Hoe wisten jullie het?

[intrans]

Mmm, ik denk dat dit verschilt per persoon.

Ik wist bijvoorbeeld altijd al dat ik anders was dan anderen, dat voelde ik gewoon aan.
Als klein jongetje liep ik in jurkjes, Beha's en hakjes. Ook was ik niet weg te halen van meisjesspeelgoed.
Toen ik ging puberen kleedde ik mij vrouwelijk, make-up, extensions, kunstnagels en noem het maar op.
Ik dacht altijd dat dit normaal was als homoseksueel en dat dit hoorde bij de vrouwelijke kant van het homo zijn.
Op het moment toen ik jaloers werd op vrouwen, toen ik ouder werd en depressiever werd door mijn lichaam en het gevoel had alsof ik een film zat te kijken als ik in de spiegel keek en diegene ik niet was, had ik het door.
Ik had overigens nooit echt: Ja, ik ben een meisje!
Het heeft lang geduurt voordat ik het door had met veel ups en downs.

I hope this helps!

xx

[FAtham]

Ik ben eigenlijk heel genderneutraal opgevoed en speelde met zowel Barbies als He-Man. Ik had ook alleen maar vriendjes want ik vond meisjes maar saai. Ik was niet ech teen tomboy maar echt heel erg tussenbeide al waren de mannelijke interesses dominant aan de enkele vrouwelijke die ik had.
Het was pas in de pubertijd dat ik schrok van mijn eigen lichaam en hoe die zich ontwikkelde. Ineens was ik niet één van de gasten meer maar een buitenstaander. Ik heb me toen expres heel vrouwelijk voorgedaan; gothic jurken, laarzen met hoge hakken, lange nagels en heel lang haar. Iedereen vond me zo'n mooie meid maar ik was dood en doodongelukkig.
Ik wou dat dingen weer zoals vroeger waren.
Wat ik ook nooit meer vergeet zijn de opmerkingen van "manwijf" en "lesbo" in die periode. Toen vond ik het vreselijk omdat ik juist zo mijn best moest doen de goede rol te spelen maar nu zie ik het als bevestiging. Ik werd zelfs een keer travestiet genoemd op straat...mijn toenmalige vriend werd echt heel kwaad daarover en ik voelde me totaal gefaald als mens. Ik kon me niet eens voordoen als wat van me verwacht werd en man worden was natuurlijk geen optie toch?

Pas toen ik een docu zag over een transman klikte alles op zijn plaats. Helaas reageerden degenen die mee zaten te kijken heel negatief en maakten er grappen over. Ik zakte weg in een diepe depressie; hier was dan een oplossing waarvan ik het bestaan niet eens wist maar niemand zou het ooit accepteren.

Uiteindelijk heb ik de stap MOETEN maken, het ging gewoon niet zo verder en het was letterlijk een keuze tussen leven en dood. Ik weet nog dat ik wenste dat ik borstkanker had in plaats van huidkanker zodat die afgezet zouden worden in plaats van een stukje weggenomen huid. Echt vreselijk nu ik daaraan terugdenk(wie is zo gek zoiets te wensen?!) maar zo ver was ik wel heen. Ik had serieus plannen om mezelf compleet te verminken, liever een gedrocht dan een vrouw.
Vandaag de dag voel ik me stukken beter en heb ik geen seconde spijt. Natuurlijk zijn er dingen die medisch niet mogelijk zijn en dat vind ik erg jammer maar het alternatief was eeuwige slaap en ik ben nog lang niet moe!

[intrans]

Ik ben eigenlijk heel genderneutraal opgevoed en speelde met zowel Barbies als He-Man. Ik had ook alleen maar vriendjes want ik vond meisjes maar saai. Ik was niet ech teen tomboy maar echt heel erg tussenbeide al waren de mannelijke interesses dominant aan de enkele vrouwelijke die ik had.
Het was pas in de pubertijd dat ik schrok van mijn eigen lichaam en hoe die zich ontwikkelde. Ineens was ik niet één van de gasten meer maar een buitenstaander. Ik heb me toen expres heel vrouwelijk voorgedaan; gothic jurken, laarzen met hoge hakken, lange nagels en heel lang haar. Iedereen vond me zo'n mooie meid maar ik was dood en doodongelukkig.
Ik wou dat dingen weer zoals vroeger waren.
Wat ik ook nooit meer vergeet zijn de opmerkingen van "manwijf" en "lesbo" in die periode. Toen vond ik het vreselijk omdat ik juist zo mijn best moest doen de goede rol te spelen maar nu zie ik het als bevestiging. Ik werd zelfs een keer travestiet genoemd op straat...mijn toenmalige vriend werd echt heel kwaad daarover en ik voelde me totaal gefaald als mens. Ik kon me niet eens voordoen als wat van me verwacht werd en man worden was natuurlijk geen optie toch?

Pas toen ik een docu zag over een transman klikte alles op zijn plaats. Helaas reageerden degenen die mee zaten te kijken heel negatief en maakten er grappen over. Ik zakte weg in een diepe depressie; hier was dan een oplossing waarvan ik het bestaan niet eens wist maar niemand zou het ooit accepteren.

