Nou....

[Fay]

N al het gestuiter van afgelopen dagen is de rust wedergekeerd in huize Vicky, het ging me allemaal weer even te snel, wat dat betreft, je kan het niet forceren, je kan wel wilen maar loopt tegen de lamp, wat dat betreft heeft ieder zhaar eigen tempo en go with the flow lijkt een goed devies

Vicky

[Anon20180501]

Ik dein maar gewoon mee op de voorspelbare golven, vicky.

Arike schreef;

En je had me nog wel zo stevig laten photoshoppen voor jou

Doe de volgende keer ook maar een zwart balkje.

[Fay]

Hoi

Zijn ze zo voorspelbaar?

Je bent al wat langer bezig dan ik, herkent welicht patronen?

Ik betrap mezelf op enorme hyper en niet logisch nadenken denk en schrijfstijl, hyperpieper

Impulsief was ik altijd al maar dat lijkt nu versterkt, geen houden meer aan, goeie zin, dat wel

Dunno...

Vicky

[Anon20180501]

Hoi Vicky.

Ik vergelijk het altijd een beetje met de symptomen van de meno-, en andropauze. Dat zijn oa opvliegingen, prikkelbaarheid, depressiviteit, vermoeidheid en slapeloosheid. Ik had me hierop voorbereid en in de beginperiode speelde deze dan ook in lichte mate op om gelukkig al snel weer te vervagen.
De een heeft er meer last van als een ander. Ik slik vanaf het begin én spyronolactone én estradiol, of dit invloed heeft op de hevigheid van de symptomen weet ik niet.
Ik merk wel dat omgevingsfactoren hierop van invloed kunnen zijn, loopt alles oprolletjes heb ik nergens last van maar zodra het even tegenzit val ik weer terug.
Het lukt mij niet altijd om dit tegen te gaan maar dat wil ik eigenlijk ook niet want al veel te lang liet ik mijn gevoelens en emoties thuis of zij mij in de steek.
Hoe naar soms ook, ik heb nu wel het gevoel dat ik eindelijk leef!

Van berekenend naar wispelturige van aard, volgens mij gaat het best wel goed met me.

Liefs Daniéla

[Fay]

Ok, duidelijk, fijn te lezen dat het goed met je gaat:)

Voorbereiden, ik wist wat ik zon beetje kon verwachten en toch vinnik het lastiger dan gedacht, moontjes kicked in paar dagen geleden en dat merk ik, up en down, maar ik voel wel, ook al wil mijn hoofd terug naar hoe het was, ja ik zit weer in het verzet want dit is niet fijn,en toch zetten we door, heeft een reden

Enfin, ik ben vadaag weer op aarde gebracht en we zitten de rit maar even uit, meer zit er ff niet in, lijkt me dan wel weer prima, en hopen dat dat gevoel van nu zich een keer gaat stabailiseren want nie vrolijk van

Rare is dat ik ook geen meter kan nadenken, drukte vanmiddag 3 x op op de verkeerde bel toen ik ergens was waar ik toch echt veel vaker ben geweest, stond wat duf voor me uit te staren, en begreep maar niet waarom er niet open werd gedaan, autorijden als een natte krant, dat soort dingen, gaat tzt wel over toch?

Vicky

[Anon20180501]

Hai Vicky,

Je geeft zelf aan dat je jezelf de kans en ruimte geeft om je beslissing (om te beginnen met de hormonenkuur/transitie) terug te draaien wanneer je het gevoel krijgt dat het toch niet dat zal opleveren waar je naar verlangt. Heel goed dat je jezelf deze ruimte geeft maar de tijdsfactor die daaraan gekoppeld is wordt ondergesneeuwd door het gepieker met als resultaat dat je handelen daardoor niet altijd even structueel en logisch te boek staan.
Tijdens mijn pre-transitieperiode had ik last van dwangmatig handelen door dat gepieker. Zo erg daardoor afgeleid dat ik elke handeling die ik verrichtte drie keer naliep om zeker te weten dat ik niets verkeerds had gedaan. "stop nu eens met piekeren!" zeiden ze dan vaak tegen mij. Makkelijker gedaan dan gezegd, uiteindelijk waren het de 'praktijklessen' - het experimenteren tijdens mijn omgaan - die ervoor zorgden dat dat gepieker sterk afnam tot gezonde proporties.

Het zware juk viel eindelijk van mijn schouders. Ik veranderde van introvert naar extravert en voelde me gelukkiger en zelfverzekerder dan ooit. Kort voor de aanvang van en tijdens de eerste dagen na het beginnen met de hormonen recidiveerde het gepieker een korte periode maar ik en mijn innerlijke ik stabiliseerde zich al snel weer.

