Opweg

[Barbarella]

Jannet, Ik reaageer zelden op je berichten. Je beleving van het trans zijn staa te ver van de mijne.

Maar ga als.je.blieft! Nu je wel goed in je vel zit.

SCHRIJVEN

En niet over trans zijn, of wel.. Is mijn zaak niet.

Maar je schrijft geweldig.

Ik meen het.

Barbarella

[Jannet V]

Dank je wel Barbarella, ik schrijf wel door. Het meeste komt niet hier maar schrijven blijf ik doen.

[Jannet V]

Vandaag kwam ik Laura tegen in de Supermarkt. Zo heel erg vaak zien we elkaar niet maar we hebben een bijzondere band (in mijn ogen) en maken altijd even een praatje. Haar openlijke nieuwsgierigheid maken me telkens weer blij en ik zou wensen dat iedereen op die manier geen moordkuil zou maken van het enige hart wat ze hebben. Ik moest denken aan iets wat ik in m'n hoofd al geschreven had maar nog nooit heb toevertrouwd aan een stukje papier of de digitale wereld.

Met enige regelmaat zie ik lijstjes voorbij komen van vragen die je een transgender zeker niet zou mogen stellen. Met stijgende verbazing werk ik me dan richting de laatste en zou er dan nog een enkele aan toe willen voegen. "Waarom zou je die vragen niet mogen stellen?"
Mijn advies, stel ze gewoon! Degene die de vraag zou moeten beantwoorden kan heus wel aangeven of zij/hij de vraag wil beantwoorden. Er mag dan iets in de baarmoeder verkeert zijn gegaan, dat wil niet zeggen dat we op ons achterhoofd zijn gevallen. Geestelijk mankeert ons helemaal niets.
Als je iemand in een rolstoel iets wilt vragen stel je de vraag toch ook niet aan de persoon die er achter staat. Of wel soms?

[Jannet V]

Transen komen en transen gaan. Heel veel van de nieuwe hier heb ik niet eens binnen zien komen. Dat is niet omdat ik niet begaan ben, het liefst sloot ik iedereen in mijn hart. Maar op het moment dat mijn leven belangrijker mocht zijn dan het leven van wie dan ook heb ik een grens getrokken. Zoals in het leven van iedereen is er ook in het leven van ons een keerpunt, misschien wel 10 keer zo sterk. Dat keerpunt ben ik voorbij maar ik wil geen afscheid nemen van deze groep die zoveel voor mij betekend heeft en mijn schrijfbehoefte kan jullie niet missen, of het gelezen wordt of niet. Een vertrouwd klankbord is het mooiste wat je in je leven tegen kunt komen en dat klankbord is hier.

[J1nny]

Dan heb jij het al stukken langer volgehouden dan ik...
Ik kijk in 'golven' en reageer zeer selectief.
Geen echte behoefte meer...
Maar ik verkeer dan ook al zeker 15 jaar in het internettrans wereldje.
Heb ooit nog aan de telefoon gehangen met Ruby, later volledig verdwenen.
Wie kent haar nog?
Begin jaren 2000?
Op nl.support.transsekssueel?

Heb het meeste wel voorbij zien komen inmiddels..

[Jannet V]

Vandaag 12 juli 2015
Het is 445 dagen geleden dat een team van kundige mensen een productie foutje bij mij hebben hersteld en ik ben nog steeds als een kind zo blij met het resultaat. En ook het besluit om te gaan voor de ‘kleine’ operatie heeft geen seconde spijt opgeleverd. Een heus werkende baarmoeder zat er vanaf het begin toch al niet in, hoe spijtig dat ook was, is en blijft.
Nog steeds is het herstel gaande, ook al heb ik helemaal geen lichamelijke ongemakken meer, in de huid van het operatie gebied komt het gevoel steeds sterker terug. Daar waar na de operatie geen gevoel was begint het leven nu terug te keren en daar waar de zenuwen heel snel overprikkeld raakten is het nu mogelijk om het langere tijd aan te raken. Eén plekje nog wat behoorlijk gevoelig is en met zorg omringd moet worden, m’n T splitsing noem ik het maar, dat plekje net onder m’n schaambeen, met die mooie naam. Iets te hardhandig beroerd levert het een spastische reactie van m’n lichaam op. Voorzichtig en opbouwend tegemoet getreden laat het me kennis maken met het verschil in een vrouwelijk en mannelijk orgasme. En als mijn herinnering aan de laatste me niet bedriegt is het als volgt te omschrijven.
Men neme twee ballonnen. (een roze en een blauwe bijvoorbeeld) De blauwe blaas je snel op zodat je bijna gaat hyperventileren en met een naald prik je hem stuk, voilà het mannelijke orgasme!
Vervolgens de roze ballon, neem je tijd om haar op te blazen, eenmaal op spanning geef je er een zoen op en laat haar los. Aanschouw de sierlijke kronkels die ze maakt en geniet van het vrouwelijke orgasme!
En geestelijk ben ik ook helemaal in orde!

