T-Nederland

Hi,

Ik merk dat sinds ik weet dat ik trans ben, mijn persoonlijk proces heel snel gaat. Het grote verschil heeft denk ik gemaakt dat i opeens besefte dat die lichamelijke veranderingen ook écht een optie zouden kunnen zijn voor mij. Tot dat moment had ik dat niet op mezelf betrokken, en deed ik mijn best vrouw te zijn, of eigenlijk: te dealen met hoe ik er nu eenmaal uit zag, en dacht ik er liever helemaal niet bij na, omdat het toch alleen maar naar voelde. Het enige wat ik wel wist en al vaker had gezegd tegen bv een vriend, dat ik me geen vrouw voelde.

In februari kwam dit besef over trans zijn, en ben vrijwel direct een nieuwe naam gaan gebruiken. Het is een enorme achtbaan en toch voel ik me diep van binnen zo zeker en vastberaden. Ik voel me zó veel beter, bevrijder, zekerder... Naast de sociale kant merk ik dat ik gender euforie steeds zo duidelijk voel op fysiek vlak. Eerst met een binder, maar laatst tot mijn eigen verbazing bij een packer, die ik inmiddels bijna dag en nacht draag. Terwijl ik daarvoor (mede door vervelende ervaringen) alleen maar weerstand voelde bij zoiets, en in het begin dacht dat ik geen dysforie had over mijn 'onderkant'. Maar toen ik het gebruikte, voelde het opeens als een lichaamsdeel van mezelf, zonder die lading. Het is echt een bizar iets vind ik.

Soms overvalt het me wat k in vredesnaam allemaal aan het doen ben en of ik niet rustiger aan moet doen, of dat ik even twijfel, dat ik dan denk dat het haast niet mogelijk is om in zol korte tijd zo veel veranderingen te merken. Dat ik er een beetje bang van wordt: wat als dit een bevlieging is? Zo voelt het niet, maar ja... ik heb wel vaker dingen in mijn leven dingen gehad waar ik helemaal in opging en waarvan ik me niet kon voorstellen dat ze weer zouden verdwijnen - en toch was dat zo.

Herkent iemand dit, de snelheid van het transformatieproces? En vooral als je op wat 'latere leeftijd dit merkt?

Daarbij komt dat ik merk dat ik me voor mijn doen heel vaak boos voel, bijvoorbeeld over dat ik gefrustreerd ben over het wachten, over dat ik geduld en begrip moet hebben omdat anderen moeten wennen, dat ik op toestemming van iemand moet wachten terwijl ik voor het eerst voel dat ik wil bepalen wat er met mijn lichaam gebeurt. En boos over het feit dat ik zo veel in therapie geweest ben en nu pas besef hoeveel invloed dit aspect waarschijnlijk heeft gehad op allerlei andere zaken.
Tot voor kort was ik bijna nooit boos. Nu ook niet zo dat ik er agressief van wordt ofzo, maar ik vind het echt opvallend. Het lijkt wel een soort rouw en boosheid tegelijkertijd.

Herkent iemand dat toevallig ook?

Ik herken enorm veel in je verhaal! Bij mij ging het ineens ook heel snel toen ik erachter kwam dat ik transman was. Opeens was er dan dysforie, of eigenlijk was dat er altijd al geweest. Alleen nu kon ik het een naam geven, maar daardoor werd het juist nog meer zichtbaar. Vanaf het moment dat ik er achter kwam ben ik ook vrijwel meteen in sociale transitie gegaan en ik kreeg daardoor ook het idee: "ja maar kan dit wel? Ga ik niet te snel?" Angst dat het allemaal een bevlieging zou zijn omdat het allemaal zo snel ging. Maar ik had nog nooit in mijn leven zo sterk iets gevoelt als nu, gender euphorie en dysforie, dit moet wel echt zin, dit is echt! En nu een paar jaar verder en nog nooit spijt gehad, het heeft mij heel gelukkig in het leven gemaakt omdat ik nu voor het eerst echt mijzelf ben.

Ik wens je veel sterkte toe met het wachten.
Maar ik wens je vooral veel plezier toe, geniet van de gender euforische momenten want die zijn enorm waardevol en moet je koesteren

Hey Yoshi,

Wat fijn om je reactie te lezen! Dank je. En super dat het voor jou nog steeds zo klopt en goed voelt. Dat stelt mij wat gerust, en dat je het herkent ook. En grappig genoeg merk ik inderdaad vooral dat die euforisch gevoelens me nog het meest overtuigen, omdat die zo krachtig en intens zijn. Dat ken ik nergens anders van. Bijzonder en bizar tegelijk vind ik het

Ook herkenbaar hoor.
Ik heb periodes gehad waarbij het me niet snel genoeg kon gaan. Ik ervaarde het als een soort luchtbel die van binnen openbarstte. Na zo lang alles ingehouden hebben moest alles eruit. Automatisch (uiteraard met ups en downs) is alles langzaam weer op z’n plek gedwarreld. Wat mij in die snelheid geholpen heef is echt af en toe de tijd te nemen om te zien waar je staat.
Dan stond ik vb voor een winkel naar kleding te kijken en kijk ik naar mezelf in de winkelruit en zei ik in mezelf: wat ben ik mooi! En kon ik genieten van dat wat er allemaal was gebeurd. Dus echt de tijd nemen voor zelfliefde. En boosheid. Ook herkenbaar. Is een hele normale emotie. Boosheid heeft met grenzen te maken. En onder die boosheid zit vaak verdriet. Dat er te laten zijn, is ook ok. Zo lang je maar veilig blijft inderdaad.
Gisteren had ik. Of een moment van boosheid (irritatie) over mijn gender. Iemand zei iets en ik ging er iets te fel op in. Toen dacht ik: ok, ok, blijkbaar zit hier nog een gevoelig stukje hahaha. Dus heel normaal lijkt me

