Ik snap je helemaal, Lisa. Ik moest ook een jaar wachten na mijn intake (en mijn intake was iets van 4-5 maanden na aanmelding) voordat ik mocht beginnen met gesprekken. En ook ik heb geen geduld, haha. Dus ik snap dat dat ellendige wachten erg vervelend is. Helaas niks aan te doen. Maar ben blij om te lezen dat je verder wel blij bent met de VU
En Eva, ik zeg ook niet dat het VU perfect is. Absoluut niet. Zij maken ook fouten, hebben protocollen die nog achterhaald zijn, of die nog niet goed werken. Het is voor hen ook vallen en opstaan in een gebied die zich nog erg moet ontwikkelen. Maar ze zijn er wel mee bezig, en proberen zich wel te ontwikkelen. Naar mijn idee is dat alleen maar een goede zaak.
Mr.X schreef: Maar ze zijn er wel mee bezig, en proberen zich wel te ontwikkelen. Naar mijn idee is dat alleen maar een goede zaak.
Om na ongeveer 40 jaar in de running te zijn is, bijvoorbeeld, de administratie nog niet in staat om een goede uitnodiging/vervolg afspraak te maken met de patiënten.
Alice; "Computer Says No"
Ik heb een buik, een onderbuik met gevoel en naar die luister ik.
Mr.X schreef:... ik snap niet echt waarom mensen zo vaak negatief zijn over het VU.
Wel, Mr.X, ik snap dat wél. Héél erg goed zelfs. Je verleidt me bijna om een boekje open te doen, maar ik zal dat ook deze keer achterwege laten. Het beeld dat je schetst komt ook niet overeen met wat ik weet. Misschien kun je een en ander met betrouwbare informatie staven?
Oh... misschien toch één dingetje...
Indertijd kreeg ik hormonen voorgeschreven. Na een maand of vier werd via bloedonderzoek gecontroleerd of dat wel verantwoord was geweest. Dat overkwam slechts enkele jaren geleden vrijwel iedereen bij het VUmc. Schijnt intussen ook niet veranderd te zijn.
Daar kom je écht niet mee weg bij een serieuze huisarts. Die doet absoluut eerst een nulmeting. Evenzo bij de endocrinologen naar wie wordt verwezen door vrij gevestigde (gender)psychologen.
Wat bedoel je precies met: "Na een maand of vier werd via bloedonderzoek gecontroleerd of dat wel verantwoord was geweest". Is het niet gebruikelijk bij het vu om eerst! een nul-meting te doen? Goed om te weten, want als dat zo is ga ik daar werk van maken voordat ik begin met die pillen.
Bij mij is er op dezelfde dag dat ik hormonen meekreeg, bloed afgenomen en is dus een nulmeting gedaan . De endocrinoloog vertelde mij ook dat , als er redenen zouden zijn , er contact mij mij zou worden opgenomen
Ik zelf vind dit een prettige gang van zaken want anders zou er weer extra wachttijd zijn
Er waren geen redenen om iets te veranderen
Overigens ben ik van mening dat Carthago moet worden verwoest.
Renée schreef:Bij mij is er op dezelfde dag dat ik hormonen meekreeg, bloed afgenomen en is dus een nulmeting gedaan . De endocrinoloog vertelde mij ook dat , als er redenen zouden zijn , er contact mij mij zou worden opgenomen
Ik zelf vind dit een prettige gang van zaken want anders zou er weer extra wachttijd zijn
Er waren geen redenen om iets te veranderen
Klopt. Werdt bij mij ook op die wijze gedaan.
Geboren en getogen in de mooiste stad van de EU: GRONINGEN (daar gaat niets boven)
Eh, ik heb bij het VUmc bloedonderzoek, dexascan en een laryngoscopie bij de kno-arts gehad nog voor ik groen licht had en voor het eerst bij de endocrinoloog zat. Dat is allemaal voorjaar 2012 geweest. Kreeg destijds niet de indruk dat de die volgorde op welke manier ook afweek van de standaard.
Het veel besproken maar zelden geziene protocol blijkt al heel wat jaren voor meerdere uitleg toepasbaar te zijn. Ik heb geen nulmeting gehad en dat gebeurt nog steeds bij het VUmc, zo hoor ik van anderen. Kan overigens ook best zijn dat iemand het toen simpelweg vergeten is. Op gevaar af van ongefundeerd bashen te worden beschuldigd; mijn uiteindelijke srs werd bijna een jaar vertraagd door vergeten. Voor de klachtencommissie kreeg ik alle gelijk van de wereld en een en ander gaat zelfs door naar de Raad van Bestuur, werd mij begin dit jaar geschreven. Ooit zal dat ook wel gebeuren, vermoed ik. Tenzij het vergeten wordt natuurlijk.
All great truths begin as blasphemies. (George Bernard Shaw)
Uiteindelijk doen ze het nooit goed natuurlijk.. duurt de diagnostische fase te lang dan is het protocol omslachtig, glipt er iemand doorheen dan is het protocol onzorgvuldig.
Krijgt er eens iemand een 'voordeeltje' aangereikt door individuele omstandigheden dan is dat weer sneu voor de meerderheid, want protocol. En voelt die meerderheid zich op wat voor manier dan ook benadeeld dan is het protocol weer niet individueel genoeg toegesneden.
Snap jij het nog? De grote lijnen kun je nu eenmaal niet veranderen, dat betekent niet dat je schaapachtig moet volgen, enkel je mond opentrekkend wanneer het niet naar wens verloopt. Van een beetje pro-actief handelen word je echt niks minder; HRT regelen via een huisarts lijkt me daar een goed voorbeeld van.
Volledige zelfmedicatie ook, al zal dat wel omstreden blijven. Risico's wentelen we nu eenmaal liever op een ander af.
