Citizen Erased schreef:Volgens mij snap je niet helemaal dat je te maken hebt met een ziekenhuis en je niet in een snoepwinkel bevindt? Dat word nog het pijnlijkst duidelijk in het 'Niet goed? Geld terug'-topic. Jij bent geen consument en zij zijn geen verkopers, hoe cynisch je het ook probeert te
stellen.
Ik vind "Niet goed! Geld terug?" geen cynische actie. Het is van mij uit bloed serieus. Ik zie ons als zorgvragers en behandelaars als zorgaanbieders en wij zijn dan zorgvragers of zorgconsumenten. Als ik een gebroken arm heb, of diabetes, of kanker (lichamelijke aanpassingen vereist) dan wordt niet eerst een maandenlang verplicht psychisch onderzoek gestart. Waarom bij transgender-zijn dan wel?
Artsen zijn gewend om volgens Informed Consent te werken. Ze doen het dagelijks. Waarom dan niet bij ons?
Citizen Erased schreef:De relatie is behandelaar (of dat nu chirurg, endo of psych is) - patiënt (cliënt zo je wilt in deze tijden) en die is niet gelijk. Jij komt daar met een hulpvraag die zij moeten gaan invullen en waar ze ook deels verantwoording voor moeten dragen, of je dat nu leuk vind of niet.
Hoe kan een arts of een psycholoog verantwoording nemen voor iets wat ze zelf niet kunnen constateren? Voor mijn gevoel zijn er bij transgenders twee krachten: de ene kracht is "ik voel dat ik lichamelijke aanpassingen nodig heb", de andere kracht is "ik voel dat ik niet (sterk) meer twijfel over de noodzaak". Beide is niet door een ander dan de transgender zelf te meten. Dus het enige waar een arts op KAN afgaan is op het gevoel van de transgender.
Citizen Erased schreef:Want wat onderscheidt de hulpvraag van een transgender (lichamelijk 'gezond') nog precies van reguliere plastische chirurgie (en dus zelf betalen) als er geen diagnose gesteld mag worden? Veel succes met het vinden van een arts die dan wil ingrijpen trouwens.
Het enige waar een arts op af kan gaan is op het gevoel van de transgender. De enige diagnostiek die mogelijk is, is zelf-diagnostiek. En waar ik dus om vraag is, dat niet de psycholoog plaatsvervangend liegt om "diagnose te stellen", maar dat een arts dat doet. Dat scheelt (in Nederland) al snel meer dan een half jaar in doorlooptijd. Een half jaar, waarin de dysforie over je gender niet meer toeneemt. Dus winst voor de gezondheid van de transgenders.
Citizen Erased schreef:Er is ontzettend veel op aan te merken (bv dat het een inherent discriminerend proces is), maar wil je 100 daar waar de rest van de mensheid nog op 20-30 blijft hangen met de voet eerder boven de rem dan op het gaspedaal dan kun je wachten op wegvallen van het weinige draagvlak dat er nu al is.
Als we geen actie voeren, dan blijft de mensheid ten eeuwige tijde met paard en wagen rijden. En inderdaad, dat vind ik in deze tijd in de Nederlandse gezondheidszorg onacceptabel. We weten dat Informed Consent al meer dan 20 jaar bestaat. Waarom wil men dat in Nederland dan niet onderzoeken? (Hint: omdat psychologen veel te winnen hebben bij de huidige constructie. Met name de psychologen van het VUmc verdienen er 2x aan: 1x uit geld dat ze krijgen voor zinloze gesprekken en daarnaast doordat ze wetenschappelijk onderzoek mogen doen - waar hun passie en drive zit en waarbij presentaties op de EPATH en WPATH heel eervol zijn).
Citizen Erased schreef:Overigens ken ik zat mensen die wel blij werden van "de diagnose"; vooral vanwege de legitimiteit die het boodt naar familie en vrienden dat het niet om een bevlieging te doen was.
Wat is in die situatie nodig: dat de transgender sterk genoeg is om tegen anderen te zeggen "ik weet wat ik voel en dat is genoeg", of dat de transgender met een papier gaat zwaaien waaruit blijkt dat een psycholoog plaatsvervangend liegt? Want nogmaals: een psycholoog weet niet wat jij, of ik, of wie-dan-ook voelt. Dus diagnostiek door psychologen heeft geen waarde... En als iemand anders dat anders vindt, dan vind ik dat prima. Ga naar een psycholoog, laat ze een papier ondertekenen - als iemands omgeving daar blij van wordt, wie ben ik dan om tegen transgenders te zeggen dat ze dat niet moeten doen. Maar om ALLE transgenders te dwingen om zo'n papier te halen is wel een heel ander verhaal!
