Hoi Lise, fijn dat je mijn post zo herlenbaar vond. Die eerste vraag geeft je meer het antwoord of je wel echt 'in het verkeerde lichaam zit'. Ik begrijp dat je doodsbang bent om je leven te verwoesten, dat was ik zelf ook.
Wat nou als mijn moeder het niet accepteerd, en mijn vader accepteerd dit nooit door geloof, dacht ik. En mijn vrienden zouden mij maar raar vinden, en hoe durf ik dan ooit te studeren. En mijn sportvereniging dan? En vinden mensen mij nog wel leuk, zal ik hierdoor nooit een relatie krijgen? Dat waren een aantal van de disaster gedachten die ik had.
Maar er was ook een gedachte die voor mij heel erg belangrijk was. Ik dacht, als ik zo graag als er geen problemen zouden zijn een vrouw zou willen zijn, dan zal die gedachte ook nooit stoppen. Ik kleed mij immers al sinds dat ik heel klein ben stiekem als meisje. En wordt ik wel ooit gelukkig als ik zo doorga? Ik ben helemaal niet gelukkig nu, ik heb geen fijn vooruitzicht en ik kon geen relatie krijgen wat ik graag wilde omdat ik mij altijd aan het acteren voelde en het was onnatuurlijk.
En ik dacht ook, stel dat ik het niet doe, en ik krijg pas echt een depressie op mijn 40e (ik was 21) dat ik echt niet meer verder kan. Dan is de kans toch veel groter dat ik er goed vanaf kom op mijn 21e dan op mijn 40e. (Dat was mijn gedachte toen met 40 kun je nog steeds harstikke mooi worden hoor!
) en bovendien kan ik nu nog mijn jonge jaren als vrouw leven en dat was iets wat ik ook echt heel graag wilde natuurlijk. Geloof mij ik zag er écht niet uit toen hoor haha.
Het was die gedachte die ervoor zorgde dat ik de stap durfde te nemen. Ik melde mee aan bij het vu, dat was al een grote stap voor mij. En ik ging meer open staan voor het omkleden en makeup enzo. Toch deed ik dat alleen maar binnenshuis.ik ben het in de wachttijd langzaam aan aan mijn omgeving gaan vertellen, aan iedereen persoonlijk. Bij mijn sportvereniging ben ik wel gestopt.
Eigenlijk reaggeerde bijna iedereen er positief op. Volgens mij heb ik er zelfs vrienden bij gekregen, vanwege de transgender bijeenkomst voor jonge transgenders
. Mijn beste vrienden vonden het wel echt heftig. Ik heb met sander, wat een hele hele goede vriend van me was en is, meerdere malen echt een super diepgaand gesprek gehad waarin hij zijn gevoelens naar me uitte en ik naar hem. Hij zei: ik accepteer jou hoe je bent, maar ik weet niet hoe ik erop zal reaggeren als je mij ermee confronteerd. Dat was ook wel heel eerlijk van hem en ik denk dat veel mensen zo ook wel denken.
Na een lang proces durfde ik nadat ik het bijna iedereen verteld had als vrouw naar buiten te gaan. Ook toen wist ik nog helemaal niet hoe ik mij goed moest opmaken en dergelijke, maar dat hoort er nou eenmaal bij. Ik liet mijn omgeving er langzaam aan wennen en ik liet vooral ook heel erg merken, dat ik dezelfde persoon ben die mijn vrienden kennen. Sander kwam een keertje bij mij langs laatst, en ik vroeg daarna een keertje eens van goh, hoe ervaar jij mijn transitie tot nu? En toen zei hij iets van dat hij blij is dat ik mijn hart volg en dat hij bijvoorbeeld aan die avond merkte dat ik echt nog wel dezelfde persoon ben, en dat hij niet meer bang is om mij te verliezen.
ik moet er alleen wel bij zeggen, dat ik altijd al wel echt hele lieve mensen om mij heen heb gehad.
Het is een zeer moeilijke 'keuze' en alles wat je kiest is goed. Voor mezelf ben ik ontzettend blij dat ik het gedurfd heb, ookal had ik wel bepaalde voordelen die anderen helaas niet hebben zoals een slank lichaam en de relatief jonge leeftijd, maar ook ik heb met dezelfde angstgedachten gezeten. Bovendien ben ik er nog láng niet, ik ben eigenlijk pas begonnen.
Wat ik heel erg gemerkt hebt is dat je heel veel 'obstakels' veel groter maakt dan ze in werkelijkheid zijn. En dat het extreem moeilijk is om goed in te schatten hoe iemand reaggeerd. Iedereen doet dat op haar eigen manier. Je moet je verwachtingen ook laag zetten, dan ben je sneller tevreden. Verwacht bijvoorbeeld dat je veel vrienden zal verliezen, maar dat je ook veel nieuwe vrienden zult krijgen.
Ook nu nog merken mensen soms best makkelijk aan mij dat ik transgender ben en dat was ook iets waar ik erg bang voor was. Maar ook dat is minder erg dan het lijkt. Het is soms vervelend, ja, en soms moet ik er zelfs om huilen, het is niet amders. maar het gevoel dat je krijgt als je gewoon als vrouw behandeld word, of ze het nou weten of niet, weegt duizend keer zwaarder.