Ik wil me aanmelden bij het VUmc, maar...

[Anon20180501]

Ik zie het als een strakbegrenst stappenplan. Hier..! houdt ons werk voorlopig even op.

Koffie... iemand?

x Daniéla

[Arike]

Bij mij hebben ze ook die eisen gesteld maar ja dat heb ik kunnen weer leggen omdat ik fulltime ouder ben en daar door een heel ander leven heb dan een gemiddelde VU ganger.Op het gebied van socialisatie moest ik mij ook verbeteren en ik moest meer anticiperen als vrouw in de maatschappij maar door mijn ouderschap ben ik best beperkt in mijn doen en laten.Het helpt wel dat ik misschien dadelijk wat voor COC ga doen en evt ander vrijwilligerswerk wat ik leuk vind tenzij ik een leuke baan vind die ik kan combineren met verzorging kinderen,

"anticiperen als vrouw in de maatschappij" ??

Wat bedoelt de VU daarmee?

ik ben vaak bij de VU geweest, maar heb nog nooit iets dergelijks gehoord

[Britta]

Wat ik ga zeggen, is misschien best hard, maar zo is het zeker niet bedoelt.
Ik snap Meisje1991 enorm goed en dat het erin hakt als een psycholoog aangeeft dat er iets in je leven moet veranderen, willen ze je echt kunnen helpen.

maar ze hebben je helemaal geen nee verkocht. Ze hebben je punten gegeven waaraan je kan werken. Zowel op medisch als op sociaal vlak. Die 5 kg die erbij zou moeten is er voor een reden. Transitie is nou eenmaal een lichamelijk proces en ze willen dat jij er het beste voor staat als je dat begint. Het is zelfs goed nieuws dat ze samen met je kijken wat je nu eet en wat je doet. Het is dus niet zozeer er moet 5 kg bij, maar dat het feit dat je 5kg 'te licht' bent een reden is om hier nader naar te kijken.

Over je dagbesteding ben ik het gewoon eens met het VU. Jij gaat als ze jouw het groene licht geven je hele leven veranderen. Dat is zwaar en zeker als je geen daginvulling hebt. Dat mag zelfs van alles zijn. Maar wat ze willen is dat je buiten de deur komt. Natuurlijk snap ik dat gepest worden een ramp is (kan erover meepraten, ben ooit drie maanden er letterlijk ziek van geweest), maar ze zeggen ook niet dat je terug naar school moet. Maar dat je een besluit moet gaan nemen wat je gaat doen. Die keuze is nog steeds de jouwe. Ze willen gewoon dat je een goed en stevig sociaal netwerk hebt waarop je kan terugvallen. Ik heb vroeger met kinderen met een handicap (dsm IV indicatie) vrijwilligerswerk gedaan, en je kan ze nog zoveel aanbieden, nog zoveel ondersteuning geven, maar je komt pas echt ergens als deze kinderen een sociaal netwerk en vangnet krijgen. Dat wil het VU ook graag, ze willen weten dat de kans groot is dat jij kan terugvallen op collega's, vrienden of klasgenootjes als je je een dag enorm rot voelt (door hormonen, door iemand die negatief is over transgenders e.d.).

Je hoeft van het VU, zoals ik het hier lees, niet een bepaalde richting uit. Maar je moet gaan nadenken welk pad jij voor jezelf kiest en wat je hiermee wilt.
Zover ik het kan lezen, zegt het VU nu geen nee, of eisen ze bepaalde dingen. Ze maken zich zorgen over een aantal punten, waarvan zij denken dat het tijdens je transitie in je nadeel kan werken. Aan jouw om hier over na te denken en het VU een geweldig antwoord kan geven: hoe gaat jouw leven er als vrouw uitzien en hoe ga je dit bereiken. Mooie uitdaging toch?

[Freetouch]

Beste Meisje1991,

Het is altijd een tegenvaller als je bij het VUmc iets anders te horen krijgt dan dat je zou hopen, maar elke tegenvaller bied kansen, kansen om je horizon te verbreden en nieuwe wegen te vinden.
Jezelf opsluiten daarmee creëer je voor jezelf een veilige wereld, maar na een poosje is het steeds moeilijker om buiten dat wereldje te komen.

