Tja, ik heb geprobeerd geen extreem hoge verwachtingen te hebben, indachtig een uitspraak van een endokrinoloog dat als je 20 bent je een leuk resultaat kunt hebben (stel het voor het gemak op 100%), als je 30 bent dan is dat nog 50% en als je 40 en ouder bent dan is het 25%.Lucas schreef:''Het is toch altijd anders dan jij je nu voor kunt stellen''
knip
Wat waren jullie verwachtingen tevoren het starten met hormonen, komen die overeen met de realiteit?
Ik dacht dat ik ondanks mijn 42 jaren bij het begin van HRT wel een redelijke kans maakte. Het tegendeel bleek waar te zijn.
Van te voren wel geprobeerd me voor te stellen hoe het zou voelen om niet zo'n goed resultaat te hebben maar dat is totaal verbleekt bij de realiteit. En die is simpelweg dat ik het slechtste resultaat sinds mensenheugenis heb. Nog slechter en ik heb mezelf van kant gemaakt. Waarom dat niet gebeurd is is me ook nog steeds een raadsel. Voor mij hoeft het niet echt meer...
Zelfs de professor endokrinologie gaf onlangs toe geen flauw idee te hebben waarom het bij mij niet werkt...
Niet echt bemoedigend. Begin volgende maand is het 7 jaar geleden dat ik tot het besef kwam dat ik niet verder kon. Ondertussen ben ik nog maar een schim van wie en wat ik was. Ik weet het domweg niet meer en heb er geen vertrouwen in dat het goed komt. Laat staan dat ik weet wie ik ben en kan zijn of dat ik al die andere problemen die zijn blijven liggen in de tussenliggende jaren wel op kan lossen. Ze zijn duidelijk erger geworden.
Er is veel beschadigt, met name ook mijn vertrouwen in de Nederlandse kwakzalverij.
Eigenlijk wilde ik met name rust in de kop, van dat ontzettende klote gevoel van de voor mij met name ook fysieke gender dysforie af zijn. Kan eigenlijk pas sinds de late zomer van 2014 zeggen dat dat zo is (ben aan de hormonen sinds jan/feb 2011) en dan ook nog alleen maar omdat ik zelf via internet een wel werkend oestrogeen gevonden heb maar dat is inmiddels van de markt. Werkend in de zin dat het de genderdysforie zo ongeveer onderdrukt maar de dosis is te laag (omveiligheidsredenen) om gerust te zijn en zeker te laag voor uiterlijke veranderingen.
Dat ik uitermate teleurgesteld ben in mijn overigens vrij gezonde lichaam moge duidelijk zijn. Ik haat het veel meer dan ik het ooit gedaan heb voordat ik tot het besef kwam dat ik niet verder kon. De wat ik voor het gemak de mentale kant van de genderdysforie noem, dingen als grote jaloersheid en zo, is een enorme last geworden. Of zoals mijn therapeut het zei in november 2014: Naomi je bent jaloers op een trans vrouw die uitgescholden, bespuugd en soms geslagen wordt omdat haar buren / buurt weten dat ze trans vrouw is. :confusion-scratchheadyellow: :crying-yellow: :crying-yellow: :crying-yellow: