Fantasie in je hoofd

[Amy]

soms leef ik meer in die wereld dan in de echte.

Hier relateer ik meeste mee, en soms is bij mij ten minste de halve dag, en soms de hele. Afgelopen wintermaanden heb ik geloof ik niet echt meegekregen omdat ik echt alleen maar dissocieerde met de werkelijkheid. Pas op daarvoor, want hoewel het verleidelijk is, vergeet niet nu te leven en oplossingen voor je problemen te zoeken, want in je hoofd leven maar niet in het echt is een waste, hoe moeilijk de huidige situatie ook is.

Ik denk wel een beetje dat dit "gevaarlijk" is. Ik herken het wel, maar ik probeer me daar niet teveel mee bezig te houden. Het vergroot denk ik ook de kans dat je al je problemen afschuift op je gender identiteit. Als dit dan was ik wel gelukkig, en dat is voor heel veel zaken simpelweg niet waar.

Ik heb overigens wel eens gekkere fantasieën gehad. Om er maar 1 te noemen, op de fiets naar school. Ik heb wel (meer dan eens) zitten denken, al ik nu gewoon even aangereden wordt en dat ik "strategisch" gewond raak tussen de benen. De rest behoeft geen uitleg denk ik. het is natuurlijk een bizarre gedachte, maar ik heb ze wel gehad. Ik heb ook wel in bed liggen bidden (wat voor mij ook vrij bizar is) etc etc etc.

Ik denk dat er maar 1 moment is waarop fantasie je iets gaat brengen. Als je leeft in het hier en nu. Stel dat ik nu een echte (of trans) vrouw was, hoe zou ik me dan voelen, hoe zou ik me gedragen zou ik dan van mijn interne conflict af zijn? Eigenlijk een soort van gereedschap om uit te vogelen of je wel echt een vrouw bent.

Ik denk niet dat dat zo gevaarlijk is. Ik heb dat een aantal jaar gedaan en heb mijn echte zelf juist goed leren kennen op die manier. Iets wat ik daarna tijdens mijn fysieke transitie dan niet meer hoefde te doen.

[anne-nienke]

Ik denk niet dat dat zo gevaarlijk is. Ik heb dat een aantal jaar gedaan en heb mijn echte zelf juist goed leren kennen op die manier. Iets wat ik daarna tijdens mijn fysieke transitie dan niet meer hoefde te doen.

Waar denk je dat de grens tussen werkelijkheid en fantasie ligt? Iedereen vind daarin uiteindelijk zijn eigen weg.

Ik heb ooit wel eens iemand ontmoet waarvan ik dacht: wellicht moet je iets meer in de realiteit leven. Simpelweg alles erop en afsnijden gaat niet magisch al je problemen oplossen.

In zekere zin is het heel fijn om in die fantasie te leven, maar uiteindelijk moet het wel een beetje overeenkomen met de werkelijkheid. Realistische verwachtingen.....en dan bedoel ik vooral: welk probleem lost een transitie voor je op, welk probleem niet en welk probleem krijg je er bij.

[LunaWeisse]

Het is wel en niet gevaarlijk. Wel want het kan doorslaan dat je permanent in een fantasiewereld leeft en er niet meer zelfstandig uit kan komen. Maar het heeft wel degelijk goede kanten, want ook ik ben mijn echte zelf tegengekomen op die manier, en ik ben ontsnapt met de ideeën voor ten minste 40 fantasy boeken

Dissociëren is trouwens een begrijpelijk afweer mechanisme. Als je leven op het moment zo ontzettend naargeestig, hopeloos en uitzichtloos is, dan wil je niet meer in het hier en nu zijn, en ga je vanzelf afdwalen. Niet iedereen, misschien, maar ik wel. Inmiddels ga ik anders met dingen om al is mijn situatie nog steeds verre van beter.

Welke problemen lost transitie voor me op? Gender Dysforie. Een levens vernietigend monster dat elke dag tot een gevecht maakt om boven water te blijven. Wat voor problemen komen er bij? Vast wel een aantal, maar dat interesseert me niet. Zolang ik maar een vrouw wordt die boeken schrijft ben ik gelukkig.

[anne-nienke]

Het is wel en niet gevaarlijk. Wel want het kan doorslaan dat je permanent in een fantasiewereld leeft en er niet meer zelfstandig uit kan komen. Maar het heeft wel degelijk goede kanten, want ook ik ben mijn echte zelf tegengekomen op die manier, en ik ben ontsnapt met de ideeën voor ten minste 40 fantasy boeken

Me eens. Ik herken het "ontsnappen aan" gevoel wel. Niet hier leven omdat je er niet thuis voelt. Wat een probleem met die fantasie kan zijn is dat je gaat leven met een zelf beeld dat niet strookt met de werkelijkheid.

Veel vrouwen in mijn directe vriend groep hebben allemaal een kind op de wereld gezet, daar kan ik nogal jaloers op zijn. Ik ga zo nu en dan best wel eens aan de haal met dat idee, maar ik weet maar al te goed dat dat nooit gebeuren gaat. Uiteindelijk maakt het je alleen verdrietig....niet echt heel zinvol....