Ik hoop dat je hieraan wat hebt, Vicky.

Liefs Daniéla

ps. de laatste tijd ben ik heel druk met anderen dingen, daarom duurt het soms langer voordat ik reageer. Excuses daarvoor.

[Fay]

Hai Vicky,

Je geeft zelf aan dat je jezelf de kans en ruimte geeft om je beslissing (om te beginnen met de hormonenkuur/transitie) terug te draaien wanneer je het gevoel krijgt dat het toch niet dat zal opleveren waar je naar verlangt. Heel goed dat je jezelf deze ruimte geeft maar de tijdsfactor die daaraan gekoppeld is wordt ondergesneeuwd door het gepieker met als resultaat dat je handelen daardoor niet altijd even structueel en logisch te boek staan.
Tijdens mijn pre-transitieperiode had ik last van dwangmatig handelen door dat gepieker. Zo erg daardoor afgeleid dat ik elke handeling die ik verrichtte drie keer naliep om zeker te weten dat ik niets verkeerds had gedaan. "stop nu eens met piekeren!" zeiden ze dan vaak tegen mij. Makkelijker gedaan dan gezegd, uiteindelijk waren het de 'praktijklessen' - het experimenteren tijdens mijn omgaan - die ervoor zorgden dat dat gepieker sterk afnam tot gezonde proporties.

Het zware juk viel eindelijk van mijn schouders. Ik veranderde van introvert naar extravert en voelde me gelukkiger en zelfverzekerder dan ooit. Kort voor de aanvang van en tijdens de eerste dagen na het beginnen met de hormonen recidiveerde het gepieker een korte periode maar ik en mijn innerlijke ik stabiliseerde zich al snel weer.

Ik hoop dat je hieraan wat hebt, Vicky.

Liefs Daniéla

ps. de laatste tijd ben ik heel druk met anderen dingen, daarom duurt het soms langer voordat ik reageer. Excuses daarvoor.

Hoi, ja om een of andere reden zit er nog een deel in mijn dat het niet aan wil gaan, om telkens uit te komen bij, ja maar ,wat dan?

Het lijkt allemaal makkelijker om het niet aan te gaan, maar dat is niet zo, dat weet ik altegoed, tegelijkertijd zit er weerstand, en terecht, en ik denk bij elke trans, om hiermee verder te gaan, het is ook nogal wat, je wil het niet, je wil een normaal leven als iedere ander, en dat zit er niet in

Blijdschap en euforie had ik in begin, is nu weg, ik baal er enorm van dat ik dit allemaal moet aan gaan, vindt er weinig aan iig, ik zei bij het vu, dit is iets wat ik simpelweg moet doen, niks leuks aan,omdat ik geen keus heb, dat is nog steeds zo, nee, je zal mij niet horen schreeuwen en roepen, wat fijn, ik ben in extase, ik kan eindelijk mezelf gaan zijn! no way

In een goed gesprek gisteren vroeg de 'tegenpartij': wat heb je te verliezen door je ingeslagen traject door te zetten, ik kon nisk bedenken

Wat heb je te verliezen als je dit stopzet: mezelf! clear as hell!!

Dus, slik, ja daar zitten we dan, kannie vooruit, en achteruit, nee, wil nie voorruit en kan nie achteruit, en dus staan we een beetje stijl en komen niet echt tot een duidelijk punt, conclusie, of volgende stap

Ik slik moontjes, blijf dat doen , maar absoluut niet in juichstemming

Tegelijkertijd doen de moontjes wel hun werk, en dus zit er wat druk achter, terwijl ik het even op pauze zou willen zetten, en dat gaat niet

Tenminste, stoppen met moontjes lijkt me niet 1 2 3 raadzaam

Blijft een soort gevoel en status over van, ik zit er middenin, ik wil e rniet in mee, doe dat toch, en dat blijft vreten

(en overduidelijk zie ik nu allemaal leuke vrouwen rondfietsen lopen etcetc en dan denk ik, zucht.... wanneer mag ik???, duidelijk verlangen van binnenuit!)

