T-Nederland

Saskia schreef: 2 maart begonnen met pleisters 100, bij controle bleek waarde 2x zo hoogals mocht, moest pleister halveren. Daarna kreeg ik pleisters van 50 tot nu tor

Kun je niet terug naar 100 pleisters? Het lijkt me dat je je toen beter voelde toch?

Amy schreef:

Saskia schreef: 2 maart begonnen met pleisters 100, bij controle bleek waarde 2x zo hoogals mocht, moest pleister halveren. Daarna kreeg ik pleisters van 50 tot nu tor

Kun je niet terug naar 100 pleisters? Het lijkt me dat je je toen beter voelde toch?

Ik wacht op mijn bloedwaarden van december. Mocht dat weer tegenvallen dan ga ik daar inderdaad voor. Ik voelde me toen inderdaad veel beter.
Als ze nu maar eens de mens waar het omgaat serieus nemen en de cijfertjes er niet boven stellen.

Wat heeft deze discussie nog met het hebben van spijt te maken?

Danielle schreef:Wat heeft deze discussie nog met het hebben van spijt te maken?

Al spijt dat je de discussie bent aangegaan?

tanisha schreef:

Danielle schreef:Wat heeft deze discussie nog met het hebben van spijt te maken?

Al spijt dat je de discussie bent aangegaan?

Nee hoor, ik vond het een interessant onderwerp. Juist omdat je er zo weinig over hoort. Maar helaas gaat het niet over spijt maar over bloedwaarden en klachten over de diverse zorgverleners.

En zoals mijn geval was het achteraf makkelijk op te lossen geweest met de hormonen 20 jaar ellende om niks gehad maar achteraf kijk je een koe in de kont!

Maar om terug te komen op spijt waar ik wel spijt van heb ik dat ik bepaalde mensen niet eerder uit mijn leven heb verbannen en daar zitten familieleden bij!

Spijtoptanten, wie en wat is nu een spijtoptant.

Iemand die na haar/zijn srs bemerkt dat het gehele transitie proces een vergissing was en die, zo ver mogelijk, in haar/zijn oorspronkelijke gender wenst terug te gaan.
Zijn het mensen die zeggen ‘Als ik geweten had wat ik nu weet, dan was ik hier nooit aan begonnen’?

Wat ik zo las in wetenschappelijke en minder wetenschappelijke publicaties dat het percentage spijtoptanten in België, Duitsland, Scandinavische landen, UK., USA, Zwitserland varieert tussen de 30 en 70% voor MtV. Voor VtM liggen de percentages beduidend lager.
Een uitzondering is het percentage spijtoptanten in Nederland voor MtV was die voor jaren 1% deze is nu voor de laatste jaren bijgesteld naar 10 - 13%.
Waarom, waardoor dit percentage lager is dan die in andere landen is een vraagteken waar eigenlijk nooit een goed antwoord is gegeven.
Een mooi antwoord zou kunnen zijn, ‘Wij, genderteam, gaan zeer zorgvuldig te werk’.
Mogelijk zou het ook aan de vragen kunnen liggen zoals die gesteld zijn op de lijst die men toezend een tijd na de srs. Ik weet niet of dit heden nog gangbaar is.
Jaren geleden heb ik die vragenlijst eens doorgelezen. De directe inhoud ben ik vergeten wel is nog in gedachte dat de vragenlijst begon; ‘Indien gewenst kunt u anoniem deze lijst invullen’ aan het einde van de lijst was geschreven; ‘Belangrijk, Vergeet niet uw naam, patiëntennummer in te vullen’.

Ik denk zelf dat het percentage spijtoptanten van het type ‘Als ik geweten had wat ik nu weet,’ toch vrij hoog is in Nederland. Mogelijk verminderd dit dank zij de nieuwe genderwet waarbij men niet meer verplicht is om ‘all the way’ (srs) te gaan.

Ongetwijfeld.

Daarbij zie ik ook een groep mensen die het gewoon achteraf niet aankunnen om met constante confrontaties te leven, als ze niet helemaal passabel blijken te zijn. En ik moet toegeven dat dat voor mij ook een grote factor is, want ik wil gewoon mezelf kunnen zijn met een sociaal leven en zónder vervelende vragen en blikken. Tijdens het transitieproces heb ik daar alle begrip voor, maar uiteindelijk wil ik zo'n hoofdstuk toch definitief kunnen afsluiten.

Nu weet ik niet of het aan medicatie of gewoon aan de genen ligt, maar het lijkt erop dat ze in bepaalde landen er beter mee wegkomen dan andere. Ik heb transitiefoto's gezien van mensen waar ik online contact mee heb waar je echt van achterover slaat, je zou er niks anders meer achter zoeken. En no offense naar eender wie, maar ik vind de resultaten hier nogal eens tegenvallen en blijf me afvragen waar dat aan ligt. Komt nog eens bij dat veel Nederlanders groot zijn (zeker zij die als man werden geboren), en dan val je zowiezo al wat meer op.

Kortom: ik ben nog altijd terughoudend om de transitie te starten, bang dat ik sociaal niet geaccepteerd ga worden of tegen vervelende confrontaties blijf aanlopen. Je weet natuurlijk nooit zeker wat de toekomst brengt, maar als dat het geval zou zijn dan kan ik zoveel mezelf zijn als ik wil maar zou ik nooit gelukkig zijn... en misschien spijt hebben en terug verlangen naar een enigszins "normaal" leven.

Ik vrees dat ik toch al levenslang heb...... Mijn leven lang heb ik al reacties van ' het klopt niet' Als dat de verdere jaren die ik nog heb op een andere manier zo is , daar moet ik dan maar mee leven. Voor mij klopt het nu al beter en dat mag nog beter worden .