm's specifiek) gaat het gene tussen de benen ook nooit worden wat het had moeten zijn. Die dingen zullen altijd blijven. En daar blijf ik dysforie door ervaren.

[Maria_G]

Zodra men erachter komt dat ik trans ben reageert men alsof ik eigenlijk een soort derde gender ben en heel goed kan doen 'alsof'.

Yes, we are treated differently.
Once it was a conflict when one man in a group asked females "do they enjoy oral sex?".
It was done to show some disrespect and all females said nothing. When I replied "Maybe I will be also asked the question?"

The guy said: "No. You are A SPECIAL CASE"

[Ilse]

Tuurlijk kan ik leven zoals ik altijd heb gewild en als ik in de spiegel kijk ben ik ook heus tevreden. Maar je geschiedenis kan je niet veranderen en (in het geval van ftm's specifiek) gaat het gene tussen de benen ook nooit worden wat het had moeten zijn. Die dingen zullen altijd blijven. En daar blijf ik dysforie door ervaren.

Ja, op dat vlak kan ik me dat zeker wel voorstellen voor jou Lucas.
Je wordt ook telkens weer geconfronteerd met iets van vroeger en dat lijkt mij ook best lastig.
Hoe ieder daar ook op reageert, dat is iets heel persoonlijks lijkt mij en ik weet niet of de factor tijd daar ook nog een positieve rol in kan gaan spelen voor jou, wie weet.

Wat ikzelf heb gezien van ftm-lotgenoten en dan is de eerste indruk die ik dan krijg als je die mensen dan ziet en hoort, iets van jeetje zeg, wat zijn die veel veranderd.
Dat vind ik zelf mooi en schitterend voor hun, maar ik besef ook gelijktijdig dat hetgeen wat er dan nog tussen de benen zit, toch nog steeds een lastig verhaal blijft en ik blijf dat jammer vinden voor jullie dat zoiets helaas nog zo lastig is om goed te behandelen.
Dat lijkt mij andersom ook zo lastig en moeilijk voor de mtf als voor hun de hormonen zo weinig doen of dat je zelfs om wat voor reden dan ook geen geslachtsoperatie kan ondergaan.

Wel fijn om te lezen dat als je nu in de spiegel bent, dat je dan toch tevreden bent en nu ook kan leven zoals je altijd gewild hebt en uiteindelijk ook gewoon jezelf bent.

[Barbarella]

Beetje jammer net een best wel lange posting in dit topic verloren. Dan maar de samenvatting

De realiteit overtreft, tot nu toe, de verwachting. zowel in positieve, als in negatieve zin.

Barbarella

[Anon20190712]

Altijd rot wanneer dat gebeurt...
De samenvatting is in ieder geval niet alleen kort maar ook krachtig en komt ook overeen met mijn ervaring.