Was op NPO Radio 1: Misstanden in de transgenderzorg

[Zonnig_Ree_Berg]

Naast dat je het inderdaad zou moeten doen.. Ze hebben daar een behoorlijk grote poule aan psychologen lopen, dus er zal ongetwijfeld ergens anders ook een plekje zijn en intern geschoven kunnen worden.

Tuurlijk zou je dat moeten doen. Maar niks is meer normaal na drie jaar. Na drie jaar wachtlijst kan ik me voorstellen dat je murw bent. Dan kan ik me voorstellen dat je (althans diegene die in die periode zelf allang de hulp die ze nodig had elders hebben gezocht en gekregen) gewoon een stempeltje wil zodat je door kan. Dan kan ik me voorstellen dat je niet nog meer vertraging wil waarin een nieuwe psycholoog moet worden gezocht met wie je wel kan praten; dan kan ik me voorstellen dat je bang bent voor een asteriskje achter je naam waardoor ze je misschien als lastig zien en dingen verder vertraagd worden.
Drie jaar (of bijna drie jaar) wachten, waarin je volledig aan je lot wordt overgelaten, creëert voordat je aan het traject begint al een hartstikke ongezonde zorgverhouding. Die drie jaar of dat aan je lot overlaten is niet per se (alleen maar) de schuld van de VU, maar het verziekt denk ik wel een hele hoop in hoe gefrustreerd mensen daar al binnen komen en hoe ze hun traject in de jaren daarna ervaren.

Als niemand het aangeeft, komt er ook geen beweging.

De groep mensen van die Instagram groep geeft natuurlijk heel duidelijk iets aan (even los van hoe terecht het allemaal is), dus dat is dan in ieder geval iets.

[Fris_Beek_Vlinder]

Dat is allemaal nog steeds over de wachtlijsten. Overigens, als je eenmaal binnen bent gaat (in mijn ervaring) vrij snel. Dan valt het relatief mee wat er "extra" bijkomt aan de tijd dat je wacht.

En ja, op Instagram geven ze duidelijk iets aan. Maar het is meer een uitlaatklep dan dat er concreet iets geboden wordt. Ga gewoon eerst in gesprek.

[Machtig_Libel_Spreeuw]

Dat die wachttijden veel te lang zijn is iedereen het wel overeens, daar gaat deze discussie ook niet over volgens mij. Wat Michelle al zegt, als je die wachttijd eenmaal hebt uitgezeten, kan het allemaal heel snel gaan. Als je gefrustreerd begint aan een transitie is dat volgens mij vragen om problemen, die er misschien helemaal niet zijn.

[Moedig_Weide_Struik]

Dat is allemaal nog steeds over de wachtlijsten. Overigens, als je eenmaal binnen bent gaat (in mijn ervaring) vrij snel. Dan valt het relatief mee wat er "extra" bijkomt aan de tijd dat je wacht.

En ja, op Instagram geven ze duidelijk iets aan. Maar het is meer een uitlaatklep dan dat er concreet iets geboden wordt. Ga gewoon eerst in gesprek.

Ik sluit me hierbij aan. Ook ik heb me gigantisch gefrustreerd gevoeld over de wachtlijsten, maar als je daar doorheen bent is het af en toe bijna een rollercoaster waarbij je je eigen grenzen goed in de gaten moet houden om te zien of het zelfs niet te snel gaat. Voor de meesten van ons zal dit niet zo zijn, maar je zal net die ene zijn.
Hetzelfde geldt dus ook voor de klik die je evt wel of niet hebt met je zorgverlener. Vaak zal het goed zijn, de enkele keer niet. Als dat dan dus niet gemeld wordt, gaat daar binnen nooit wat veranderen. Dat allemaal dus buiten de wachtlijsten om. Angst creëert helaas drempels die we zelf maken, en niet de drempels die ze daarvoor al neerleggen.

[Moedig_Weide_Struik]

Als niemand het aangeeft, komt er ook geen beweging.

De groep mensen van die Instagram groep geeft natuurlijk heel duidelijk iets aan (even los van hoe terecht het allemaal is), dus dat is dan in ieder geval iets.
[/quote]

Ik doelde hier dus op het moment dat je al binnen bent en je je niet prettig voelt bij een zorgverlener. Niet over de signalen die buiten alles om gegeven worden.

[Fris_Gans_Klif]

Dat is allemaal nog steeds over de wachtlijsten. Overigens, als je eenmaal binnen bent gaat (in mijn ervaring) vrij snel. Dan valt het relatief mee wat er "extra" bijkomt aan de tijd dat je wacht.

