Jinny schreef:Er worden grofweg 3 oplossingen gebruikt,
1] de penis wordt gebruikt voor de voering vd vagina (en of dat de Thaise methode is of de NL doet er even niet toe)
Bij gebrek aan penismateriaal (te klein) wordt gekozen tussen twee vervolgoplossingen,
2], de brievenbusoplossing, een voor het zicht aanwezige vagina zonder penetratiefunctie,
3], er wordt een stukje darm gebruikt als vaginawand.
De laatste heeft als voordeel dat het zaakje zelfsmerend is, en je hoeft niet te dilateren.
In zwaarte vd operaties heb je als lichtste 2], daarna 1] en als zwaarste operatie 3]
Jannet, sorry dat ik heel even een stukje van je topic heb gekaapt.
Normaal wordt voor de srs de penis- scrotum huid gebruikt. Komt men huid tekort om een redelijke diepte te verkrijgen dan wordt, vaak, een lap huid van binnenkant dij afgeschaafd en er bij gebruikt. Ik geloof niet dat dit laatste in NL gedaan wordt.
Voor mensen die, wat meer, seksueel actief willen zijn kan een stuk darm gebruikt worden voor de neo-vagina. Operatie is wat gecompliceerder en ook moet rekening gehouden worden met geur en afscheiding. Voordeel men hoeft na een korte periode niet meer te dilateren en heeft een vochtige wand.
Op verzoek kan een oplegdoos geplaatst worden. Dit voor personen die seksueel geheel inactief zijn en niet geïnteresseerd zijn in dilateren, spoelen etc..
Ook voor personen waar het medisch niet mogelijk is om een neo-vagina te plaatsen.
Overigens gaat het de verzekering voor geen meter aan in welke vorm de srs gedaan wordt.
Dank je wel Jinny, een hele duidelijke uitleg.
Naast de medische kant speelden er voor mij ook nog andere dingen, waar ik gedurende het hele traject met iedereen over gesproken heb. De uiteindelijke beslissing lag dan ook volledig bij mij. En het resultaat mag er zijn, nu al!
Samen hand in hand door de stormen van de stilte langs het eindeloze strand, ...was ik een stukje van jou. Nu de wind is gaan liggen, rust jij als herinnering in mij.
Jannet V schreef:Dank je wel Jinny, een hele duidelijke uitleg.
Naast de medische kant speelden er voor mij ook nog andere dingen, waar ik gedurende het hele traject met iedereen over gesproken heb. De uiteindelijke beslissing lag dan ook volledig bij mij. En het resultaat mag er zijn, nu al!
Ik weet welke argumenten er nog meer meespeelden Jannet, maar ik vond dat het niet mijn taak was om die op tafel te leggen....
Als er mensen zijn die graag willen weten wat mij heeft bewogen om voor deze oplossing te kiezen vertel ik het graag. Stuur maar een pb'tje.
Samen hand in hand door de stormen van de stilte langs het eindeloze strand, ...was ik een stukje van jou. Nu de wind is gaan liggen, rust jij als herinnering in mij.
Gaan vliegen, in vogelvlucht (Mijn emoties, 8 dagen rond de operatie)
Nog 9 dagen en dan mag ik in de vroege ochtend vragen, “Jezus, als ik wakker word, mag ik dan een meisje zijn?”
Het is vreemd maar ik weet nog enkel flarden van de dagen die daarop gevolgd zijn. Het grootste gedeelte heb ik geslapen, moegestreden door de hectiek die er aan vooraf ging, lamgeslagen door toen enkel nog de Androcur. Dromen over huizen waar ik gewoond heb die in vlammen opgingen, veel dromen, nachtmerries vaak.
