Lila_Haas_Rots schreef:mensen die zich na drie maanden het op het toilet omkleden?.....o dus daar komt het woord spijtoptant vandaan.
be strong, be yourself
Dit komt even uit het niets, wat bedoel je ?
Ik denk dat ze mensen bedoelt die VU in de maling nemen betreffende om gaan, en dat die mensen dus buitenom het VU verder als man leven tot ze eindelijk "vrouwelijk genoeg" uitzien (in de ogen van die mensen zelf, kan dus oneindig lang duren).
Daarnaast neem je jezelf ook in de maling, je leeft als man en neemt vrouwelijke hormonen, dan klopt er eigenlijk iets niet...
Lila_Haas_Rots schreef:mensen die zich na drie maanden het op het toilet omkleden?.....o dus daar komt het woord spijtoptant vandaan.
be strong, be yourself
Dit komt even uit het niets, wat bedoel je ?
Ik denk dat ze mensen bedoelt die VU in de maling nemen betreffende om gaan, en dat die mensen dus buitenom het VU verder als man leven tot ze eindelijk "vrouwelijk genoeg" uitzien (in de ogen van die mensen zelf, kan dus oneindig lang duren).
Daarnaast neem je jezelf ook in de maling, je leeft als man en neemt vrouwelijke hormonen, dan klopt er eigenlijk iets niet...
Klopt.
Niet ieders leefsituatie laat het toe.
Duurt een levenlang ook.
Geef je helemaal gelijk, dat de fysieke realiteit nooit kan voldoen aan de verlangens van de geest.
Mwa, vind dat niet zo. Ik leef als mezelf alleen klopt er inderdaad iets niet.
Alle begin is moeilijk!
Ik hoop in November met de hormonen te mogen beginnen. Toch leef ik al ruim een half jaar volledig als vrouw. Juist het als vrouw leven heeft me veel meer antwoorden gegeven op de vragen die ik had dan 101 therapie gesprekken zouden kunnen. Ja, je kunt zien dat ik nog mannelijk ben. Ja, ik krijg soms gekke blikken. Maar het gaat goed op het werk, het gaat goed in het gezin, en goed in de buurt en op straat. De behoefte om vrouw te kunnen zijn wil ik niet afhankelijk laten zijn van artsen en psychologen. Ik ben al vrouw, hormonen, ontharing en later de operatie ondersteunen mij om meer vrouw te worden dan ik nu ben, maar het begint ermee dat je vrouw bent. En als vrouw kleed en toon ik mij gewoon als vrouw, niet als verplichting vanuit een ziekenhuis maar als iets waar ik zelf gelukkig van wordt. Makkelijk is het niet, heb het goed voorbereid, gesprekken leidinggevenden, vertrouwenspersonen, communicatie naar buren, gesprekken in het gezin, maar daarmee heb ik mijzelf de ruimte gevraagd en gekregen om deze stap te kunnen doen. Het is dus voor mij nooit een andere rol, maar mijn eigen rol.
Met open mond heb ik dit draadje zien verschijnen en groeien. "Een jaar in de andere rol?"
Wat dacht je van de rest van je leven in je eigen rol! Het toneel spelletje is teneinde... Uit de kast komen is echt niet gemakkelijk maar de bevrijding is zo (h)eerlijk dat je het nooit meer kwijt wilt. Hoezo, een andere rol? Ik begrijp er helemaal niets van.
das wel heel erg gemakkelijk zeggen jannet v, er zijn zat mensen die een hoop verliezen door per direct in die andere rol te stappen, of zoals jij het formuleert, je eigen rol. denk aan bijvoorbeeld een baan, vrienden, nog veel meer. waarom mag iemand zich niet gewoon in zijn of haar eigen tempo transformeren?