Wat je moet doen is jezelf vermannen (stom woord) en met lotgenoten contact zoeken. Spreek iets af zodat je jezelf zekerder gaat voelen.
Momenteel ben ik met steeds meer Transgenders aan het afspreken zodat de virtuele vrienden die ik heb gemaakt, ook een echt gezicht krijgen. Het is enorm fijn om je ervaringen, je angsten en je problemen met elkaar te bespreken, dat geeft je kracht, en dat heb je nodig om deze moeilijke fase van je leven door te komen.

Als je wil kom ik ook eens bij jou langs, of spreken we gewoon een keer wat af.
Wat betreft je school, Gepest worden is een enorme impact op je leven, en meestal ben je zelf niet in staat dat pesten te doorbreken. Wat dan helpt is het pesten in kaart te brengen, wat is de oorzaak, wie doen het en wat zou je zelf kunnen doen om het te verhelpen. Dat lijstje bespreek je met een vertrouwenspersoon, je ouders, mentor of evt. Psychiater of maatschappelijk werker. Laat je leven vooral niet kapot maken door een stel pestkoppen!

Dat je het hier al post is een goede stap, hoewel je met een aantal reacties helemaal niets kunt, en een aantal zelfs jou nog dieper je wereldje in doen vluchten, zitten er ook een aantal bij waar je wel wat mee kunt. Filter die voor jezelf eruit, en neem contact met hen op evt. via een PM.

Laat je niet kisten, kop op, en vind je spirit weer terug, kop in de wind, je bent Transgender, je bent uniek, je mag trots zijn op jezelf!

Succes.!

X Melany

[Claire]

Doe mij maar bakkie thee wel kruiden is beter voor stembanden volgens logopodiste.

Zie het als een uitdaging van de VU om op te pakken en sterker uit te komen,
Beter dan de andere dames hierboven mij kan ik het niet zeggen.

[Anon20180501]

En wat nu als iemand gewoon niet zelfverzekerd en sterk genoeg is om de pesters van zich af te houden...?
Pesten leidt vaak tot akelige extreme situaties, soms levensbedreigende. Als je daar bovenop ook nog T bent,
wat in ons geval vaak leidt tot pesterij, en ze gaan roepen dat zo'n oneerlijk gevecht goed is voor je algehele
en transspecifieke weerbaarheid dan zou je je bijna gaan aanvragen aan wie zijn kant we eigenlijk staan..?
Natuurlijk is het belangrijk dat je je staande weet te houden als transgender maar er is een grens aan wat een
mens in haar/zijn eentje (lees zonder psych. begeleiding) aankan.
Dit is een situatie die scherp in de gaten moet worden gehouden en deskundige begeleiding wenst. Hier vind ik
het VUmc de mist ingaan en dan gaan ze daar bovenop (3e front) ook nog roepen dat je hun patiënt niet meer
bent tot je deze proeve van bekwaamheid in je eentje hebt doorstaan, want van hun hoef je voorlopig niets meer
te verwachten. godgeklaagd..! Maar het gaat hier om een 'heilig bolwerk' dus laat ik het bij Foei VU...!

Ik chargeer links en rechts natuurlijk een beetje maar als je de situatie niet uitvergroot blijven we cirkeltjes draaien
in een grijs gebied waar je niemand verder mee helpt. Of mijn bijdragen helpen weet ik niet, wat ik wel weet is dat
ik de situatie niet onderschat en poog goede bijdragen te leveren die eventueel tot een oplossing kunnen leiden.
Dan doen we natuurlijk allemaal en daarom hebben we het er hier over.

Je zou wel bijna gaan vergeten om wie het eigenlijk gaat. Ik hoop dat je meeleest 'kw' maar voel je niet verplicht om
te reageren. Ik hoop wel dat je het een en ander wijzer ben geworden en dat je iets kan met de handvaten die wij je
met zijn allen aanbieden.

x Daniéla

[Britta]

Daniela,zover ik het verhaal van kw lees, dwingt het VU haar helemaal niet om op te staan tegen de pesters. Verre van. Je laat de pesters pas echt winnen als je je toekomst ook nog door hen laat verpesten. Het Vu vraagt nu juist dat ze iets gaat vinden wat invulling aan haar leven geeft (dat kan dezelfde school, een andere school zijn of werk/vrijwilligerswerk zijn). Kortom, zover ik uit het verhaal kan halen, vraagt het VU juist van kw dat ze een keuze gaat maken over haar toekomst en niet die van de pesters.