Op de dag van de Passion was het over en voor het eerst in dagen heb ik daarop droomloos geslapen. De volgende dag, Goede Vrijdag, zijn Gea en ik samen met de hondjes naar Norg gegaan. Zaterdag de laatste boodschappen gedaan, zondag de wederopstanding van Jezus gevierd met wat voor mij het laatste avondmaal was. Heerlijke asperges met ham, ei en een botersausje. De volgende dag zou Leila me naar het UMCG brengen alwaar ik met open armen werd ontvangen en naar mijn privé kamer werd gebracht. Na een heerlijke cocktail die mijn eetlust volledig liet verdwijnen en mijn maag darm stelsel helemaal op de kop heeft gezet, viel me nog de eer te beurt van een klysma. Het resultaat daarvan viel reuze mee, de cocktail had al een zo grote opruiming gehouden dat er niet veel meer over was. En alles heb ik ondergaan met een glimlach op mijn gezicht. De nacht was slapeloos maar ik heb er van genoten. Glimlachend was ik ’s ochtends de nachtzuster voor, nog maar twee uurtjes en ik zou naar de OK gebracht worden. Zelfs het wachten duurde niet lang want ik genoot van elk moment, een telefoontje, iedereen die nog even langs kwam en het prachtige uitzicht. Het was even na achten toen de verpleegster van die dag langs kwam en zei: “Mevrouw Vos! Nog even iemand zoeken die kan helpen en dan breng ik u naar de OK.” En hop, verdwenen was ze al weer, om even later terug te komen met z’n tweeën.
Eindelijk het is zo ver, behoedzaam rijden we de kamer uit en de afdeling af als blijkt dat er nog iets in de computer gezet moet worden en plotseling sta ik moederziel alleen op de gang. Drie mannen passeren mij, twee links en eentje rechts en ze groeten vriendelijk deze gelukkige vrouw die zo dadelijk gaat bevallen van haarzelf. De verpleegsters zijn plotseling terug en de reis wordt hervat. Een klein stukje rechtdoor en dan linksaf naar de liften en daar zie ik de Martinitoren in het mooiste ochtendlicht wat ik ooit gezien heb. De ping van de lift trekt mijn blik los en het bed komt weer in beweging. “Ik hoop dat deze het doet”, hoor ik de frontvrouw zeggen, “anders hangen we straks stil!” “Heeft ook wel iets,” hoor ik mezelf “anders heb ik niets om over te schrijven.” De deuren van de lift beginnen al te haperen voordat ze goed en wel dicht zijn en even later schieten we de lift weer uit naar de andere kant van de hal waar nog meer zijn. Tijdens een flitsende 180 graden draai zie ik nogmaals de prachtig verlichte Martinitoren voorbij komen en dan staan we in een andere lift. Bijna onvoelbaar gaan we naar beneden en vanaf daar lijkt het ritje naar de OK alsof het gefilmd is met een verborgen camera. Pas achter de deuren van de voorbereiding begint het weer een beetje realistisch te worden. Het eerste wat opvalt, is toch de ietwat gewaagde dresscode deze ochtend. Allemaal blauw in een soort van mummielook, het ziet er nogal slordig uit. Dan komt er een man naar me toe en stelt zich voor als mijn anesthesist. “Nou, hier is geen twijfel mogelijk,” Zegt hij lachend tegen mij, “niet links of rechts maar recht in het midden!” Met een ferme draai gaat het vervolgens door de volgende deur naar een halletje waar nog een soort van bed staat maar lang niet zo comfortabel als waar ik op lig. Het blijkt een tussenstation en of ik wel even over wil stappen, het blijkt geen bed maar een tafel. Dan door de volgende deur en daar zie ik een overdaad aan verlichting. Dit zal dus de operatie kamer zijn, het heeft een paar jaar geduurd maar nu is het zover.
