Transitie verwachtingen en wat er van terecht komt

[diederique]

Ik sluit me graag aan bij Janet. Ook ik had de lat hoog en moet zoals ik ook al een aantal dagen geleden in een blog schreef zeggen dat het me alles meevalt hoever ik dit einddoel heb kunnen bereiken.

[LunaWeisse]

Hmm, mijn verwachtingen zijn nu een vrouw te worden die boeken schrijft, en verder dat de depressie afkomstig door gender dysforie af zal nemend an wel weg zal vallen. Ben benieuwd. Kwa uiterlijk.. tja, maakt niet uit. Hoef niet een fotomodel te zijn of zo, zolang ik maar als vrouw word gezien.
In ieder geval, interessant om de verhalen van anderen te lezen

[Anon20180311]

Mijn verwachtingen waren: niet langer te moeten overleven als,............maar kunnen leven als,........of mezelf zijnde ! Niet langer gezien te worden als :" lesbo/manwijf", maar gewoon als man/mezelf ! Niet langer mijn gedrag/rolpatroon/niet zijnde te "moeten verantwoorden", maar gewoon, mezelf kunnen zijn! Met andere woorden, mijn genderprobleem, niet langer mijn "leven" te laten bepalen ! Het kunnen leven, als,.....zonder me te verbergen als trans-zijnde/ man-zijnde !

Dat waren mijn verwachtingen, en ik ben daar achteraf gezien, meer dan tevreden over !

GrtZ Nick

[SophiaW]

Ik heb ook de lat heel hoog liggen, en ik hoop heel erg dat ik het haal. Ik wil gewoon in de spiegel kunnen kijken en een vrouw zien, en mezelf mooi vinden.

[Jennifer W]

Ik heb ook de lat heel hoog liggen, en ik hoop heel erg dat ik het haal. Ik wil gewoon in de spiegel kunnen kijken en een vrouw zien, en mezelf mooi vinden.

Aan je avatar foto te zien gaat dat zeker lukken!

Onverwacht maar wel fijn om van velen te lezen hoe de transitie ervaren is en hoe de verwachtingen waren!

[Madeleine]

Mijn verwachtingen waren: niet langer te moeten overleven als,............maar kunnen leven als,........of mezelf zijnde ! Niet langer gezien te worden als :" lesbo/manwijf", maar gewoon als man/mezelf ! Niet langer mijn gedrag/rolpatroon/niet zijnde te "moeten verantwoorden", maar gewoon, mezelf kunnen zijn! Met andere woorden, mijn genderprobleem, niet langer mijn "leven" te laten bepalen ! Het kunnen leven, als,.....zonder me te verbergen als trans-zijnde/ man-zijnde !

Dat waren mijn verwachtingen, en ik ben daar achteraf gezien, meer dan tevreden over !

GrtZ Nick

Weliswaar de andere kant op, maar zo herkenbaar...
Mijn srs mag dan een jaar achter mij liggen, mijn reis is nog niet echt ten einde.

Zo liep ik er bijvoorbeeld in mijn werk tegenaan dat ik de " handigheidjes" die ik mijzelf eigen had gemaakt om als man/leidinggevende te functioneren nu juist averechts werken, op dat vlak ga ik weer ouderwets op mijn intuïtie af en dat gaat prima.
Op het persoonlijke vlak / interactie voel ik mij regelmatig een beetje een autist, juist omdat ik geaccepteerd/gezien wordt zoals ik dat wil, maar de ongeschreven spelregels niet allemaal ken

Positief aan bovenstaande is dat ik geen "man die vrouw wil worden" meer ben, maar op zijn slechtst "vrouw die ooit man was" en in de meeste gevallen is het zelfs volledig op de achtergrond geraakt.

Dus ja er valt nog veel te leren (en heb ik mijn nieuwe demonen te bevechten, hadsikidee ineens heb je wel een latente kinderwens), maar voor het grootste deel zijn mijn verwachtingen uitgekomen en ben ik tevredener dan voorheen.

