Fantasie in je hoofd

[Jessy]

Dat is een nare ervaring Robin... En helaas een die ik ook heb meegemaakt, al kende ik mijn contact minder lang en goed dan jij. Maar toch doet het pijn, iemand verliezen doet altijd pijn.

Als ik nieuwe mensen ontmoet via het internet zit ik ook altijd in een enorme tweestrijd. Online kun je gemakkelijker jezelf zijn, maar dat kan later voor veel moeilijkere situaties zorgen. Bijvoorbeeld opgesloten raken binnen de muur die je om je heen bouwt, en als je closer wordt met iemand (al is het maar vriendschappelijk) kun je er niet uit komen. Denk bijvoorbeeld aan een vriendschap waarbij je nooit een foto van jezelf kunt laten zien, of eens gezellig Skypen in plaats van chatten. En als je uit de kast komt loop je risico deze vriendschap te verliezen, en misschien nog meer gemeenschappelijke connecties, dus metsel je jezelf steeds verder in.

Andere kant van het verhaal is dat als ik gewoon de rol blijf acteren die door mijn uiterlijk werd voorgeschreven, ik me nooit comfortabel genoeg voel om met nieuwe mensen in contact te komen. En anderen zullen dat naar mij toe ook niet snel doen.

Dusss... wat is dan een juiste keuze...

[LunaWeisse]

Pre-transitie vriendschappen leggen voelt een beetje als een no-win scenario, daarom wil ik ook wachten tot ik me in ieder geval als mezelf kan presenteren voor ik actief sociale contacten wil gaan opzoeken. Daar is het VU het niet zo mee eens geloof ik, maar ja.

[Amy]

Ik heb dit ook gedaan, mezelf lange tijd online als vrouw gepresenteerd voor mijn transitie en zo, zelfs voor dat ik echt wist dat ik trans was.
Ik was toen toch van plan om er uit te stappen maar met dat hield ik mezelf nog wat langer in leven om het zo maar te zeggen. Ik wilde nooit close met mensen worden en vertelde ze ook maar heel weinig over mezelf.
Online in games en zo krijg je als vrouw best wel wat interesse van de jongens en blijkbaar vooral als je wat "mysterieus" bent maar het lukte me altijd goed om ze op afstand te houden tot er een jongen wel door die muur wist te breken en ik weet eigenlijk nog steeds niet goed hoe hij dat deed.
Maar toen begonnen de problemen, hij werd verliefd op mij en ik begon ook wel gevoelens voor hem te krijgen. Ik wist me geen raad wat er mee te doen maar het gaf me wel de motivatie om te leven en mezelf te helpen. Er had nog nooit iemand in mijn leven van me gehouden waarvan ik voelde dat het oprecht was, het was nieuw en voelde geweldig.
Toen ben ik ook gaan uitzoeken van wat gebeurt hier nou eigenlijk, deze vrouw, deze persoonlijkheid, waarom voel ik me wel goed en zo natuurlijk als ik haar ben in tegenstelling tot hoe ik me moet voorhouden in het echte leven? Na veel lezen en doen viel het kwartje dat ik transgender ben en die vrouw is wie ik echt ben. Toen heb ik me bij het VU ingeschreven en is dat hele gedoe begonnen.
Maar terug naar die jongen, ik had hem dus nog wat te vertellen en dat was heel moeilijk... Zijn reactie was dat hij teleurgesteld was dat ik het niet eerder verteld had en dat hij het maar moeilijk kon geloven maar hij had me altijd als vrouw gezien en dat veranderde dus niet maar hij begreep ook wel waarom ik het niet eerder verteld had.
Dit is ongeveer 3 jaar geleden gebeurd en wij hebben nog steeds een relatie. Ik leef nu al bijna 2 jaar als die vrouw en voel me geweldig.

Wat ik maar wil zeggen, het is veel minder fantasie dan je denkt, je bent dat echt. Er is een reden waarom je jezelf als die persoon veel beter voelt.

[Janna]

Erg herkenbaar, Amy... Ik weet nog dat mijn kinderen vroegen waarom de Warcraft-characters van mijn zoon allemaal mannen waren, en die van mij allemaal vrouwen. Dat zette me wel een het denken.

Ook het als vrouw online leven ken ik. Ik heb acht jaar een website gehad en via die site veel contacten en (bijna) relaties. Verwarrend. En ook bevrijdend. Heerlijk om mezelf te kunnen zijn.

Nu alleen de laatste stap nog zetten. De website is weg en ook mijn 'schaduwleven' heb ik afgestoten. Met veel pijn, maar het moest, want ik wilde niet meer in de schaduw vrouw zijn maar in het licht. In alle openheid.

