Opweg

[Veronica]

Je hebt helaas wel gelijk Jannet.

Ik bof dan wel met mijn moeder, zusje en mijn moeders verloofde en met mijn vrienden, die hebben er absoluut niks tegen maar er zijn zat die dan in 1 klap alleen op de wereld zijn erdoor.

[Gwendolyn]

Mieke, ik weet niet hoe ver jij bent met het transitie proces, maar bijna iedere transseksueel krijgt voor uitlopende redenen met suïcide / gedachten te maken.
Als je er één van de gelukkigen bent die dat nog niet beleefd heb, en misschien nooit zal beleven mag je je bescherm engel zeer dankbaar zijn. Er schijnen ( want cijfers heb ik er niet van, ) veel transseksuelen met name, als ook transgenders waar we deze gesprekken niet mee kunnen voeren. Die zijn er niet meer. Zelf heb ik er erg twee keer erg dicht bij gestaan. maar gelukkig "is dat niets geworden". Ik praat daar gewoon open met mensen over, met de vermelding dat het niet het meest aangename gesprek stof is, maar dat het de feiten openbaart en doet men ( hopelijk ) doet beseffen dat transseksualiteit, het in de verkeerde lichaam zitten zoals we dat zeggen, Geen kleinigheid is, en even dodelijk kan uitpakken als de bekende ziekten die dat ook zijn. Ik hoop dan dat mensen minder geneigd zijn om b.v. te zeggen, i.v.m. aanspraak op vergoedingen, dat er ook bio vrouwen zijn met kleine borsten... of dat er ook vrouwen zijn met beharing op het gelaat... Of helemaal banaal, als m>V trek een rok aan, dat is toch voldoende? Om er een paar te noemen,en niet eens relatie perikelen, discriminatie en wat al meer te noemen.

Maar gelukkig zijn WIJ er nog, en dat ben ik van plan om voort te zetten. Al is er kans dat het gaande weg weer eens moeilijk wordt.

zet ém op!

Gwendolyn

[Ilse]

Mieke, ik weet niet hoe ver jij bent met het transitie proces, maar bijna iedere transseksueel krijgt voor uitlopende redenen met suïcide / gedachten te maken.

hoi gwendolyn,

op jou vraag heb ik even gereageerd in mijn introductie, omdat het wat persoonlijker wordt, zie onderstaande link.

http://www.t-nederland.nl/forum/viewtop ... 242#p33242

groetjes mieke

[Jannet V]

De (Belgische) Flair is uit. Het hele artikel volgt zo spoedig als maar mogelijk is.

Leila is 23 wanneer haar papa zijn geheim opbiecht: hij is een transgender. Een man in een vrouwenlichaam. Sinds twee jaar kleedt hij zich als vrouw. Binnenkort volgt een geslachtsoperatie.

Leila : "Twee jaar geleden kreeg ik een telefoontje: of ik die avond thuis wilde komen eten, bij mijn ouders, samen met mijn zus. Toen hoorde ik het nieuws: mijn vader vertelde dat hij voortaan door het leven zou gaan als vrouw. Hij wás eigenlijk een vrouw, zei hij, alleen was hij geboren in het verkeerde lichaam. 'Maar wat dan met jullie huwelijk?', vroeg ik. Ze gingen scheiden, zo ging het verder. Mijn moeder had kort ervoor een pelgrimstocht van vijf weken gemaakt: dat had ze gedaan omdat het slecht ging in hun huwelijk en ze tijd nodig had om na te denken. Tijdens de tocht is ze tot het besluit gekomen dat ze alleen verder wilde. Mijn vader heeft die vijf weken benut om zelf ook een nieuw pad te verkennen: dat van het vrouw-zijn. In die periode is hij begonnen met vrouwenkleren te kopen en te dragen, enkel binnenshuis toen nog. Op hetzelfde moment namen ze dus allebei de beslissing om hun leven radicaal om te gooien."

Hoe Leila hiermee opgaat, dat lees je in Flair.

