T-Nederland

Gea schreef: 20 mei 2025, 15:45 Het vervelendste wat mij is gebeurd en wat ook zal blijven vrees ik dat 1 van mijn zonen mij altijd pap blijft noemen.
Toen ik zei noem mij dan Gea.

Dat volwassen kinderen papa blijven zeggen is eigenlijk eerder regel dan uitzondering. De dames die ik ken die mama zijn, die zijn voor het grootste gedeelte in transitie gegaan met kleine kinderen. Mijn jongste waren 2, bijna 3, 9 en 11. Mijn oudste dochter was toen 17 en ziet me als haar moeder maar noemt me Marije... ik had eigenlijk wel gewild dat ze thuis gewoon papa zou zeggen.

Een (cis) vriendin van mij is getrouwd met een transvrouw. Een tweede huwelijk. Als het kind van haar vrouw opbelt en naar "papa" vraagt krijgt ze iedere keer "kortsluiting" in haar hoofd.

Papa is een eretitel. Don't waste it.

Sommigen hebben gewoon geen fatsoen in hun.
Zegt meer over hun dan over ons.

Mijn mams met Alzheimer als ik haar ging opzoeken op de afdeling waar ze verbleef:

Kijk eens iedereen, daar is mijn zoon!

Trots als ze was. De schat, ze mocht dat, x op x

Niet de ergste belediging maar ik ging op bezoek bij mijn moeder en had net een nieuw blond kapsel zullen we maar zeggen.
De partner van mijn moeder waar ze al lang mee samen is/was zei terwijl ik binnenkwam... He, je lijkt wel op Wilders.
Ik zeg..Wat ? Hoe kom je daar nou bij?
Zegt hij vervolgens, nou vanwege je pruik, ik kan ook Trump zeggen....
Dus ik zeg, dat slaat helemaal nergens op en heb toen meteen de aandacht naar mijn moeder gericht.

Dat mijn moeder me "zoon, hij, jongen, manneke, of bij mijn dead name" noemde kwam zo vaak voor, ze wilde het gewoon niet accepeteren en tot op de dag van vandaag doet dit pijn en voelt als afwijzing voor ik ben.

Tijdens de uitvaart van mijn moeder dit jaar heb ik de tekst van haar levensverhaal, die mijn broer alleen had opgesteld, voorgelezen.
En daar stond de passage Moeder heeft 5 zonen en 1 dochter (voor de duidelijk, dit is mijn zus).
Tijdens het lezen van deze passage brak ik dan ook in vreselijk in tranen. gelukkig kon ik me na een korte pauze herpakken.
Later zei mijn broer, ik vind het vervelend maar zo zag ma het gewoon!

Afgelopen weekend nog met "hij" misgenderd door een kennis die dat zei terwijl we in gesprek waren met anderen die van niets wisten.
Ik heb een boze blik gegeven naar haar, had het tenslotte al 3x eerder aangegeven dat het erg pijnlijk als ze dat doet en dat ik graag zou hebben dat ze het niet meer doet.