Daarnaast lees ik al helemaal niks over het beëindigen van de hulp. KW geeft zelfs aan dat er een volgend gesprek is. Als ze deze punten met je bespraken en daarna lieten ze je in de steek, dan heb je groot gelijk. Maar dat gebeurt hier niet. Ze zijn juist zo open om je al zo vroeg mogelijk dit te laten weten, zodat kw met een antwoord kan komen.

Het idee dat dit een proeve van bekwaamheid is, is denk ik misplaatst. Natuurlijk kan het VU aangeven dat ze geen groen licht kunnen geven op dit moment en natuurlijk mag je het compleet oneens zijn over hun zorgen. Maar chargeren dat deze mensen de kant van de pesters kiezen, is wat mij betreft de mensen van het VU (ookal ken ik ze allemaal niet) tekort doen. Zeker als je stelt dat het VU zou roepen dat pesterijen goed is voor de weerbaarheid, (in kw's verhaal is dat nergens terug te lezen.)

Het gaat niet erom dat het 'heilige bolwerk' moet worden verdedigd. Het VUMC kan dat prima zelf als ze dat nodig vinden. Maar wel dat het gechargeer nu niet alleen de soep net zo heet wordt gegeten als wordt opgediend, maar eigenlijk nog wel heter. Ik denk dat een hoop goed kan komen als kw de volgende keer een duidelijk verhaal heeft over haar toekomst (wat wil ik).

[Anon20180501]

Brenda schreef;
Daarnaast lees ik al helemaal niks over het beëindigen van de hulp.

Dat heb ik ook nergens beweerd, ik had het over 'opschorten' van de behandeling zolang genoemde situatie zou voortbestaan.
En zoals ik eerder ook al aangaf vind ik dat ze op dit punt gelijk hebben maar had het beter gecommuniceerd en begeleid moeten
worden.
De volgende afspraak staat ja, ze hebben ook helemaal geen recht om de behandeling stop te zetten vanwege dit feit.

Maar nu even heel dramatisch like a queen: het is wel te hopen dat ook hun patiënten deze tijd geestelijk gezond en wel weten
te overbruggen in hun eentje. Je denkt dat het VUmc geen onverklaarbare (voor de goegemeente) uitvallers kent..?

Ik ben zeker bevoordeeld, dat zal ik niet ontkennen, maar ik ken nog een zijde van de medaille heel goed, die van de P.I.G.
De laatste gaan mijn inziens wel zorgvuldiger, meer betrokken en op maat, empathischer, en hulpvaardiger met hun patiënten om.
Dat is mijn ervaring en zij moeten eigenlijk een voorbeeld zijn voor het VUmc, hoe het ook kan. Maar die zijn liever zelf het lichtend
voorbeeld of denken dat in ieder geval te zijn.

Ik hoop dat deze discussie op het niveau blijft zoals nu want net als de splijtzwam - 'VUmc of Thailand - ligt dit onderwerp hier zeer gevoelig.
Ook ik ben me daar zeer bewust van maar als ik ergens te ver ben gegaan of mensen persoonlijk gekwetst heb zal ik de evt. consequenties daarvan
accepteren en me voortaan afzijdig houden van deze discussie...

Liefs en x

Daniéla

[Meisje1991]

Ik heb alle reacties gelezen

Het minstens 5kg te licht zijn… daar kan ik momenteel niet zoveel mee. Ik komt nooit aan en val ook nooit af. Wat ik ook eet. Waar anderen bijv. enorm aankomen van “snacken”, doet dat niets met mijn gewicht. Wat dat gewicht betreft doe ik wel wat de psycholoog mij vertelt, in de hoop dat het tot een goede oplossing komt Ik snap waarom dat gewicht een punt van zorg is.


De dagbesteding... tja... ik weet best wat ik wil (als ik daadwerkelijk kan stoppen met de huidige school, ga ik eerst leren rijden met een schakelauto. Dan kan ik op zoek gaan naar een baan als bezorger/koerier om de benodigde papieren voor beroepschauffeuse te financieren). Dit had ik ook zo tegen mijn psycholoog vertelt, maar dat vond ze niet voldoende. Ze wil eigenlijk dat ik op zeer korte termijn al goede dagbesteding heb in de vorm van school/(vrijwilligers)werk.

Zo snel lijkt dat echter niet te gaan. Ik sta eigenlijk in een positie waarbij ik toch niet zo vrij ben om “zomaar” te zeggen dat ik ga kappen met die school en een andere weg in ga slaan. Ik heb te maken met de school en het UWV als ik stop. En blijven is ook niet zo makkelijk als dat pesten niet ophoudt…

Momenteel zit ik grotendeels thuis, omdat ik nog een lopende hulpvraag bij mijn mentoren heb liggen i.v.m. het pestgedrag. Dat wordt als het goed is nog behandeld door de school. Ik heb er nog niks over gehoord, maar ik neem aan dat het niet meer lang op zich laat wachten.


