T-Nederland

Mijn ouders heb ik het niet kunnen vertellen alhoewel ik denk dat mijn moeder zeker iets vermoed heeft en mijn vader misschien ook wel. Hij heeft mij nooit als zoon willen accepteren, misschien wel omdat ik te vaak bij mijn moeder in de keuken stond. Mijn schoonouders (ex nu) hebben zich even zorgen gemaakt over wat de rest van de familie er wel van zou denken maar accepteren het nu gewoon. Hun jongste dochter en haar man (ex schoonzus en zwager) hebben het contact met mij heel bewust verbroken, iets wat mijn ex heel erg steekt. Mijn oudste zus accepteert het volledig en mijn jongere zusje maakt een moeilijke periode van rouw door. Nu nog, anderhalf jaar na mijn coming-out maar ze doet zo verschrikkelijk haar best om het wel te kunnen accepteren dat ik enkel mijn diepste respect voor haar kan hebben. Mijn beide dochters accepteren het vanaf mijn coming-out, ook al is het voor de oudste iets moeilijker. Zij denkt er ook meer over na. Dat bleek heel duidelijk toen ze tweede Kerstdag vroeg:"Hoe wil je dat eventuele kleinkinderen je gaan noemen, Opa of Oma?" Mij noemen ze allebei nog Papa, of dat nu thuis is of in een schoenenzaak waar ik een paar pumps pas. En gelijk hebben ze want ik blijf altijd hun papa!

Jannet

@ Jannet
Mijn zoon noemt mij gewoon Anne, zijn alle problemen opgelost. Heel soms als hij een van die buien heeft dan wordt het mamapapa.

ook ik dacht dat me pa me zou uitlagen, en het idee bespotelijk vondt.

met de kerst heb ik het verteld door middel van een brief en later een lang en diep gesprek.
waar het op neer komt is dat hij inderdaad ons soort mensen appart en raar etc vindt, maar me wel wil steunen mocht ik die stap maken.

grappige is dat ik eigenlijk meer steun voelden van zijn reactie dan die van me ma, die was zo verbaast/ schok dat ze niet wist hoe te reageeren maar wou wel graag helpen maar wist niet wat te doen of zeggen.

na dat die last van je schouders is heb ik al een week het gevoel op wolken te lopen

moraal: "mensen zijn soms minder negatief of positief dan je verwacht"

groetjes Vanessa

na dat die last van je schouders is heb ik al een week het gevoel op wolken te lopen

Snap helemaal wat je bedoelt, ik kon vliegen en ben er niet meer mee gestopt.