Hoi Vicky,Vicky schreef:
Hoi
Waar waar en waar, enfin, eigenlijk duurt het me allemaal te lang en ook weer niet, ik ben een vat vol tegenstrijdigheden, ik voel me niet ok, tegen het depressieve aan, en het lijkt dan te komen door de weg die ik ben ingeslagen, of de (bij)werking van de moontjes, daarbij, ik mis bepaalde dingen uit mijn oude leven best, zie me dat nu niet meer doen, maar toch, je kan het missen, nogmaals, nee ik wordt hier niet vrolijk van
Wellicht, geen id, moet eea aangepast worden aan dosis?
Ik mis ook het kunnen babbelen, met iemand met verstand van zaken, minstens 1 keer in de week, liefst in de buurt,het is er niet, dichtste bij = T van Hengel, daar heb ik niet zo hele goede ervaring mee dus zal ik niet snel heengaan (tijden veranderen dat wel, ook ik), het vu schietd aarin te kort,
Dat is dan toch mijn volgende stap in dit verhaal, want zo gaat het nie echt lekker,het is reetelastig het zuiver te houden in je hoofd, jezelf niets wijs te maken, en daar heb je een klankbord voor nodig
Wil ook nog even toevoegen dat ik in een gat ben gevallen, weet niet of mensen dat herkennen>?
Op diverse vlaken, voorheen ontleende ik mijn indentiteit aan het doen voor anderen, mijn hele leven, want de mijne, die had niet zoveel zin, plus, doen wat gedaan moet worden, levenslust was minimaal, ik zat mijn leven uit
Nu, ziet mijn leven er beter uit, maar weet ik nog niet goed raad met mezelf, heb nooit goed echt voor mezelf kunnen leven, mezelf bezighouden zonder anderen, ik kan het niet goed, je zou zeggen dat er nu genoeg op het pad ligt om mee aan de slag te gaan, maar ik voel het niet,de diepe gedachte en gevoel, wat heeft het voor zin, overheerst
Het is denk ik een hele lang weg om jezelf te vinden, voorheen was dat niet van belang, voor wie? niet voor mij iig,dat is dat gat, ondanks dat doel,nog te weinig om handen, of weer teveel, passiviteit overheerst, en ik wil daar uit stappen, weet niet goed hoe, enfin, peut zoeken, voor een beetje meer sturing, dus...
Dankje voor je reactie, en ja ff wat meer chill mag wel, vermoeidheid speelt nog steeds mee (eenzaamheid ook)
Vicky
Ik herken veel in jouw verhaal en hoe moeilijk het is om een draai en invulling te geven aan jouw leven.Ik gebruik nu ruim 5 maand hormonen en in het begin(het is eigenlijk nog een begin maar goed) had ik het idee dat mijn gevoelens werden versterkt door hormoon gebruik.Ik had ook het idee dat er ook veel meer op mij afkwam door hormoongebruik.Naast mijn transitie zit ik al ruim 7 maand nu in de ziektewet en daarvoor had ik gewoon een baan van 40 uur p/w en nu ik om prive redenen in de ziektewet zit heb ik zoveel tijd dat ik geen eens weet wat ik met die tijd moet doen.Vaak lig ik van verveling al om 21:30 in bed.Doelloos je dag een invulling geven is zo verdomd moeilijk,in tegenstelling van voor mijn ziek zijn,heb ik nu zoveel tijd en veel te weinig te doen.Ik ben al blij als ik Maandag morgen een half uurtje naar mijn logopediste kan gaan.
Ik mis ook heel erg het praten met een hulpverlener die verstand heeft van genderdysforie.Ik spreek wel om de 2 week een uurtje met een maatschappelijk werkster maar dat is toch anders dan met een gender therapeut.Ik doe mijn transitie nu bij het P.I.G. en om prive redenen heb ik een pauze van ongeveer 2 maanden in gesprekken.Ik mis gesprekken met Alwin,hij begrijpt mij en ik kan mijn verhaal kwijt.Hij is voor mij een soort klankbord en een begrip volle mens die weet wat ik door maak.
Mijn leven van voor mijn transitie bestond uit vechten met jezelf,jezelf weg cijferen voor anderen want mijn leven was niet zo belangrijk.Alle ellende in je werk stoppen zodat je niet zoveel met je gevoel bezig bent.
Nu is daar vel leegte voor in de plaats gekomen nu ik niet meer werk en niet meer met mijzelf hoeft te vechten en ook aan mijzelf mag denken.Na al die ellende is er een soort van andere ellende voor in de plaats gekomen.Een ellende waar ik voor het eerst in mijn leven invulling aan kan geven,sturing en een doel vinden is zo moeilijk.Nu is er nog veel leegte in mijn leven maar ik ben gaan sporten en ga gewoon vaker de deur uit ook zonder reden.Voor het eerst kan ik nu wel bepalen hoe mijn leven moet gaan worden en hoe ik mijn leven wil hebben.Maar een nieuw leven opstarten gaat niet zonder slag of stoot.Ik ben er wel van overtuigd dat ik het ga redden.Ik weet ook zeker dat jij het ook gaat redden en dat ook jij je weg gaat vinden in jouw leven.Alle nieuwe begin is nu eenmaal moeilijk en er zal niks in je schoot worden geworpen en je zal je plek moeten opeisen in de maatschappij maar dat gaat ons vrouwen echt wel lukken.Wij hebben in onze (mannen) leven al zoveel bergen moeten verzetten om te kunnen zijn...........dit gaat ons ook lukken Vicky.