Ik ben het eens met mijn psycholoog dat deze situatie opgelost moet worden en dat hier niet onbeperkt mee gewacht mag worden. Echter, vind ik het wel "teveel van het goede" dat het als voorwaarde wordt gesteld voor verdere medische behandeling. Het komt dan een beetje op mij neer dat er haast mee gemaakt moet worden i.p.v. rustig laten bezinken en dan besluiten, wat ik juist geen goed idee vind. Het voelt dan dwingend i.p.v. steunend.

Maar goed, ik ga hoe dan ook wel mijn best doen om het zo snel mogelijk op orde te krijgen



----------------------------
Wat meer ingaand op die school-situatie... tja... dat is eigenlijk een te lang saai verhaal...

Gezien de huidige situatie zou ik het liefst op school willen zeggen dat ik er per direct mee stop. Van elektrotechniek ga ik immers toch niet mijn beroep maken en ik heb al een startkwalificatie (eerder al een andere MBO-2 opleiding afgerond met diploma). Ik volgde ‘m uit interesse, maar dat hoeft van mij niet meer als ik zo gepest wordt...

Maar zo gemakkelijk ligt het niet, want ten eerste hebben de mentoren heel veel energie in mij gestoken, als ik er nu mee kap zullen ze op hun minst “niet blij” zijn

Ten tweede: ik heb ook met het UWV Werkbedrijf te maken. Ik ben 2 jaar geleden met hun toestemming deze opleiding begonnen en ik zei dat ik er mijn beroep van ging maken terwijl ik diep van binnen het eigenlijk al niet zag zitten.

Ik had dus gejokt, hoe schuldig ook Maar het was in mijn beleving meer een gedwongen keuze destijds: beroepschauffeur mocht ik niet kiezen omdat ik toen nog geen autorijbewijs had (wel bezig) en het alternatief was ongeschoold werk doen of een opleiding volgen. Wachten op mijn rijbewijs mocht niet. Ik had toen elektrotechniek gekozen omdat het wel in mijn interessegebied ligt, ondanks dat het van mij niet beroepsmatig hoeft. En nu “hang” ik als ik er zomaar mee stop uit eigen initiatief


Maar toch… de huidige school afmaken zie ik tegelijkertijd eigenlijk vrij kansloos in. De klas bestaat uit ~15 man en zo'n 70% v/d klasgenoten mag mij niet en ongeveer 35% pest mij actief. Ik ben daar ook niet eens "out". Dat is volgens mijn mentoren onverstandig omdat ze dan "mijn veiligheid niet meer kunnen garanderen", dus ik kan het op school beter verborgen houden en zo "normaal" mogelijk overkomen.

Ik heb 2 weken geleden al een gesprek gehad met mijn beide mentoren over dat pestgedrag. Ik was het namelijk zat, kon echt niets meer hebben wat dat betreft. Maar de geboden keuzes waren beperkt. Ik werd aangeraden om ermee te leven omdat het al zo lang “goed” ging, het pestgedrag zal niet verdwijnen. Volgens hen hoort dat eenmaal bij het "volk" wat op deze opleiding als "student" rondloopt. Ik begrijp wat ze bedoelen... de pesters zijn zogezegd "jongens van de straat" of wat mooier omschreven "jongens uit de onderste laag v/d samenleving". "Harde maatregelen vanuit school zal leiden tot dubbel zo erg pestgedrag", dat zijn bijna de letterlijke woorden van de mentoren.

De mentoren boden mij na het gesprek in grote lijnen 3 keuzes:
a. Onder begeleiding de klas zelf aanspreken op hun gedrag en hopen dat ze snappen dat ik hun gedrag niet waardeer.
b. Negeren/ermee leren leven en het schooljaar afmaken.
c. De leraren gaan de klas aanspreken uit hun gedrag.

Ik ben na lang nadenken voor optie “a” gegaan en heb dat per e-mail aan mijn mentor laten weten. Ondertussen wacht ik nog steeds op zijn antwoord, al anderhalve week lang. In de tussentijd zit ik thuis omdat ik weiger te komen zolang de situatie niet veranderd. Aan zo’n gesprek moet een bepaalde vorm gegeven worden en daar heb ik de hulp van mijn mentoren bij nodig. Ondanks dat de leraren erbij zullen zijn, is mijn angst groot om voor die klas te staan, maar ik heb weinig keuze.