[Eva]

Inmiddels ben ik ook aan het einde van mijn traject gekomen. De SRS is achter de rug en uiterst succesvol verlopen. Er ging organisatorisch wel weer wat mis in Alkmaar en een senior verpleegkundige meende op haar strepen te moeten gaan staan toen een leerling-verpleegkundige blijk gaf van gezond denken en gepast initiatief, maar uiteindelijk heeft Robert Kanhai een topprestatie geleverd. Ik zit nu op mijn vertrouwde bureaustoel gewoon op de pc te typen. Het operatiegebied is gevoelig en vannacht is er nog een klein beetje bloed en wondvocht uitgekomen, maar het gaat goed. Wonderlijk goed.

Zoals ik vermoedelijk wel eens eerder heb gezegd was de SRS voor mij niet het absolute hoogtepunt van mijn transitie. Dat ligt enkele jaren terug, toen Elisabeth nog leefde. We gingen naar Truus (Travisage) en Elisabeth zag haar man veranderen in haar vrouw. Ze smolt. Het was goed, alles klopte voor haar. Dat was voor mij het belangrijkste moment. Voor ons, beter gezegd.

Mijn verwachting voor de SRS was eenvoudig; een correctie van een geboortedefect. Mijn specifieke wensen met betrekking tot de ingreep hebben we gedetailleerd met de chirurg doorgenomen en die had geen enkel bezwaar aan die wensen te voldoen. Anders dan bij het VUmc waar een botte weigering mijn deel werd: "Dat doen we niet".
Gewoon, bijwerken en aanpassen. Klaar. Bijkomen en verder met leven.

En toch voelt het anders. Anders dan ik had verwacht. Het heeft meer indruk op me gemaakt dan ik had voorzien. Het moment waarop ik voor de eerste keer weer een gewoon slipje kon aandoen, met maandverbandje, maar zonder wezensvreemde bobbel. Dat was toch wel wat, en dat gevoel is er ook nu nog.
Grappig is wel dat ik ervaring begin te krijgen in het starten van een nieuw leven. Ik was nog niet lang weduwe toen Emma onweerstaanbaar in mijn leven kwam. Spontaan verdwenen er enkele decennia uit mijn leeftijd. Anders gezegd, een verjongingskuur die zijn weerga niet kent. Nu begint er opnieuw een stuk leven. Mijn mooiste leven? Mijn laatste leven?
Geen van beide. Ik kan over mijn verleden niet anders zeggen dan dat het gelukkig is geweest. Met Elisabeth was ik ruim 44 jaren in de mooist denkbare harmonie samen. Dat er nu opnieuw een levenspartner aan mijn zijde staat die me werkelijk ultiem geluk geeft lijkt me een unicum. Mijn mooiste leven duurt dus gewoon voort. Het was, het is en het blijft. Niet dat er nooit sores was of is. Tuurlijk wel. En ik realiseer me ook best dat Emma en ik in de voor ons liggende periode nog een en ander te verhapstukken hebben. Maar dat kunnen we aan. Dat lukt.
Mijn laatste leven is of wordt het ook niet. Er zullen steeds weer dingen veranderen. Onze levenssituatie gaat veranderen. In de aanvang misschien geleidelijk, maar dat het gaat veranderen staat vast. Ik zie daar naar uit.

Misschien zit ik nu wel een beetje op topsnelheid, qua leven. Ik geniet er intens van.

[Judiana]

wat bijzonder mooi om te lezen en bijzonder hoe je levenspad is nu na het overlijden van Elisabeth...

ik wens je heel voorspoedig herstel toe en groetjes aan Emma !

[Butterflyflaps]

nog gaver dansen op feesten als d'rvoor xD

[Elise]

nog gaver dansen op feesten als d'rvoor xD

hihi hieraan moet ik soms ook denken in een soort van utopisch ideaal beeld. :happy-cheerleaderkid: