Einde behandeling/medicatie der eerdere diagnose's na tevreden en geslaagde transformatie

[Anon20190712]

Voorheen kreeg ik botox-injecties in spieren die verkrampten door een ticstoornis, sinds de testosteron heb ik dat niet meer nodig. De spieren verkrampen nog wel, maar de intensiteit en duur is dusdanig veranderd dat de botox om de spieren te verlammen niet meer nodig is.

[Alexandra]

De raakvlakken zijn mijn persoonlijkheid trekjes, waarmee ik ben geboren. BPD is deels aanleg, genetisch. Ik kan snel kwaad worden, bijvoorbeeld. Ik ben heel gevoelig. Koppel de twee, en ik kan in een impuls iets stoms doen. Die impuls wordt sneller opgewekt als ik stress heb, door genderdyforie bijvoorbeeld. Dat bedoel ik met raakvlak.

[Nate_0]

Aah, got it! Bedankt voor de toelichting. Dat stress het BPD gedrag versterkt herken ik idd wel.

[Alexandra]

Ja, stressoren kunnen het naar boven brengen, en vaker en langduriger (en daarmee ook versterken, d.m.v. die baantjes waarover jij het had)

[Alexandra]

Er zijn wel een aantal dingen minder geworden:

- hoogtevrees. Mijn hoogtevrees ging vanzelf weg nadat ik hormonen kreeg. Waarom weet ik niet.
- stotteren. ik stotter niet meer bij het praten. Ik denk omdat ik meer zelfvertrouwen heb gekregen.
- Ik heb ook nog een obsessieve-compulsieve stoornis. Deze is wel minder geworden, minder dwangmatig, al heb ik er nog wel last van.

Het horen van stemmen in mijn hoofd is niet minder geworden... stemmen horen (instructies) is ook een kenmerk van BPD, borderline.

Angsten heb ik ook nog steeds. Soms paranoia, al gaat het wel stukken beter met me. Maar ik blijf er gevoelig voor... Ik herken het nu beter als ik uit de realiteit dreig te stappen, ik voel het nu aankomen waardoor ik sneller hulp kan zoeken. Soms heb ik ook grootsheidswaanzin, en dan "hoor" ik dat ik heel belangrijk ben voor de wereld en dat ik een belangrijke rol heb te vervullen... dat soort dingen. Het klinkt dan heel overtuigend voor me.. maar ergens weet ik wel dat het niet klopt.

Genderdysforie heeft me wel heel eenzaam gemaakt, en dat komt mijn borderline en andere problematiek niet ten goede... dusja, als het echt niet meer gaat dan kan ik 's nachts ineens op een brug staan, of op een spoorrails. Dan wil ik niet meer. Ben er al een paar keer afgehaald door de politie. Niet prettig... maar ik wil daar gewoon even alleen zijn, en die kans krijg je niet. Misschien maar goed ook achteraf.

Maarja. Het blijft moeilijk voor me, om ermee te leven... ik vind het heel zwaar. Spijt heb ik niet, ik sta achter mijn transitie. Ik word wel heel droevig dat mensen mij in de steek hebben gelaten en mij niet respecteren.

[Nate_0]

Oh Alexandra, wat rot om te horen

Ik had wel dwanggedachten die voelden als een stem van binnenuit, maar die zijn nu onder controle met behulp van antipsychotica. In het contact met anderen heb ik enerzijds de mazzel dat ik de "stille"/acting-in vorm van borderline heb, waardoor sociaal contact niet even heftig verloopt als bij acting-out/klassieke borderline, en anderzijds de mazzel dat de mensen met wie ik tegenwoordig om ga ruimdenkend zijn... Jongens die nagellak en make-up dragen, mensen die zich nonbinair identificeren, en de helft van mijn studentenvereniging is biseksueel/homo/lesbisch terwijl de rest hetero is maar gerust met iemand van hetzelfde geslacht gaat staan zoeken. Dat heeft wel heel lang geduurd, en het toestaan van vrienden die dichter bij me komen (buiten het internet om) is moeilijk door de BPD, maar het stukje gender is voor hen iig een non-issue.

Maar om te horen dat je door de politie van een brug/spoorweg/etc. af moet worden gehaald (en ik snap wel waarom, maar ik snap jou ook) vind ik wel heel heftig en ik vind ook dat niemand zo ver zou moeten worden 'gedwongen'. Daar bedoel ik mee dat je een beter leven verdient dan dit, met meer vrienden die je ook daadwerkelijk steunen, ondanks je BPD en GD.

[Alexandra]

Bij mij slaat het voornamelijk naar buiten... wat op zich wel 'goed' is, in die zin dat ik mezelf niet snij. Ik reageer dus extern af. Het nadeel is dat ik hier door mensen verlies, of in het harnas kan jagen waardoor ik mezelf isoleer, en daardoor weer meer met de dood speel. Als het meer naar binnen zou slaan, dan zou ik er allang niet meer zijn geweest... het nadeel is wel dat ik sneller in de problemen raak. Relaties, contacten, werk, eindigen bij mij meestal in ruzie... ik weet het van mezelf. Waardoor ik me ga schamen en dood wil. Complex. En daarom ben ik dan maar liever alleen. Da kan niemand kan mij kwetsen, en kan ik niemand kwetsen.

Ik heb anti-psychotica gehad, maar dat verergerde mijn problemen. Ik werd er erg bang van en paranoïde. Ik kreeg Seroquel. Het hielp wel in die zin dat er minder prikkels binnenkwamen, maar ik voelde me een zombie. Ik dacht dat mensen mijn huis binnen wilden, echt heel erg eng. Soort van levende nachtmerrie. Ben er toen mee gestopt, na ruzie gemaakt te hebben met de GGZ (typisch BPD, ik weet het). Voelde me meteen beter...

Ik ben nu vrij van medicijnen en het gaat redelijk prima. Nadeel is wel dat ik door pieken en dalen heen ga, maar dat neem ik voor lief. Zolang ik geen gekke dingen doe of denk, dan is het goed.

[Anon20180501]

Leerzaam, komt soms akelig dichtbij voor mij.
Respect voor hoe jullie ermee omgaan...

[Anon20180311]

Hoi Iedereen,

Was draadje een beetje vergeten ( vakantie ).
Bedankt voor jullie vele reacties, ik kom hier later nog zeker op terug.

Grtz Nick