T-Nederland

Als je "gewoon trans" bent, kun je het gewone traject doorlopen. Dus MtF = eerst een jaar oestrogeen nemen en dan opereren.

Maar als je non-binair bent... Dit is wat ik heb beleefd, te beginnen met het allereerste begin:

1. De jeugd

Mijn broer schold me vaak uit voor "halve meid".
Komt dat jou bekend voor? Ik denk dat veel homo mannen en trans vrouwen dat herkennen.
Ik speelde niet met poppen, maar ik deed ook niet de typische dingen die men van jongens verwacht: ik speelde geen cowboy en indiaantje bijvoorbeeld... Ik speelde in plaats daarvan veel met lego en ontwikkelde daarmee een creatief talent, want er was geen sprake van kant en klare doosjes waarmee je een bepaald voertuig of gebouw kon maken.
Op tv keek ik nooit naar films en series die om geweld draaiden; dat was gewoon niets voor mij.
Op dat moment had ik er geen idee van hoe meisjes in de broek anders waren dan jongens. Om een of andere duistere reden heeft mijn moeder me willens en wetens niet op de hoogte gebracht. Ik had haar wel eens naakt gezien, maar door de enorme bos haar ben ik op dat punt niets wijzer geworden. Het is dus niet zo verwonderlijk dat ik vaak dacht: Misschien ben ik eigenlijk wel een meisje!

2. De ontdekking

Vanaf mijn tienertijd tot... ik zou niet weten wanneer precies... heb ik heel wat keren gedroomd dat ik een meisje danwel vrouw was. Ik werd dan elke keer wakker in hevige opwinding. Maar de grote doorbraak kwam pas veel later. Ik was de 40 al voorbij toen ik er genoeg van had. Al die rotzooi moest weg van tussen mijn benen. Niet alleen omdat ik me niet helemaal man voelde, maar ook omdat ik nierstenen had gehad. Er was een steen naar buiten gekomen van dusdanige afmetingen, dat er een spoor van vernieling achterbleef.

3. Het huwelijk

Ook voor mij bleek er een vrouw te bestaan. Ze had altijd begrip voor mijn gedrag dat niet echt mannelijk was. Maar toen ik op een dag voorzichtig zei dat ik eigenlijk mijn mannelijkheid kwijt wou, resulteerde dat in een emotionele crisis, zodat ik er niets meer over durfde te zeggen. Zij heeft later nog wel eens het onderwerp aangesneden, maar ik ging er niet meer op in. Ik was de 60 al gepasseerd toen ze overleed. En toen dacht ik: NU MOET HET GEBEUREN!!!

4. De ziekenhuizen

Het eerste ziekenhuis waar ik me aanmeldde, was Gent. Men zei me dat de operatie geen probleem was mits ik een briefje van een psychiater had waaruit bleek dat ik mentaal in staat was tot zo'n beslissing.
Ik kreeg te maken met een wachtlijst van enkele maanden voordat ik een psychiater kon spreken. Deze heeft me de eerste rotstreek geleverd: door mijn woorden te verdraaien, liet hij doorschemeren dat ik gek was (niet in die woorden). Ik was dus mentaal in staat tot die beslissing, "maar..."
De arts die ik eerder had gesproken in Gent, werkte daar inmiddels niet meer. Zijn opvolger zei me dat ze het toch niet gingen doen. Nou, daar sta je dan met al je goede voornemens!
Het tweede ziekenhuis waar ik me meldde, was Sint Niklaas. Ik had inmiddels een nieuw briefje van een andere psychiater gekregen. De arts zei dat er geen probleem was, maar ik moest wel begeleiding krijgen van het transgenderteam.
De consultatie met die arts was in april 2024. De eerste consultatie met het transgenderteam was in mei 2024. Geen probleem; alles kon doorgaan. Ik moest nog een keer die arts raadplegen en dan nog eens het transgenderteam. Dat gebeurde resp. in juli en september 2024. In juli werd de datum van de operatie vastgelegd: eind oktober. De tweede consultatie met het transgenderteam was echter heel anders: opeens mocht het niet op deze manier. Ik moest eerst een jaar oestrogeen nemen voordat ze toestemming gaven voor die operatie. Ik zei dat ik dat helemaal niet wou; ik wou testosteron omdat ik boven de gordel mijn mannelijke uiterlijk wou houden (vooral uit angst voor hatelijke reacties). Niets mee te maken; de regels...
Dan kwam natuurlijk de vraag: Waarom heeft men dat dan in mei niet al gezegd?
Ik raadpleegde een advocaat met de vraag of een rechter in een kort geding kon bepalen dat ze die operatie toch moesten doen. Ik kreeg te horen dat een kort geding in mijn geval niet mogelijk was en dat een gewone rechtzaak makkelijk 5 jaar zou kunnen duren, dus ik kon beter toegeven en dan na de operatie stoppen met oestrogeen en starten met testosteron (noot: hormonen zijn nodig om botontkalking tegen te gaan).
Ik stuurde een kwade mail naar het transgenderteam: "Gefeliciteerd! Jullie winnen; ik verlies. My body, your choice!!!"
En vanaf dat moment zwegen ze in alle talen.
De ombudsdienst wou ook niets voor me doen omdat ik een advocaat had geraadpleegd en omdat ik op sociale media had gezegd wat er gebeurd was.

