De zware narcose, de risico's op complicaties, de lange nazorg met eventuele herstelingrepen, de kans dat seksualiteitsbeleving er post-op niet meer inzit, de maandenlange beperkte fysieke paraatheid (hetgeen niet verenigbaar is met mijn leefsituatie), de (be-)last(-ing) op mijn partner waren voor mij allemaal overwegingen om het niet te laten doen en me te beperken tot kleinere minder invasieve ingrepen.
Tenslotte is er ook het beperkte percentage mensen die na afloop tevreden zijn/bij wie het helemaal lukt. Afhankelijk van de bron is dat namelijk slechts 85 à 90%. Dat vind ik inderdaad erg laag. Enkele jaren geleden heb ik namelijk een ingreep ondergaan met 98% slaagkans. De chirurg meldde nog dat het eigenlijk "vrijwel altijd" goed ging maar dat 100% natuurlijk niet te garanderen was. Rara bij wie het helemaal mis ging...Dus vind ik 10 à 15% kans op niet (geheel) slagen een groot probleem.
Maaaaarrrrrr - en nu komt de crux
- onlangs las ik op meer dan één plaats dat je het jezelf als MTF in transitie niet moeilijker kan maken dan door non-op te blijven. En dat zou dan vooral met sociale (e.g. sport, kleedruimtes, zorg, bijvoorbeeld later onaangepaste ouderenzorg), praktisch/juridische (reizen, op steeds meer plaatsen body scanners) en relationele factoren te maken hebben. Die factoren hebben intrinsiek eigenlijk niets met de GD te maken. Bovendien weet ik dat die GD voornamelijk tussen de oren zit en minder tussen de benen.
Toch is de twijfel naar binnen geslopen. En zolang ik twijfel blijf ik zitten, zoals een konijntje in het licht van de schijnwerper
