moet dit gewoon effe kwijt ! ben zo happyyyy

[Fay]

Ik neem aan dat aan die in 1 keer omgaan een voorbereiding aan te pas komt

Ik ga er dan ook vanuit dat omgaan betekent, vanaf die dag presenteer ik me volledig aan de buitenbwereld als de sexe die ik ben

In die zin zal het bij iedereen met stapjes gaan

Wat mezelf betreft ben ik veel bezig met een geestelijk proces van, uitzoeken wat nu werkelijk bij me past, en wat hoort er nu bij die ene persoon die maar deed wat van hem werd verwacht, en gedragen naar wat van me werd verwacht ben ik enorm ver in gegaan

Afstrepen dus, jezelf ontdekken, ruimte creeren en je gevoel volgen, hoewel je dat niet bent gewend, ook dat is nieuw
Dat kan je ook niet forceren, daar heb je tijd voor nodig, en hoe ouder je wordt hoe meer tijd, 42 jaar als man wis je niet in 1 keer uit, maar we doe ons best om rustig aan te ontdekken wie ik werkelijk ben, en ondanks het vu en wel weten waar het heen gaat vindt ik het prettig om de uitendelijke vorm als open te benaderen, dwz, alles is mogelijk,Joyy

[J1nny]

Ik neem aan dat aan die in 1 keer omgaan een voorbereiding aan te pas komt

Ehhh, nee.
Kwam op als kakken zeg maar.
We gaan om, andere dag kinderen verteld en presentatie als vrouw.
Daarna niet meer terug.
Familie en vrienden ingelicht, de meeste persoonlijk, maar met vrouwelijke presentatie.

Ik ga er dan ook vanuit dat omgaan betekent, vanaf die dag presenteer ik me volledig aan de buitenbwereld als de sexe die ik ben

Juist, en het ging zo plotsklaps dat we zelfs nog niet over een naam hadden nagedacht.
Die werd pas drie weken later definitief.

In die zin zal het bij iedereen met stapjes gaan

Bijna iedereen.

Wat mezelf betreft ben ik veel bezig met een geestelijk proces van, uitzoeken wat nu werkelijk bij me past, en wat hoort er nu bij die ene persoon die maar deed wat van hem werd verwacht, en gedragen naar wat van em werd verwacht ben ik enorm ver in gegaan

Afstrepen dus, jezelf ontdekken, ruimte creeren en je gevoel volgen, hoewel je dat niet bent gewend, ook dat is nieuw
Dat kan je ook niet forceren, daar heb je tijd voor nodig, en hoe ouder je wordt hoe meer tijd, 42 jaar als man wis je niet in 1 keer uit, maar we doe ons best om rustig aan te ontdekken wie ik werkelijk ben, en ondanks het vu en wel weten waar het heen gaat vindt ik het prettig om de uitendelijke vorm als open te benaderen, dwz, alles is mogelijk,Joyy

Puntje is dat ik (en mijn meisje) wel wist wat ik wou.
En dat gaat vrij natuurlijk.

[Arike]

Plotsklaps om kan inderdaad best goed zonder voorbereiding

En had nog goed uitgepakt voor mij ook destijds

[Anon20180501]

Ik zou het niet gekund hebben daarom respect voor degenen die niet in 1 keer 100% om kunnen gaan vanwege hun werk, familie of andere omgevingsfactoren. Gefaseerd omgaan in een tempo afhankelijk van de eigen wil of het vermogen doen we allemaal, ook als men van de ene op de andere dag omgaat. Je bent er namelijk al jaren in je hoofdje mee bezig. Alleen of met je naasten en/of vrienden.

Vanaf het moment dat ik me bewust werd van mijn genderdysforische gevoelens heb ik mijn familie en kinderen op de hoogte gebracht. "Die is gek.", zal mijn familie (niet mijn kinderen) gedacht moeten hebben want toen ik na 1.5 jaar - tijdens welke ik de puinhopen van mijn leven had opgeruimd en gezorgd voor een stabiele basis -aankondigde dat ik als vrouw naar de traditionele zondagse familiedag zou komen waren er bij aankomst alleen nog maar mijn moeder en jongste broertje. (dat die laatste wel nog gebleven was had een bijzondere reden die ik wellicht ooit nog zal vertellen. Alsdan zal niemand begrijpen dat ik die toen niet zelf de deur heb gewezen) Ik heb mijn omgaan niet ter wille van hun erkenningsbezwaren - en die te laten slijten door een gewenningsperiode - aangepast aan hun tempo en dat was maar goed ook want zover is het nooit gekomen.
Dit alles speelde een half jaar voor mijn intake-gesprek met het VUmc en wel om dezelfde al eerder genoemde reden, ik wilde eerst uitvogelen of mijn gevoelens wel authentiek waren door mezelf 24/7 als vrouw te confronteren met in eerste instantie 'me, myself en i' maar vooral met 'de grote boze buitenwereld'. De waarheid, mijn koppigheid en 'middelvingersyndroom' waren de stuwende krachten achter de bevestiging van de juistheid van mijn beslissing waardoor ik me daarna nooit meer als 'man' heb gepresenteerd.

[Fay]

Gelukkig kunnen we allemaal zelf bepalen hoe en wanneer we 'omgaan'

Elke situatie is anders en spelen er andere factoren mee
Kleine stapjes is nog steeds mijn devies, ik wen eraan, omgeving went eraan

Ik herken wat Daniela schrijft, draagvlak creeren voor toekomst, voor het omgaan, en in mijn geval was dat ook eerst veel puin ruimen, daar zit ik nog steeds voor een deel in en tegelijkertijd krijgt die ander in mij meer ruimte
Wat ik vooral merk in het hele proces is dat het me geestelijk veel tijd kost om te wennen aan stappen, het is in mijn hoofd allesomvattend, er komt nu eenmaal enorm veel op je pad en dat gooi je, ik iig niet, in 1 dag kompleet om, een diagnose adhd erbij maakt het niet eenvoudig

Los daarvan, eigenwijs typje, zoek alles zelf uit, doe het misschien teveel alleen, maar dat doe ik al mijn hele leven , nu dus ook, kost wellicht wat meer tijd, so be it

Over algemeen denk ik dat als je wat jonger bent - zegge rond de 20/25 - het omgaan en het hele proces je makkelijker afgaat, je torst iig geen kompleet opgebouwd leven met je mee, minder baggage, en, gelukkig zijn de tijden veranderd en is er steeds meer over bekend

Iig is elke manier goed als die voor jouw werkt, en de ene manier is niet beter dan de ander

Joyy

[J1nny]

Over algemeen denk ik dat als je wat jonger bent - zegge rond de 20/25 - het omgaan en het hele proces je makkelijker afgaat

Hmm, ik ben 47

[Fay]

Ok, dan trek ik de conclusie dat elk situatie uniek is, ieder mens anders en op zhaar eigenmanier 'omgaat' met de situatie

Joyy

[Eva]

Goed gezien, Joyy

[Fay]

Ben wel benieuwd hoe dat omgaan er dan bij jullie allemaal uit heeft gezien of ziet:)

[Anon20180501]

kom ik morgen wel op terug, joyy.