En ja, op Instagram geven ze duidelijk iets aan. Maar het is meer een uitlaatklep dan dat er concreet iets geboden wordt. Ga gewoon eerst in gesprek.

Probleem is dat in gesprek gaan dus het zeer reële risico geeft dat ze je behandeling moedwillig vertragen of zelfs compleet afbreken. Door de machtspositie die het VU heeft in deze tak kan je nauwelijks ergens anders heen, en al helemaal niet zonder nog een keer tussen de 1 en 3 jaar te wachten. Daarom gaan mensen maar gewoon zoveel mogelijk mee met de shit waarmee je te maken krijgt.

Dat ze de protocollen jarenlang angstvallig geheim hebben gehouden, want anders zouden mensen alleen maar de juiste antwoorden gaan geven, zegt genoeg over hoe ze daar over ons denken. Als transpersoon ben je een liegende labiele oplichter tot zij het tegendeel bewezen achten.

[Fris_Beek_Vlinder]

Danielle, je hebt het over jouw eigen ervaring waar je al eerder van zei dat dat in 2010 begon. Dat van mij begon in 2016, en dat van Dennis nog recenter. Misschien is er al wel een hoop veranderd. Neemt natuurlijk niet weg hoe erg dat voor je was, absoluut niet.
Ik denk dat het zinvoller is om gerichte doeleinden te ontwikkelen en een gesprek aan te gaan hoe de zorg verbeterd kan worden, dan hoe het nu gaat

[Sluw_Mus_Vallei]

Ongeacht of het nu wel of geen vleeskeuring is, het is een groot probleem dat mensen het zo ervaren (nog steeds: zie instagram). Zelfs als het allemaal aan de patienten zelf zou liggen (onwaarschijnlijk), dan nog is dit gevaarlijk. Als mensen het idee hebben dingen te moeten verbergen, holt de zorg achteruit. In plaats van defensief zijn ("zo gaat het helemaal niet"; zowel het VU als sommige mensen hier), zou er gekeken moeten worden naar WAAROM mensen de zorg zo ervaren en hoe dat veranderd kan worden.

Eigenlijk boeit het welles-nietes verhaal niet eens. De ervaringen zijn echt, en de consequenties daardoor ook. De meerwaarde van de diagnostiek van het VU over informed consent zou het voorkomen van spijtoptanten zijn, maar dat voordeel raak je kwijt als mensen zich dusdanig ongemakkelijk voelen bij de diagnostiek dat ze moeten liegen. Het proces valt en staat met openheid van de patient, en het getuigt niet van professionaliteit van de medewerkers dat zulke grote aantallen patienten zich niet veilig genoeg voelen om open te zijn

[Machtig_Libel_Spreeuw]

Nou Jer, iets minder aanvallend mag wel.

[Blij_Valk_Bos]

Helaas wel. Ik vermoed dat vooral jongeren daar het meest last van hebben. Mensen met een bewogen leven kunnen maar beter minder praten. Ze zoeken tijdens gesprekken naar stokken om je mee te slaan. Ik kreeg al snel spijt als ik ergens iets te enthousiast over was. En het gaat dan ook echt nergens over. Zoals een ongeluk op de brommer waar ik zonder haarscheuren vanaf kwam. Ik vertelde het lachend en dat ik erover lachtte zou voor hun een teken van weinig binding zijn. Een seksuele beleving onderweg zou weer een teken van impulsief zijn. Dit zijn maar een paar voorbeelden van de duizenden. Ik ben niet tegen psychologische begeleiding, maar de diagnostische traject leek meer op een ondervraging. Als klap op de vuurpijl kreeg ik ook nog eens een forensisch seksuoloog toegewezen.

Vreselijk. Kan ik als 'veteraan' daarin nog iets betekenen? Kan ik helpen? Op wat voor manier dan ook?

Je kunt zeker helpen als veteraan door net zoals ik te wezen: Jezelf zijn en mensen laten voor wie ze zijn. Als iedereen mijn voorbeeld aannam zou de wereld een veel betere plek zijn. Anderzijds schiet ik nu in de twijfel. Als de wereld zoals ik zou zijn zou ik per direct naar een andere planeet vluchten. Misschien kan je me het beste helpen door de wereld te vertellen dat ze geen zorgen moeten maken om mensen zoals ik. Mensen zoals ik zijn weinig, maar wel nodig. Wegens mensen zoals ik zijn er zelfs wetten en werd ook Jezus aan de paal genageld.