Clear as hell, en toch weer niet

Eensch, zelfonderzoek mag kan en moet soms zelfs,en piekeren herken ik ook, al is het meer voor de miljoenste keer proberen ergens houvast te vinden in het proces, btw dwandhandleingen idem, dat resulteerd bij mij vaak soms in het 100 keer verversen van bijv de facbookpagina, tig keer achter elkaar meelchecken, en roken als ene tierelier ene naar de ander

stress doet rare dingen met een mensch, en verdre ben ik het met je eensch dat alleen praktijk de bevestiging kan geven of je op de goede weg zit, gaan we eens wat meer in investeren want voroalsnog doen de moontje hunwerk maar werk ik d daar uiterlijk gezien niet bepaald aan mee, ik wordt eerdre passief, werk ana winkel dus

Bedankt voor je reactie, wat later reageren no problem, neem de tijd

(btw, angst voor succes, je wel goed voelen met wie je bent, zit er vreemd genoeg ook onder, ik noem het maar ff de innerlijke saboteur)

Vicky

[Anon20180501]

Chips, mijn hele reactie is verloren gegaan omdat ik automatisch werd uitgelogd omdat ik er te lang mee bezig was. Grrr...
helaas, dan maar even een zeer beknopte versie.

Even over mijn vorige reactie; het is natuurlijk "...makkelijker gezegd dan gedaan..." oops.

Hoi Vicky,

Wat ik aan het vertellen was dat jij en niemand anders beschikt over je lot. Wat anderen ervan vinden en welke richtlijnen je zou moeten volgen links laten liggen. Voorlopig kan je nog terug als je dat wil en gun jezelf de tijd om jezelf 'uit te vinden'. Zo in het kort gezegd klinkt het clichematig maar daarom niet minder waar.
Voel geen druk (leg die jezelf ook niet op) dan 'normaliseert' je gepieker wellicht. Niets moet! Verwachtingspatronen zijn patronen die men verwacht maar die niet verplicht zijn.
Gebruik je eerste ervaringen als houvast en niet de volgende stappen. Op je ervaringen kan je bouwen maar die kunnen ook leiden tot een beslissing om er op terug te komen.

Een beetje onpersoonlijk zo, sorry.

Relax girl.

Liefs Daniéla

[Fay]

Chips, mijn hele reactie is verloren gegaan omdat ik automatisch werd uitgelogd omdat ik er te lang mee bezig was. Grrr...
helaas, dan maar even een zeer beknopte versie.

Even over mijn vorige reactie; het is natuurlijk "...makkelijker gezegd dan gedaan..." oops.

Hoi Vicky,

Wat ik aan het vertellen was dat jij en niemand anders beschikt over je lot. Wat anderen ervan vinden en welke richtlijnen je zou moeten volgen links laten liggen. Voorlopig kan je nog terug als je dat wil en gun jezelf de tijd om jezelf 'uit te vinden'. Zo in het kort gezegd klinkt het clichematig maar daarom niet minder waar.
Voel geen druk (leg die jezelf ook niet op) dan 'normaliseert' je gepieker wellicht. Niets moet! Verwachtingspatronen zijn patronen die men verwacht maar die niet verplicht zijn.
Gebruik je eerste ervaringen als houvast en niet de volgende stappen. Op je ervaringen kan je bouwen maar die kunnen ook leiden tot een beslissing om er op terug te komen.

Een beetje onpersoonlijk zo, sorry.

Relax girl.

Liefs Daniéla

Hoi

Waar waar en waar, enfin, eigenlijk duurt het me allemaal te lang en ook weer niet, ik ben een vat vol tegenstrijdigheden, ik voel me niet ok, tegen het depressieve aan, en het lijkt dan te komen door de weg die ik ben ingeslagen, of de (bij)werking van de moontjes, daarbij, ik mis bepaalde dingen uit mijn oude leven best, zie me dat nu niet meer doen, maar toch, je kan het missen, nogmaals, nee ik wordt hier niet vrolijk van

Wellicht, geen id, moet eea aangepast worden aan dosis?

Ik mis ook het kunnen babbelen, met iemand met verstand van zaken, minstens 1 keer in de week, liefst in de buurt,het is er niet, dichtste bij = T van Hengel, daar heb ik niet zo hele goede ervaring mee dus zal ik niet snel heengaan (tijden veranderen dat wel, ook ik), het vu schietd aarin te kort,

Dat is dan toch mijn volgende stap in dit verhaal, want zo gaat het nie echt lekker,het is reetelastig het zuiver te houden in je hoofd, jezelf niets wijs te maken, en daar heb je een klankbord voor nodig

Wil ook nog even toevoegen dat ik in een gat ben gevallen, weet niet of mensen dat herkennen>?