Uiteindelijk heb ik de stap MOETEN maken, het ging gewoon niet zo verder en het was letterlijk een keuze tussen leven en dood. Ik weet nog dat ik wenste dat ik borstkanker had in plaats van huidkanker zodat die afgezet zouden worden in plaats van een stukje weggenomen huid. Echt vreselijk nu ik daaraan terugdenk(wie is zo gek zoiets te wensen?!) maar zo ver was ik wel heen. Ik had serieus plannen om mezelf compleet te verminken, liever een gedrocht dan een vrouw.
Vandaag de dag voel ik me stukken beter en heb ik geen seconde spijt. Natuurlijk zijn er dingen die medisch niet mogelijk zijn en dat vind ik erg jammer maar het alternatief was eeuwige slaap en ik ben nog lang niet moe!

Ik kan mij heel erg vinden in jouw verhaal alleen omgekeerd. Heel mooi omschreven!

xx

[Paul]

Heftig verhaal FATham. Respect!!

[Mike]

Idd een heftig verhaal FATham, maar ik ben blij dat je je nu stukken beter voelt en geen spijt hebt

[JoeySoldier]

Eigenlijk wil ik zeggen vanaf dat ik geboren ben..maar het besef van jongen of meisje zijn als je 0 bent is er natuurlijk helemaal niet.
Ik weet wel dat ik vroeger toen ik een jaar of 4-5 was naar mijn moeder kwam en vroeg wanneer ik nou eindelijk eens jongen zou worden!
Aangezien ik gelovig opgevoed ben (waar nu trouwens niets meer van over is) werd er bij ons thuis nooooit gesproken over lesbi,homo of iets wat daar ook maar op leek...laat staan over het feit dat mensen geboren kunnen zijn in het verkeerde lichaam.
Eigenlijk heb ik mijn gevoelens altijd weg gestopt, omdat ik geen idee had van het bestaan van genderdysforie.
Heb altijd de hoop gehad dat het gevoel van ''jongen zijn'' weg zou gaan.
Op mijn 15e kwam ik erachter de er meerdere mensen waren die worstelde met deze gevoelens en dat was toen die tijd erg frustrerend voor mij.
Wel ben ik toen begonnen met het hele proces en daar ben ik elke dag nog blij mee.

[Sabrina40]

Hartelijk welkom JoeySoldier op dit forum en ik hoop, dat je je blik rond jouw genderdysforie item in belangrijke mate zult kunnen verruimen. Ik heb ruim een halve eeuw geleden ook op mijn vierde levensjaar voor het eerst ervaren dat ik eigenlijk veel liever een meisje zou willen zijn. Maar ik vind het heel triest dat grote kenniscentra als het VUmc nog steeds veel te weinig doen aan de locale opvang van jonge mensen, die ervaren dat er op het gebied van hun genderidentiteit bij hen iets stevig fout zit.
Ik wens je heel veel sterkte en alle succes toe, Sabrina

[JoeySoldier]

Hartelijk welkom JoeySoldier op dit forum en ik hoop, dat je je blik rond jouw genderdysforie item in belangrijke mate zult kunnen verruimen. Ik heb ruim een halve eeuw geleden ook op mijn vierde levensjaar voor het eerst ervaren dat ik eigenlijk veel liever een meisje zou willen zijn. Maar ik vind het heel triest dat grote kenniscentra als het VUmc nog steeds veel te weinig doen aan de locale opvang van jonge mensen, die ervaren dat er op het gebied van hun genderidentiteit bij hen iets stevig fout zit.
Ik wens je heel veel sterkte en alle succes toe, Sabrina

Ja ik ben het zeker met je eens...
Ik vind echt dat er veeeels te weinig hulp is voor de gender jongeren.
Op het VU word voornamelijk gesproken over het technische gedeelte en ik vind dat ze daar bar weinig bezig zijn met de persoon zelf.
Je bent daar niet meer als een nummertje zoals eigenlijk in elk ziekenhuis, maar dit is iets wat een mens echt heel ongelukkig kan maken.
Ik ben van mening dat het echt heel belangrijk is dat er zorgverlening is vanuit het VU dat helpt met het accepteren van jezelf en hoe om te kunnen gaan
met de lastige situaties waar je in terecht komt.
Maar dat is natuurlijk mijn persoonlijke mening.
Voor mij had het een hoop ellende gescheeld als ik betere begeleiding had gehad vanuit het VU, aangezien dat de enige hulpverlening was die ik had.

Ps. Ik heb respect voor jou dat ondanks je leeftijd dat je voor jezelf hebt gekozen.
Dat vind ik echt heel erg knap!

[Paul]

@JoeySoldier: je kunt het traject ook volgen via Psycho Informa Groep. DIe doen zoveel meer dan alleen het technische plaatje: ze begeleiden je waar nodig naar de hele transitie toe. Ik vind het in ieder geval een prettige manier van werken die zij hanteren.

[JoeySoldier]

@Paul: oh daar heb ik nou nog nooit van gehoord! waar zit dat precies dan enzo?