Eigenlijk wilde ik voor optie "c" gaan, maar mentoren zeiden dat ze het "met de beste wil van de wereld voor me willen doen", maar daarna mijn veiligheid niet meer durven te garanderen en ze ook niet meer voor de gevolgen in willen staan, ze kunnen immers niet constant naast me zitten + de school kan niets met dingen die nèt buiten het hek gebeuren.

Op zich snap ik het wel en geloof ik het ook best i.v.m. eerdere ervaringen.

Die jongens van school sturen zien zij niet als mogelijkheid. Bijna de letterlijke woorden van mijn mentor: "De jongens die hier rondlopen zijn nooit goed opgevoed, hebben allemaal diepe problemen en kunnen zich niet anders gedragen. Deze school is een laatste kans voor ze om nog wat van hun leven te maken, omdat ze elders niet aan de bak kunnen komen. Dat jij hier voor je plezier komt is een eigen keuze, jij hoort op een hoger niveau thuis".

Ik weet niet wat ik eigenlijk van mijn mentoren moet vinden. Verkeerde bedoelingen hebben ze absoluut niet. Maar ik kan er weinig mee en het is totaal niet bevorderend voor mijn verblijf op die school. Ik vind het bizar wat zo nog voor die "studenten" willen doen terwijl het gros zich niet gedraagt

[Britta]

Ehm, ik zou eerder mijzelf boos worden op school dan op het VU. Ik ben zelf een tijd leerkracht geweest (weliswaar basis). Maar de school kan absoluut meer. Het argument dat jij voor je lol daar zit en de andere gedwongen, is een kulargument. Laten ze eens blij zijn dat er een leerling is die het onderwerp leuk vindt. Dat het voor die andere jongens de laatste kans is, is het probleem van die jongeren en als ze het vergallen doordat ze jouw pesten, zijn de consequenties ook voor hen.

Daarnaast is de keuze om het negeren een keuze die de mentoren jouw niet eens hadden mogen bieden. Je beloont dan eigenlijk onwenselijk gedrag.
Wat al helemaal niet kan is zeggen dat bij optie c. jouw veiligheid niet meer gewaarborgd kan worden. Jij hebt wettelijk recht op een veilige schoolomgeving. Dat betekent dat je fysiek maar ook mentaal veilig moet zijn. Dat er gepest wordt is al erg, dat de leraren deze opmerking maken is belachelijk.

Dat het niet het juiste moment is om openlijk trans te zijn op school is duidelijk. Maar de school is verantwoordelijk voor jouw veiligheid en als dat betekent dat de pesters van school af worden gestuurd dan is dat maar zo. Zij hebben het er naar gemaakt en niet jij en als zij dan de rest van hun leven ongeschoold werk doen is dat ook hun keuze geweest.

Simpelweg de leraren moeten hun wettelijke verantwoordelijkheid eens gaan nemen, het is gewoon een financieringseis.

Maar goed, daar heb jij op dit moment praktisch wat minder aan. Je kan nog gaan kijken of dit ROC wel zijn verantwoordelijkheid gaat nemen. Maar je kan natuurlijk ook kijken naar of vrijwilligerswerk of een andere school (beetje afhankelijk van het UWV). Een andere school loop je natuurlijk hetzelfde risico.
Je kan natuurlijk als je stopt met je school niet gelijk 8 uur per dag rijlessen nemen. Dus je kan eraan gaan denken om (vrijwilligers)werk te gaan doen en ondertussen je rijlessen te gaan doen. Heb je dat binnen dan kan je natuurlijk gaan kijken voor een baan als courier. Je komt dan al meer onder de mensen dan wanneer je alleen je rijlessen zou doen en dat is uiteindelijk wat het VU wil. En wie weet maak je bij dat (vrijwilligers)werk wel vrienden voor het leven. Dat is in ieder geval mijn ervaring met vrijwilliger zijn.

Dat waren mijn gedachte. Ik snap prima dat de boodschap van het VU een vervelende was. Maar ik denk dat jij er best uit kan komen. Misschien gaat de transitie minder snel dan gehoopt. Maar ook dat overleef je echt wel. Hoop dat je wat aan mijn geraaskal hebt gehad

Liefs,

Brenda