[Jessy]

Klinkt ongeveer zoals mijn verhaal Amy. Alleen bij mij werd het geen relatie, maar eindigde de vriendschap. Niet wegens onbegrip, want we hebben nog een paar keer goed erover kunnen praten. Maar schijnbaar had hij echt gevoelens voor mij en hoewel hij veel begrip toonde, kon hij dit voor zichzelf niet echt een plaats geven. Kortom door mijn eerlijkheid nog maar eens een van de weinige goede contacten die ik nog had verloren.

Daarna maar weer een tijdje geprobeerd als man te presenteren online, maar dat werkte helemaal niet.
Weer terug omgeschakeld maar intussen zit ik weer diep in een net waar ik niet meer uit kom. In tegenstelling tot wat Amy zegt wil ik de mensen helemaal niet op afstand houden, maar moet ik constant op mijn tellen letten dat ze toch niet te dichtbij komen. En excuses verzinnen dat ik nooit eens wil Skypen en geen foto laat zien. En dat leidt natuurlijk tot spanningen en stress op de momenten dat ik juist enorm aan wat ontspanning toe ben.
Maar ondanks dat dit allemaal bagger werkt, blijft de stap om mijn leven om te gooien nog steeds te groot.

[anne-nienke]

Weer terug omgeschakeld maar intussen zit ik weer diep in een net waar ik niet meer uit kom. In tegenstelling tot wat Amy zegt wil ik de mensen helemaal niet op afstand houden, maar moet ik constant op mijn tellen letten dat ze toch niet te dichtbij komen. En excuses verzinnen dat ik nooit eens wil Skypen en geen foto laat zien. En dat leidt natuurlijk tot spanningen en stress op de momenten dat ik juist enorm aan wat ontspanning toe ben.

Hebben mensen niet snel in de gaten dat je iets verbergt?

[Amy]

Erg herkenbaar, Amy... Ik weet nog dat mijn kinderen vroegen waarom de Warcraft-characters van mijn zoon allemaal mannen waren, en die van mij allemaal vrouwen. Dat zette me wel een het denken.

Ook het als vrouw online leven ken ik. Ik heb acht jaar een website gehad en via die site veel contacten en (bijna) relaties. Verwarrend. En ook bevrijdend. Heerlijk om mezelf te kunnen zijn.

Nu alleen de laatste stap nog zetten. De website is weg en ook mijn 'schaduwleven' heb ik afgestoten. Met veel pijn, maar het moest, want ik wilde niet meer in de schaduw vrouw zijn maar in het licht. In alle openheid.

Ik heb dat leven niet echt af gesloten want dat was gewoon wie ik ben. Ik heb nog steeds contact met een paar van hen en die weten niet eens dat ik trans ben. Ik kan nu wel gewoon op de voice chat gaan en ook foto's gebruiken, dat is ook fijn.
Als ze dan vragen van waarom praat je nu wel en zo dan zeg ik gewoon van ja mijn vriend heeft me heel erg gehopen met mijn problemen wat ook waar is. Zij kennen mijn vriend ook, die was ook deel van die groep toen.

Ik heb denk ik ook wel erg geluk gehad met mijn vriend dat hij het accepteerde. Misschien was het ook wel wat bijgedragen had aan dat hij wel door mijn schild kon komen omdat hij heel erg tolerant is en mij daar een veilig gevoel mee gaf.

[Jessy]

Hebben mensen niet snel in de gaten dat je iets verbergt?

Dat valt wel mee, enkel mensen die heel dichtbij me staan. En dat zijn er niet zoveel meer.

[anne-nienke]

Ik heb dat leven niet echt af gesloten want dat was gewoon wie ik ben. Ik heb nog steeds contact met een paar van hen en die weten niet eens dat ik trans ben. Ik kan nu wel gewoon op de voice chat gaan en ook foto's gebruiken, dat is ook fijn.
Als ze dan vragen van waarom praat je nu wel en zo dan zeg ik gewoon van ja mijn vriend heeft me heel erg gehopen met mijn problemen wat ook waar is. Zij kennen mijn vriend ook, die was ook deel van die groep toen.

Ik heb denk ik ook wel erg geluk gehad met mijn vriend dat hij het accepteerde. Misschien was het ook wel wat bijgedragen had aan dat hij wel door mijn schild kon komen omdat hij heel erg tolerant is en mij daar een veilig gevoel mee gaf.

Eigenlijk heb je het niet meer over fantasie, het is zo langzaam realiteit geworden.

Wat een belangrijk gevoel is (voor mij in ieder geval) is dat je niet meer zo op je zelf hoeft te letten. Onbewust doe ik dat heel erg vaak, en dat is op de ene of andere manier een oorzaak van een hoop lichamelijke en mentale spanning.

[RobinW]

Dit is allemaal zo herkenbaar.