Citizen Erased schreef:Daar snap ik persoonlijk ook niet zo veel van, maar dat geld evenzeer voor 'genderfluïde' personen die bij een genderteam lopen. Lijkt mij een luxepositie, je niet exclusief man of vrouw voelen. Kan je alle kanten op. Maar het zal aan mijn gemankeerde binaire brein liggen.
Je suggereert nu dat genderfluide mensen een keuze hebben om wel-of-niet genderfluide te zijn. En dat klopt niet.
Jannet V schreef:Misschien bij jou Frederique maar een werkelijk geweldige psycholoog, zijn naam is Jaap, heeft er voor gezorgd dat ik nog steeds leef. En daar ben ik hem nog steeds dankbaar voor. Het had trouwens niets te maken met genderdysforie, sterker nog, hij liet me zien wie ik was.
Ik ben niet tegen hulp door psychologen. Wel tegen verplichte keuringen door psychologen. Zie
deze link voor meer info over verschillende rollen die psychologen kunnen hebben. Ik ben tegen de gatekeeping-rol en tegen de PR-rol.
Irene_de_Vreede schreef:Aangezien die zogenaamde diagnostiek inherent niets voor kan stellen komt uiteindelijk iedereen er wel doorheen, dus?
Dit is wel een belangrijk punt. Volgens psychologen zelf (!) geven ze nauwelijks rood licht. Uit Zweeds onderzoek naar mensen die rood licht kregen bleek ook, dat GEEN van de mensen die rood licht kregen daar gelukkiger van geworden is: van de 17 onderzochte mensen pleegde er 1 zelfmoord, een deel ging naar andere hulpverleners en kreeg daar wel de medische hulp waar om gevraagd werd en de rest was depressief.
En nogmaals: Informed Consent is geen 100% juiste oplossing. Het levert 0,8% spijtoptanten op. Maar gatekeeping is NET ZO GOED geen 100% juiste oplossing, en niet alleen omdat ook daar minder dan 1% spijtoptanten zijn. Het levert ook PER DEFINITIE langere doorlooptijden op. Het levert ook PER DEFINITIE problemen op bij mensen die iets anders voelen dan hun psycholoog (non-binary/a-gender/non-gender/genderfluid etc. mensen HEBBEN problemen in de gatekeeping). Er ZIJN mensen die grote moeite hebben met de inbreuk op hun privacy door “diagnostiek”.
tanisha schreef:Ik vraag mij alleen maar af wat psychologie überhaupt waard is: iedere Jan doedel die verkoop technieken heeft gehad weet hoe makkelijk het is om gesprekken te sturen!
Dit is een belangrijk punt. Er zijn twee factoren die meespelen: [1] er is op dit moment geen Informed Consent-route in Nederland. Dat betekent dat we zwaar afhankelijk zijn van wat psychologen vinden dat nodig is in ons proces, OOK als we het er niet mee eens zijn. [2] Psychologen proberen vaak onze hulpvraag bij te sturen zodat ook zij een rol in ons proces krijgen. Je moet als transgender HEEL STERK in je schoenen staan wil je dat gaan weigeren. Psychologen erkennen dit onvoldoende. Psychologen bedoelen het vaak heel goed, maar er is wel onkunde over hoe dit soort processen werken.
Nick schreef:Als iemand de waarde der psycholoog/psychiater overbodig/waardeloos vind, dan zijn die dat ook.
Een heel goede reden om de verplichting om van een psycholoog gebruik te maken los te laten, en te vervangen door de mogelijkheid om op vrijwillige basis van een psycholoog gebruik te maken...
Nick schreef:Maar niet iedereen denkt er zo over, integendeel.
Ik ken iemand persoonlijk, die dankzij een psycholoog ( genderteam UZ Gent) er achter kwam een gespleten persoonlijkheid te kennen en geen GD ( hij/zij was toen net 18j). En is nu in behandeling der zijn dissociatieve indentiteitsstoornis.
Artsen kijken bij Informed Consent zoals wij dat voor ons zien naar twee zaken:
[1] of mensen in staat zijn om beslissingen over hun eigen zorgtraject te nemen (in jouw voorbeeld is dat niet het geval)
[2] of mensen snappen wat de gevolgen van hormonen en operaties zijn
Het 100% van de transgenders naar een psych sturen voor het geval mensen een van de aandoeningen in de DSM hebben is echt met een kanon op een mug schieten. Dat doen we elders in de gezondheidszorg ook niet, dus waarom bij transgenders wel?
Groetjes,
Frederique
.