Verschillende mensen stellen zich voor en Dr. Middelberg, de plastisch chirurg, geeft me een hele natte hand en zegt, “sorry, het is de alcohol.” Het feest kan beginnen! De anesthesist legt mijn armen op de zogenaamde “armsteunen” en draait ze zover als mijn schouders het toelaten naar buiten, ver weg van de hectiek die straks los gaat barsten. Dan geeft hij mij in het infuus een sterke pijnstiller, zoals hij het zelf noemt. Een middel wat me dronken of high laat voelen, dronken voelt heel anders maar als dat wat ik voel high is dan heb ik in het verleden heel wat gemist. Heerlijk!!!! “Lieve Jezus, mag ik straks wakker worden als meisje?” Galmt het in mijn hoofd. En vervolgens wordt er nog iets ingespoten en mag ik een keer diep ademhalen …
Ik open mijn ogen en merk dat ik een brede glimlach op m’n gezicht heb. “Mevrouw Vos! Hoe voelt u zich?” “Ik voel me geweldig!” Zeg ik lachend tegen de verpleegster die aan het voeteneind staat. Ik had wel eens gehoord dat mensen helemaal groggy en misselijk uit een narcose kwamen maar het leek wel of ik nergens last van had. Voorzichtig keek ik onder de dekens naar beneden. “Als het niet zo is, dan hebben ze het goed verstopt.”
Na een aantal malen bloeddruk controle mag ik terug naar de afdeling. Behoudens een hartslag die constant buiten de maat om aan het slaan is, is alles zoals het hoort te zijn. Terug op de kamer volgt de belangrijkste instructie van de dag, de bediening van het morfine pompje. Met een gelukzalig gevoel pleeg ik wat telefoontjes, stuur enkele sms’jes en geniet van het moment, van mezelf en het uitzicht op de toekomst. Elk bezoekje maakt me blijer dan het moment daarvoor en zo rol ik een bijna slapeloze nacht in. Het gevoel is zo overweldigend dat ik genoegen moet nemen met korte hazenslaapjes. Ook de volgende dag wil de blijdschap niet van mijn zijde wijken. De zaalarts komt langs en wil met Dr. Middelberg overleggen of de drains en de infuusnaalden mogen worden verwijderd. Rond de middag mogen ze er uit en ben ik verlost van vier van mijn boeien die me kluisteren aan het bed, enkel de katheter weerhoudt me nog om naar het toilet te huppelen. Nog een nacht en dan mag het verband er af en als het er goed uitziet, de katheter uit. En wederom volgt een slapeloze nacht, nu niet alleen van blijdschap maar ook van nieuwsgierigheid. De volgende dag, net na de middag komt de arts weer langs, het is zover. Voorzichtig wordt het verband verwijderd en als alles goed lijkt ook de katheter. Ik krijg een spiegel aangereikt, voorzichtig duw ik hem tussen mijn benen en voor het eerst zie ik mezelf. Zoals een moeder haar verfrommelde baby bewondert, bewonder ik het mooiste aan mij. De ontlading volgt de emoties, lachend lopen de tranen over mijn gezicht. Ik mag weer op staan, zonder ketenen, eindelijk vrij.
Samen hand in hand door de stormen van de stilte langs het eindeloze strand, ...was ik een stukje van jou. Nu de wind is gaan liggen, rust jij als herinnering in mij.
Gelukkig gaat het elke dag een beetje beter. Het verdoofde gevoel alsof je een dag lang op een verkeerd fietszadel hebt zitten ploeteren is nu wel ongeveer voorbij. Waardoor meteen het volgende zich aandient. Het ontwaken van de verplaatste zenuwuiteinden. En dat gevoel varieert van heel kort een heftig "stroomstootje" tot een langere periode een gevoelssensatie waar je in het openbaar beslist niet op zit te wachten. Ook 's nacht willen zenuwen wel eens een feestje vieren, alive and kicking zullen we maar zeggen. Het komt de ochtend fitheid niet altijd ten goede maar ik wist vantevoren dat het geen zomerkamp zou worden. Dan is het toch maar mooi gelukt om 700 meter op de crosstrainer te lopen, wat vervolgens weer heel veel gevoelens los maakt, van hihihi tot hohoho! Het leven zit vol verrassingen.
Samen hand in hand door de stormen van de stilte langs het eindeloze strand, ...was ik een stukje van jou. Nu de wind is gaan liggen, rust jij als herinnering in mij.