5. Naar het buitenland

De enige 2 ziekenhuizen in België waar ze zo'n operatie kunnen uitvoeren, waren afgeschreven.
Een zoektocht op het internet bracht me in contact met enkele artsen in verscheidene landen die de operatie konden, wilden en mochten uitvoeren. Op dit moment lijkt Spanje de beste keus. Weliswaar betaal ik dan zo'n €20000 méér dan in België, maar als je op die manier je levensvreugde moet kopen...

Wat een verhaal! Wat vervelend dat ze het zo laten lopen met de ziekenhuizen en het genderteam. Eerst hormonen moeten gebruiken voor een operatie vindt ik sowieso vreemde wetgeving die helaas nog te veel voorkomt. Hopelijk gaat het in het buitenland wel lukken, dan wel voor een ontzettende som geld helaas.

Dit heb ik aan mijn advocaat gestuurd:

De feiten:

In het beknopte verslag van mei 2024 staat dat ik geen oestrogeen wil nemen.


Maar als men toen had gezegd dat dat wel moest, had ik in juli 2024 geen datum in oktober 2024 afgesproken voor de operatie. Dit is op zich al bewijs.


Tel daarbij op het feit dat men het volledige verslag heeft laten verdwijnen (een strafbaar feit!), dan blijkt daaruit dat men wist dat men fout bezig was.

Al sinds het eerste decennium van deze eeuw worstel ik met een dysforie van mijn geslachtsdelen. Dat mijn toenmalige vrouw dat feit niet aankon, was de reden dat ik al ruim 15 jaar wachtte. Na haar overlijden duurde het plm 2 jaar voordat ik een arts vond die bereid en in staat was om de operatie uit te voeren. Ik zag eindelijk licht aan het eind van de tunnel.

En dat licht heeft men in september plotseling weer gedoofd, tegen de afspraak in.

Als ik via de rechter had willen afdwingen dat die operatie toch zou gebeuren, had dat vele jaren geduurd. Toegeven was de enige manier.


Het is niet verwonderlijk dat ik vreselijk kwaad was. Via email heb ik het ziekenhuis laten weten dat ik zou toegeven, maar daarbij was mijn woordkeus tekenend:


"Gefeliciteerd. Jullie winnen; ik verlies. Ik zal oestrogeen nemen en een jaar wachten. My body, your choice!"

De ombudsdienst wou niets voor me doen. En daaraan liet ik in november 2024 weten dat ik een advocaat in de arm had genomen. Bovendien had ik een vernietigende review op Google Maps gezet, daarin de volledige waarheid vermeldend. En ik kondigde aan dat ik op alle sociale media ook de waarheid zou verkondigen TENZIJ ik alsnog in datzelfde jaar geopereerd zou worden. De keus was aan hen.

Het ziekenhuis heeft me vervolgens per aangetekend schrijven laten weten dat ik daar niet langer welkom was als patiënt omdat er geen vertrouwensrelatie meer mogelijk was. Dit hebben zij echter zelf veroorzaakt door zich niet aan afspraken te houden.

Eerder had UZ Gent me exact dezelfde rotstreek geleverd, echter zonder erbij te zegen waarom (oestrogeen nemen). Sint Niklaas was dus mijn laatste hoop, want geen ander ziekenhuis in België heeft de faciliteiten voor zo'n operatie.

Hiermee is de mogelijkheid weggevallen om in België geopereerd te worden en daarom moet ik naar het buitenland uitwijken: Spanje in dit geval, want daar heb ik een arts gevonden die de operatie op mijn voorwaarden wil, kan en mag uitvoeren..

Daarom:

1 eis ik dat het ziekenhuis me vergoedt wat het ziekenfonds anders vergoed zou hebben, gezien dat laatste niet het geval is,


2 eis ik dat het ziekenhuis me de reis naar Spanje en terug vergoedt,


3 eis ik smartengeld voor het feit dat men me hoop gaf en weer ontnam,


4 eis ik de kosten terug die ik naar aanleiding hiervan gemaakt heb: de advocaat en de rechtszaak/-zaken,


5 wens ik een strafrechtelijke klacht in te dienen vanwege het feit dat men desgevraagd geen verslag van mijn consultatie in mei heeft geleverd (zelf zal ik dat zeker al bij de politie doen; men kan nooit weten, maar zonodig via een door ons aangespannen strafzaak indien ik in de civiele zaak in het gelijk word gesteld).

Eén stukje goed nieuws:
In Spanje kan ik in februari al geopereerd worden op mijn voorwaarden.
Nadeel is, dat het ziekenfonds dat niet vergoedt. Een groot deel van mijn spaargeld zal eraan gaan, helaas.