[Emma]

(Dat woorden tekort schieten en zo. Een emoticon is ook niet alles maar ja)

[Jannet V]

Een poosje terug kreeg ik een berichtje van mijn ex, niet dat ik daar van op de kast vlieg hoor, dat is al lang voorbij. Vlak na de scheiding en op het moment dat ik m’n eigen plekje kreeg liep de spanning soms hoog op. Menig maal werd ik vergeleken met haar nieuwe vriend, want die deed natuurlijk alles veel beter. En hij was, niet geheel onbelangrijk, wel een man. Het emotionele dieptepunt was wel het moment waarop ze me zover had dat ik haar “FUCK YOU!” toe beet. Waarop ze zeer gevat antwoordde: “HAD DAT MAAR GEDAAN!!!”
Bijna twee jaar wonen we niet meer bij elkaar en de verhoudingen zijn weer geheel genormaliseerd. We kunnen weer met gemak door een deur, doen af en toe, samen met onze dochters als gezin nog leuke dingen en we kunnen weer praten. Haar vriend is een leuke man en met hem loopt ze nu nogmaals de tocht naar Santiago de Compostela waarop ze elkaar vier jaar geleden hebben ontmoet.
Heel veel jaren samen betekent heel veel van elkaar weten. Als zij iets ondernam was ik altijd alert dat er een telefoontje kon komen omdat er iets fout gegaan was. Ze is geen brokkenpiloot maar op een soort bijzondere manier trok ze toch telkens wel een tegenslagje naar zich toe.
Vanaf München was ze met haar vriend al drie maanden onderweg naar de stad in noordwest Spanje, toen ik van mijn dochter hoorde dat ze een ongelukje had gehad. Toen ik later haar berichtje op Facebook zag staan heb ik er een opmerking onder gezet: “Was je even kwijt maar zo herken ik je weer. Pas je een beetje op, de rest van de tocht?” Wat een reactie in een appje veroorzaakte. “Lieve Jannet, ik wil je graag vertellen dat ik heel blij ben dat we het nu goed kunnen vinden samen. Ik moest wel lachen om je opmerking op Facebook. Jouw dagelijkse humor mis ik wel hoor. Ook al lach ik ook veel met Ernst, maar dat is toch anders. Als ik in Nederland ben kom ik langs als je het goed vindt. Een wijntje en een sigaretje doen.”
Het is toch wel heel erg fijn dat die deur geen horde meer is.

[Jannet V]

Nikki (mijn jongste dochter)

Geboren op 25 juni 1991 en het volgende weekend viert ze haar 24ste verjaardag voor familie en kennissen in het noorden. Bij mij dus nu haar (baar) moeder is verhuisd naar het zuiden van Duitsland en ze zelf door haar studie in Arnhem woont. Opa en oma wonen in het noorden en hebben een leeftijd waarop ze een reisje naar Arnhem en een middag in een studentenkamer niet zouden overleven. Buiten dat vindt mijn dochter het helemaal niet erg om weer even op haar geboortegrond te kunnen lopen en het jaarlijkse feest in haar geboortedorp mee te maken. (in willekeurige volgorde)
Een heel klein minpuntje in dit ‘feelgood’ verhaaltje is dat opa en oma mijn schoonfamilie zijn en mijn schoonfamilie heeft mij laten vallen toen ik ging vliegen in mijn vrijheid.
Hevig tegensputterend heeft opa toch besloten om te komen en ze zijn van harte welkom. Wat het alles met mij doet zal vooral mijn ‘schoonvader’ een worst zijn. Die doet wat hij altijd al gedaan heeft, zich enkel en alleen druk maken om zijn eigen gevoel.
Ik zoek geen confrontatie en zeker niet waar mijn dochters en mijn schoonmoeder bij zijn. Maar hij moet me niet uitdagen, want na 4 jaar kan ik een behoorlijke cactus zijn.

[J1nny]

Succes ermee....
Misschien dat je dochter zich tov opa nog roert....