Ik denk dat je er altijd een beetje voor moet wakend dat je niet teveel in een wereld alleen gaat leven.

[LunaWeisse]

Hmm ik heb wel heel lang alleen maar in mijn hoofd geleefd in een soort toekomstideaal danwel fantasiewereld.
Dat toekomstideaal is niet onmogelijk maar wel hooggegrepen. Maar ja, niet geschoten is altijd mis.

[Michelle]

Als ik ergens ben stel ik me soms voor wat ik zou doen als ik echt mezelf ben. Dat is heerlijk om te doen maar ik word er dan des te meer van overtuigd dat ik echt gevangen ben in m'n lichaam maar zo denk ik wel aardig te weten hoe ik dan ben en/of kan zijn. En ik val niet meer 'alleen' in slaap ook heerlijk om over te fantaseren.

[anne-nienke]

Hmm ik heb wel heel lang alleen maar in mijn hoofd geleefd in een soort toekomstideaal danwel fantasiewereld.
Dat toekomstideaal is niet onmogelijk maar wel hooggegrepen. Maar ja, niet geschoten is altijd mis.

Ben je hier mee gestopt? Of hoe heb je er handen en voeten aan gegeven?

[LunaWeisse]

Hmm ik heb wel heel lang alleen maar in mijn hoofd geleefd in een soort toekomstideaal danwel fantasiewereld.
Dat toekomstideaal is niet onmogelijk maar wel hooggegrepen. Maar ja, niet geschoten is altijd mis.

Ben je hier mee gestopt? Of hoe heb je er handen en voeten aan gegeven?

Voornamelijk in mijn hoofd leven is nu wat meer aan banden ja, mijn toekomstvisie van mezelf nog het zelfde.

[Citizen Erased]

Heel herkenbaar.. Vooral tijdens m'n middelbare school-periode. Al ben ik mijn dromen voor zover ik me kan herinneren al vanaf het begin een jongen geweest. Het heeft mij altijd hoop gegeven op een (betere) toekomst.

[RobinW]

Al jarenlang zie ik in mijn fantasie een jongen. In het begin stelde ik me hem voor als een vriend die er altijd voor me was. Ik ben me rond mijn 12/13 jaar als hem gaan voordoen op het internet en met het verstrijken van de jaren ging ik steeds meer op in die fantasiewereld. Het was voor mij een manier om te vluchten voor de realiteit. Het voelde ook veilig. Me als hem voordoen was als een muur die ik om heen had gebouwd, niemand kon me kwetsen.
Via een forum raakte ik bevriend met iemand en die vriendschap werd steeds hechter. We schreven brieven naar elkaar, wisselden geschenken uit, we chatten tot diep in de nacht met elkaar. Het was nooit mijn bedoeling geweest om die persoon te kwetsen en te beliegen. Ik wou hem wel de waarheid vertellen, maar ik was te bang om hem te verliezen. Op een gegeven moment begon ik te beseffen dat mijn gevoelens voor hem verder gingen dan alleen maar vriendschap. Ik begon liefde voor hem te voelen en dat kwam hij onbedoeld te weten. Toen heeft hij die liefde beantwoord, hij hield ook van mij. Dat was het moment waarop ik echt besefte dat ik te ver was gegaan. Ik moest hem de waarheid vertellen, dat ik niet de jongen was die ik beweerde te zijn.
Het heeft hem veel pijn gedaan. Voor hem voelde het aan alsof zijn beste vriend plots overleden was. Van de ene dag op de andere werd ik voor hem een onbekende die hem belogen had. Maar hij gaf me een tweede kans. En ik heb die kans verpest. Ik voelde me heel kwetsbaar zonder mijn identiteit als jongen. Ik werd zo bang dat hij me alsnog zou laten vallen, door die angst ging ik me veel te opdringerig gedragen. Dat zorgde er voor dat hij zich steeds meer voor me ging afsluiten. Dan op een dag ging de vriendschap volledig kapot door een stom misverstand. Hij dacht dat het de zoveelste leugen was die boven water kwam, dus hij verbrak het contact. In een mail liet hij me weten dat ik niet meer voor hem bestond, dat ik nooit meer contact met hem mag zoeken. Nu bijna 4 jaar later heb ik het nog altijd niet verwerkt. Het doet nog altijd pijn.

Ik ben niet de jongen uit mijn fantasie en ik wil me nooit meer als hem voordoen. Ik heb op de harde manier geleerd wat dat kan veroorzaken. Het heeft mezelf en anderen enorm gekwetst. De jongen uit mijn fantasie stel ik me weer voor als een vriend die er altijd voor me is. Voor dat doel had ik hem oorspronkelijk gecreëerd, daar hoort hij thuis. Het had nooit een identiteit mogen worden om me achter te verschuilen. Het heeft me veel geleerd over mezelf en me wel bewust gemaakt dat ik ook in realiteit een mannelijke kant heb, al is dat iets waar ik nog erg onzeker over ben en wat ik nog niet goed kan plaatsen.