T-Nederland

Ik post 'm even hier en niet op het prikbord, omdat het onderwerp 'nieuwe naam' hier regelmatig opduikt.

Volwassenen met dezelfde naam lijken op elkaar. Dat blijkt uit onderzoek. Onderzoekers durven zelfs te stellen dat ons gezicht zich in de loop van de tijd aanpast aan onze voornaam.

https://www.ad.nl/wetenschap/je-dacht-h ... ~ad94d516/

Hebben wij daar nou een extra handicap te pakken? Dat je je voorstelt aan iemand en dat die dan op gevoel denkt "hè, daar klopt iets niet, wat is er aan de hand?"

Bij mijn deadname heb ik nooit echt een gevoel gehad dat dat over mij ging. Ben ik er dan ook niet op gaan lijken en was een keuze voor een totaal andere naam de juiste? En stel dat ik een Alexander was geweest en daar we gevoel bij gehad had, zou een simpele vervrouwelijking tot Alexandra dan naadloos gepast hebben of totaal niet? Lijk ik na 11 jaar inmiddels op een Emma?

Ik heb al eens gezegd dat ik niet verstandig vond een populaire babynaam te kiezen als je 40+ bent (ja, zelf zit ik dan ook heel erg fout!), en heb met mijn toenmalige voorbeeld ("Je kunt geen Kayleigh heten als je voor 1985 bent geboren") best wat mensen onbedoeld voor hun schenen geschopt, nogmaals sorry daarvoor. Maar zou mijn onderbuikgevoel, dat (gelukkig) erg vaak fout zit, deze keer dan toch een keer goed gezeten hebben?

Zo veel vragen, zo weinig antwoorden...

Ik ben van 1976, toen was Marije de 80e populaire naam, en in 1978 was de naam op z'n populairst op plek 50.

Het past in mijn geboortejaar, en ik voel me ook echt een Marije.

Ik heb niet echt naar een lijstje gekeken met geboorte jaar.
Er staat zag ik nu wel een naam in de zelfde groep in. Monique is wel een top 10 naam in 1979.
Maar ik kreeg gewoon een warm gevoel bij mijn nieuwe naam.

Ik heb ook bewust een naam gekozen die ook goed aanwezig en relevant was was in de tijd waar ik geboren ben.
Bij mijn oude naam voelde ik me altijd vreemd alsof er iets niet klopte, maar kon niet zeggen waarom. Volgens mij klopt het wel dat je je onbewust aanpast aan je naam/gender en verwachte rol.
Mijn huidige naam voelt een stuk beter, al blijft het wennen als je meer dan 50 jaar een andere naam hebt gebruikt, ook al klopte deze voor mij niet. Iedere voelt het een stukje beter

Ik had altijd al een naam die niet bij mijn geboortejaar paste, en nu nog niet.

Ik heb de naam gekozen die ik in mijn tienerjaren (13-21) altijd online gebruikte. Deze naam voelde al snel als mijn eigen naam en veel echter dan mijn geboortenaam, zelfs nadat ik hem tussen mijn 21e en 33e niet meer heb gebruikt. Hoewel de naam niet in de top 100 staat, is hij ook niet ongebruikelijk voor mijn geboortejaar 1988. Mijn 'deadname' roept geen gevoelens meer op en ik reageer er niet meer op, ook niet als ik hem op tv hoor. Die naam is dus echt behoorlijk 'dead' voor mij.

Een mannelijke variant van mijn geboortenaam paste totaal niet bij mij. Mijn ouders drongen hier in eerste instantie wel op aan, omdat het voor hen makkelijker zou zijn om te onthouden. Als ik als jongen was geboren, had mijn moeder me David of Vincent genoemd. Beide namen spraken me niet aan en ik kon me niet voorstellen deze mijn hele leven te dragen. Bovendien heeft mijn tante haar zoon zo’n 20 jaar geleden al Dave genoemd, dus bleef alleen Vincent over, een naam die ik niet mooi vond.

Mijn tweede naam is de naam van mijn oma, die overleed toen ik vijf was. Om zowel haar als mijn moeder te eren, heb ik de mannelijke variant van haar naam gekozen als tweede naam. Maar ook deze naam voelde niet passend als voornaam.

Een aantal mensen hebben mij gezegd dat de naam Joshua juist heel erg bij mij past.

Het originele onderzoek werd in 2016 uitgevoerd door minstens één van dezelfde onderzoekers (Y Zwebner), die nu daarop voortborduurt.
Onderzoek 2016
Nieuwe onderzoek 2024

Het zou interessant zijn als in een vervolgonderzoek ook mensen worden meegenomen die tijdens hun tienerjaren of later van naam zijn veranderd, en of hun gezicht daadwerkelijk bij die naam past.

Overigens trekt dr. ir. Gerrit Bloothooft het onderzoek in twijfel. In dit artikel in het AD is het ergens halverwege terug te vinden: https://www.ad.nl/show/els-over-haar-naam-in-benb-vol-liefde-en-toren-c-mijn-naam-verdient-een-betere-reputatie~a207e83f/

Ik zou zijn inzichten wel eens willen horen over de naamkeuze voor transpersonen en de invloed daarvan op hun verdere leven...

En nog een keer over Kayleigh: laat je natuurlijk niet tegenhouden... maar het foute vooroordeel dat bij mij leefde kan ook bij anderen leven en dan heb je nog een extra ding om tegenaan te knokken. En dat is iets wat je bij de stukjes die ik van Bloothooft kan vinden ook terugziet.

Leuk dat je mijn naam opbrengt!

Naja, ik voel me niet echt meer of minder met mijn nieuwe naam. Mijn oude naam was pas raar, die valt ook niet af te leiden in mijn nieuwe naam.

Emma past wel bij je, inderdaad!

Ik heb ook een naam gekozen die niet helemaal passend is, in mijn geval gezien mijn Surinaamse afkomst. Zelf ben ik in Nederland geboren en getogen en voel me ook 100% Nederlands. Sophie vond ik een mooie naam dus heb ik die gekozen. Maar ik ben verder echt nog nooit iemand van Surinaamse afkomst tegen gekomen die Sophie heet, en er wordt ook regelmatig raar opgekeken binnen de Surinaamse gemeenschap als ik mijn naam noem. En als ik samen met een blanke vriendin ergens gereserveerd heb, bijvoorbeeld in een hotel, gaan ze er vaak automatisch van uit dat Sophie de ander is.

Ik vind dit thema nog steeds interessant. "Ik vond het een mooie naam dus heb ik die gekozen." Ik snap wat je zegt, kan het proberen te begrijpen en toch ligt het mijlenver bij mij vandaan.

Ik ben opgegroeid in een calvinistische traditie en voor mij is een naam meer dan 'gewoon' een naam. Het is wie je bent, maar ook een verbinding naar je verleden, waar je vandaan komt en daarenboven ook een roeping, het doel van je bestaan.

Natuurlijk weet ik dat lang niet iedereen zo filosofisch daarover denkt en dat hoeft ook niet, maar misschien helpt het iemand verder. En anders niet, dat is ook prima.

Groetjes, Frederieke.