[Eva]

Soms denkt (of hoopt) een mens een keuze te hebben

[Jannet V]

Op het moment woedt er een innerlijke strijd in mij. Terug in het dorp waar ik geboren ben en eigenlijk van plan was om me in het feestgedruis van het jaarlijkse zomerfeest te storten, kom ik tot de ontdekking dat de mensenmenigte op de dorpsbrink me een beetje angst aan jaagt. Het gegeven dat ik er alleen naar toe moet gaan en zelf contact moet zoeken maakt de drempel iets te hoog. Ik wil niet te koop lopen met mijn trans zijn en voel er weinig voor om te praten met mensen die me normaal liever negeren omdat ze niet weten wat ze zeggen moeten. Mensen (mannen) die zonder alcohol niet de moed hebben maar met een slok op wel durven. Ik besef heel erg goed dat het een vooroordeel is en dat ik misschien spoken zie waar ze niet zijn. Normaal ben ik best een beetje exhibitionistisch in gesteld en lukt het me heel erg goed om zekerheid uit te stralen zonder dat ik er moeite voor hoef te doen. Maar voor nu voelt de drempel om te gaan iets te groot. Heel kort door de bocht …. Ik durf niet! Dat heeft niets te maken met het vrouw zijn maar veel meer met dingen van vroeger.

Puzzelstukje.
In een volle zaal met mensen, een druk bezocht verjaardagsfeestje, temidden van anderen, een totale vreemdeling omringt door bekenden. Conversatie die om je heen, door je heen en langs je heen gaat. Geen onderdeel van het geheel en toch in het midden, een buitenbeentje in het centrum. De wrange grappen van de ene helft en de “social talk” van de andere helft niet begrijpen, niet waarderen, niet willen horen. Zonder een verhaal dat je vertellen wilt en de goed gebektheid van de rest, helemaal alleen! Eén worden met de achtergrondmuziek, wegdromend op de klanken van een mondharmonica, opgaan in een gitaarsolo, emotioneel zweven op ondoorgrondelijke teksten. Het zal niemand vreemd in de oren klinken, iedereen heeft het wel eens meegemaakt.
In een volle zaal met mensen, helemaal … eenzaam en alleen!

En terwijl ik dit aan het schrijven ben krijg ik een sms van mijn dochter.
“Het is echt wel gezellig en de temperatuur is ook lekker, kom je een drankje doen? … Xje.” En moet ik openlijk toegeven dat ik niet durf. Waarop ze een berichtje stuurt. “Ook niet bij mijn vrienden?” Waardoor ik toch over de streep getrokken word. Natuurlijk durf ik dat! En ben meteen het dorp in gefietst, bij haar en haar vrienden voel ik me veilig genoeg om de drempel te nemen en ik heb de drempel genomen. Een berg in de verte maar een heel klein hoopje zand als je het van dichtbij kunt beleven.
Dankjewel Leila.

[Freetouch]

Hoi Janet,

wat een lief gebaar van je Dochter!
en soms hebben we anderen nodig om vooruit te kunnen gaan, daar waar we zelf nog een stukje onzekerheid over onszelf hebben zijn het anderen die ons daar overheen helpen.

Ik hoop dat je een geweldige avond hebt!

X

[Engel]

Hoi Jannet,
Zoals gezegd heel mooi geschreven en wat een lieve dochter heb je. Vind het knap dat je toch gegaan bent.

[Jannet V]

Altijd zal ik proberen om het meest positieve uit een situatie te halen. Maar soms lukt het gewoon niet meer. Meer dan twee jaar geleden heb ik mijn zusje op de hoogte gebracht van mijn IK en nog steeds verzet ze ze heftig tegen het idee dat haar broer een vrouw is. Afgelopen nacht werd ik wakker met een dringende vraag die ik haar niet durf te stellen.
Lief zusje!
Had je me ook op deze manier in de steek gelaten als er kanker bij mij was geconstateerd?
Een vraag die ik haar nooit zal stellen omdat ik veel te veel van haar houd om haar daarmee te confronteren.
Moest het even kwijt!

[Freetouch]

Hoi Jannet,

Je zus is haar broer kwijt, en zussen kijken altijd op naar hun broer(s)...
Toen ik het mijn zus vertelde zei ze dat ze het altijd al wel wist, maar wel dat ze haar broertje erg zou gaan missen...
Maar in feite heb ik nog geen verschil gemerkt..