Ken je verhaal, helemaal bij mezelf. Bij mij ging het vooral over mijn gevoeligheid eigenlijk overgevoeligheid. Veel verdriet kwam erbij kijken. Met mensem er over kunnen hebben. Daardoor toch beter met mijn gevoelens om kunnen gaan. Het is normaal vind ik dat je je gevoelwns moet kunnwn uiten. Want je bent wie je bent

Hoi Maartje en Gwendolijn,

Bedankt voor jullie reacties! Fijn dat jullie het herkennen en jullie ervaring delen.

Het is inderdaad ook omgaan met onderliggend verdriet, gevoeligheid en pijnpunten, en een proces dat zo wezenlijk is aan jezelf kunnen/mogen/durven/willen zijn.

Ik heb tientallen jaren mijn lichaam als leidend gezien. Mijn gevoel moest zich aanpassen aan dit feit en er omheen buigen om te leven en om zoveel mogelijk mezelf te zijn. Resultaat was eigenlijk dat ik me nooit thuis voelde, altijd onderweg. Met 1 groot voordeel, iedereen zag dat ik een mannenlichaam had en dat gaf me rust en kon veilig in mijn binnenwereld mezelf zijn. Tot begin vorig jaar. Ik was het zo zat om altijd onderweg te zijn en nooit de buitenwereld te kunnen tonen wie ik echt was. Ik leefde slechts als toeschouwer mijn eigen leven. Eenmaal mijn keuze gemaakt is het loei snel gegaan. Het hele diagnostische proces doorlopen en nu alweer ruim een maand aan de juiste hormonen en voel voor het eerst rust en thuiskomen. Ondanks de angst voor wat er komen gaat is er ook euforie van ik mag er zijn en ook verdriet, van waarom heb ik zo lang gewacht en ja ook boosheid voorkomend uit dit verdriet. Wat ik eigenlijk wilde zeggen is dat op het moment dat je kiest voor jezelf en je van jezelf er mag zijn, dan gaat het ineens heel snel en valt alles op de juiste plek. En moet je opletten dan je directe omgeving je bij kan benen.

Jose schreef: 20 mei 2024, 15:05 Ik heb tientallen jaren mijn lichaam als leidend gezien. Mijn gevoel moest zich aanpassen aan dit feit en er omheen buigen om te leven en om zoveel mogelijk mezelf te zijn. Resultaat was eigenlijk dat ik me nooit thuis voelde, altijd onderweg. Met 1 groot voordeel, iedereen zag dat ik een mannenlichaam had en dat gaf me rust en kon veilig in mijn binnenwereld mezelf zijn. Tot begin vorig jaar. Ik was het zo zat om altijd onderweg te zijn en nooit de buitenwereld te kunnen tonen wie ik echt was. Ik leefde slechts als toeschouwer mijn eigen leven. Eenmaal mijn keuze gemaakt is het loei snel gegaan. Het hele diagnostische proces doorlopen en nu alweer ruim een maand aan de juiste hormonen en voel voor het eerst rust en thuiskomen. Ondanks de angst voor wat er komen gaat is er ook euforie van ik mag er zijn en ook verdriet, van waarom heb ik zo lang gewacht en ja ook boosheid voorkomend uit dit verdriet. Wat ik eigenlijk wilde zeggen is dat op het moment dat je kiest voor jezelf en je van jezelf er mag zijn, dan gaat het ineens heel snel en valt alles op de juiste plek. En moet je opletten dan je directe omgeving je bij kan benen.

IK ken het gevoel uit eigen ervaring, dus leef met je mee.

Loves Dominique

Ik herken het, had ik ook in het begin. Maar nu dat alles klaar was denk ik: had ik de tijd maar genomen, er is genoeg tijd. Het trans-zijn is niet van de ene dag op de andere over. Zelfs na operaties denk ik er wekelijks aan, het gaat niet altijd maar "weg". Misschien is het levenslang?

Over de tijd nemen. Misschien is het ook wat anders erbij. Ik weet dat toen ik in de kast zat en alleen voor mezelf durfde te erkennen dat ik me vrouw voelde was het heel groot en beheerste het mijn leven. Elk vrij moment was ik ermee bezig en in mijn hoofd altijd. Toen ik nu alweer 20 jaar geleden uit de kast kwam was ik ontzettend gefocust op mijn directe omgeving en paste me volledig aan aan dat tempo. Ik was zo gewend om me aan te passen om erbij te horen. De laatste jaren zijn gekenmerkt door berusting, accepteren en ermee omgaan dat er een mis-match is tussen lichamelijke en geestelijke geslacht/gender. Tot vorig jaar en nu heb ik een keuze gemaakt en voel ineens de urgentie om te veranderen. Dat is het, ik weet wat ik wil en dat het dan snel klaar is en dat ik duidelijkheid heb. En tegelijkertijd weet ik dat ik nooit vrouw kan worden. Wat dat betreft is het levenslang. Mijn doel is nu om me niet te focussen op het resultaat, maar proberen te genieten van de weg en het gevoel dat ik eindelijk thuis kan komen.