Op diverse vlaken, voorheen ontleende ik mijn indentiteit aan het doen voor anderen, mijn hele leven, want de mijne, die had niet zoveel zin, plus, doen wat gedaan moet worden, levenslust was minimaal, ik zat mijn leven uit

Nu, ziet mijn leven er beter uit, maar weet ik nog niet goed raad met mezelf, heb nooit goed echt voor mezelf kunnen leven, mezelf bezighouden zonder anderen, ik kan het niet goed, je zou zeggen dat er nu genoeg op het pad ligt om mee aan de slag te gaan, maar ik voel het niet,de diepe gedachte en gevoel, wat heeft het voor zin, overheerst

Het is denk ik een hele lang weg om jezelf te vinden, voorheen was dat niet van belang, voor wie? niet voor mij iig,dat is dat gat, ondanks dat doel,nog te weinig om handen, of weer teveel, passiviteit overheerst, en ik wil daar uit stappen, weet niet goed hoe, enfin, peut zoeken, voor een beetje meer sturing, dus...

Dankje voor je reactie, en ja ff wat meer chill mag wel, vermoeidheid speelt nog steeds mee (eenzaamheid ook)

Vicky

[Anon20180501]

Hoi Vicky,

Ik schrijf het volgende omdat ik denk dat jij denkt dat er heel snel heel wat van je verwacht wordt en dat je daar een beetje tegenop ziet, misschien daarom een beetje depressief wordt en twijfels zaait bij jezelf.


Een topsporter 'valt' meestal ook in een zwart gat na het stoppen met zijn/haar carrière. Altijd alleen bezig geweest dat kunstje te flikken waar hij/zij zo goed in was waarna het aankomt op het exploreren, bijschaven en effectueren van zijn/haar verborgen talenten die niet ver van de oude af hoeven te liggen.
In feite ben je geen 30 maar sta je aan het begin van je puberteit en ben je met exact hetzelfde bezig. Het onbekende kan je met angst en beven tegemoet zien maar realiseer je dat elk mens diverse malen in zijn/haar leven voor dezelfde opgave komt te staan.
Angst om te falen hoef je niet te hebben want onervaren als iedereen is als men voor het eerst waar dan ook aan begint, succes wordt niet direkt verwacht en geëist.
De lat wordt niet te hoog gelegd, doe dat ook zelf niet.

Als het mogelijk is dan zoek je de invulling van je toekomst niet te ver van je vandaan maar blijf dicht bij jezelf. Niet alles klopte niet aan jezelf en je leventje, je was al jezelf nu alleen (bijna) helemaal. Ik was/ben ook altijd bezig met het proberen alles op te lossen voor een ander maar hetzelfde doen voor mezelf is moeilijker omdat het dan allemaal te dichtbij komt en alles afhangt van mijn eigen beslissingen, ook al zijn die beslissingen er gekomen door vrijblijvend advies van anderen en door goed rond te kijken en te luisteren. Ik heb altijd problemen gehad met keuzes maken. Niet bang verkeerd te kiezen maar mogelijk iets waardevols links te laten liggen.
Ik denk zeker te weten dat ik de juiste beslissingen heb genomen, zo voel het ook, maar zéker weten kan ik het pas nadat ik een langere tijd als vrouw met alles erop en eraan geleefd heb.
Dat het allemaal goed gaat komen heb ik geen twijfel aan maar mocht achteraf blijken dat ik door een ongekend iets of iemand voor het lapje ben gehouden dan heb ik daar alsnog vrede mee want dan kan ik er in berusten dat ik ipv mijn leven te beëindigen en mijn kinderen in de steek te laten en veel verdriet aan te doen er alles aan gedaan heb om er bovenop te komen. Dan moet ik het maar doen met wat het is, een imperfect leventje.

Of de dosis wijzigen je kan helpen te stabiliseren denk ik wel maar die vraag kan je beter aan je endo voorleggen. Het kan ook zijn dat je meer gebaat bent bij een heel andere soort hormonen maar ik zou als ik jouw was wel je huidige hormonen en dosis en je lichaam en geest wel langer de kans geven om aan elkaar te wennen.

Een eenzaam gevoel omdat je nooit ergens werkelijk aanwezig bent zolang je je gevoel en emoties niet kan uiten is normaal in het begin. Later, wanneer het wat beter gaat met je en iedereen jouw neemt zoals je werkelijk bent verdwijnt dat gevoel van eenzaamheid. In de tussentijd doe je het beste wat je nu al doet, misschien kan je nog op zoek gaan naar 'lot'genoten contacten - in groepsverband of individueel - bij officiele instanties of verenigingen of in de privesfeer.
Mocht je er behoefte aan hebben wil ik wel een keer iets met je afspreken maar ik kan je beloven dat ik niet al je zorgen en problemen kan oplossen, ik ben geen genie

Stuur maar een PB'tje als je dat wil, bespreken we via die weg wel wat en hoe.

Liefs Daniéla