Café Melody

[Vrolijk_Konijn_Egel]

Mijn naam is inderdaad sindsdien niet veel veranderd Jennifer... het uiten van gevoelens van genegenheid krijg je daar niet makkelijk door de moderatie heen maar toch is het mij toen 1 keer gelukt, bij jou...

And the musik plays on...

[Koel_Salamander_Gletsjer]

Ik heb het inderdaad terug kunnen vinden

Wat fijn je hier weer te treffen Daniéla!

Dit is echt mooi, zijn ook de stukjes die mij echt bij zijn gebleven

[Vrolijk_Konijn_Egel]

Ik was het dus ook nog niet vergeten...

[Koel_Salamander_Gletsjer]

Hoewel veel uit het hart kwam destijds, ik zat best wel vast toen
Door andere zaken, zoals politiek op te pakken hoefde ik niet aan mijzelf te werken.

Sommige contacten echter voelde heel fijn en warm, zo ook met jou Daniéla.
Gelukkig heeft de moderatie hier geen problemen met het uiten van genegenheid.

[Zonnig_Kikker_Vallei]

Echt geen hint hoor! Zat weer met die Fairlight app te spelen en kwam er dus bij toeval achter dat ik dat intro exact kan namaken er mee. Tenminste, namaken, het is eigenlijk gewoon echt.

[Vrolijk_Konijn_Egel]

Ik stuur je wel een pb'tje Jennifer.

[Koel_Salamander_Gletsjer]

Sorry Emma, nu weer "on topic", staat je goed, rood haar!

[Zonnig_Kikker_Vallei]

geeft niet hoor, en dank je wel

[Lila_Baai_Zwaluw]

[Koel_Salamander_Gletsjer]

Well the key to my survival
was never in much doubt
the question was how I could keep sane
trying to find a way out

Things were never easy for me
peace of mind was hard to find
and I needed a place, where I could hide
somewhere, I could call mine

I didn't think much about it
til it started happening all the time
soon I was living with the fear everyday
of what might happen that night

I couldn't stand to hear the
crying of my mother and I remember when
i swore that,
that would be the
Last they'd see of me
And I never went home again

They say that time is a healer
and now my wounds are not the same
I rang that bell with my heart in my mouth
I had to hear what he'd say

He sat me down to talk to me
he looked me straight in the eyes

He said:

You're no son, you're no son of mine
No you're no son, you're no son of mine
You ou walked out, you left us behind
and you're no son, no son of mine

Oh, his words how they hurt me, I'll never forget it
and as the time, it went by, I lived to regret it

Well the years they passed so slowly
I thought about him everyday
what would I do, if we passed on the street
would I keep running away

In and out of hiding places
soon I'd have to face the facts
we'd have to sit, down and talk it over
and that would mean going back