T-Nederland

Ik was benieuwd of er transgenders zijn die een soort kerngevoel of idee hadden wat ze het meeste miste in de periode lang voor hun transitie (dus zeer waarschijnlijk al als kind). Het besef van transgender zijn of wat geslacht was, was er nog niet.

Als voorbeeld voor mezelf geef ik, dat ik al heel jong besefte dat ik er mooi uit wilde zien met lang golvend haar en leuke kleren.
Dat miste ik dus heel erg als kind want ik was een jongetje met kort haar en stomme kleren en schoenen die ik ook nog eens allemaal niet zelf uit kon kiezen.
In de spiegel kijken en winkelen voor kleren deed toen al erg veel pijn.

In mijn specifieke geval betekend mooi zijn voor mij het ultieme vrouwgevoel of vrouwelijkheid. Pas (veel) later kwam pas het besef van het missen van secundaire en primaire geslachtskenmerken en wat het betekend om van het onwenselijke geslacht te zijn.

Deze vraag kun je ook stellen aan CIS vrouwen hetzij iets anders: Wat geeft jou het kerngevoel van vrouw zijn/vrouwelijkheid?

Transmannen/non binair kennen misschien ook wel zoiets.

Ben erg benieuwd.

Ik herken hier veel in, met name die frustratie van de kleding en het winkelen.

Ik heb die kernvraag weleens aan een cisvriendin gesteld, voordat ze mij kende had ze daar nog nooit over nagedacht.

Had vroeger een bloedhekel aan winkelen voor kleding en dat kwam waarschijnlijk nu terug kijkend waarschijnlijk door het feit van trans zijn.
Maar zekerheid kan ik niet geven, Tegenwoordig vind ik het wel leuker om te doen al werkt mijn budget nu nog niet mee.

Zal de vraag eens aan een paar cis vriendinnen stellen.

Als kind had ik dat nog niet, maar later kwam dat wel. Toch bleef het lang onduidelijk, want ik ben een genderneutraal, dan wel gendercreatief, persoon. Het had echter lang geduurd voor dat er daar zelf achter kwam. Pas nu ik (alweer flink wat jaren) in de passende genderrol leef zijn er heel veel dingen duidelijk geworden. Het is echt een lang ontwikkelingstraject dat ook na het afronden van een transitie blijft doorgaan.

Een gevoel van vrouw zijn ontbrak en ontbreekt echter. Dat maakte het moeilijk, want tegelijkertijd kon ik mij niets voorstellen van man zijn. Eigenlijk keek ik met een jaloerse blik naar meisjes met kort haar en jongensachtige kleding. Die jongensachtige kleding zorgde dan evengoed wel voor een vrouwelijke uitstraling. Dat in tegenstelling tot de veel te grote kleding die ik droeg. Dat zag er best wel slecht uit, alleen al omdat mijn lichaam ongeschikt is voor mannenmaten.

Stapje voor stapje was ik echter toch gekomen tot hoe ik werkelijk wilde zijn. Een kerngevoel van vrouw zijn, dan wel vrouwelijkheid, heb ik nauwelijks. Wel heb ik het kerngevoel van gendercreativiteit. Daarbij een klein beetje dat gevoel van vrouw zijn, want het komt bij mij natuurlijk over wanneer ik met "mevrouw" aangesproken wordt en het over "ze" en "haar" gaat als het over mij gaat.

Irene_de_Vreede schreef: 03 apr 2025, 17:52 Ik heb die kernvraag weleens aan een cisvriendin gesteld, voordat ze mij kende had ze daar nog nooit over nagedacht.

Veel cis-mensen denken daar niet over na. In het verleden heb ik, als trans-persoon, wel eens gemerkt dat er verwacht werd dat ik daar juist wel een antwoord op had. Best raar.

Dankjewel voor jullie antwoorden en het perspectief van Jeste als non binair of genderneutraal/gendercreatief een welkome aanvulling is.

Wat Irene schrijft klopt volgens mij wel dat veel CIS vrouwen er nooit over hebben nagedacht hebben over het vroege kerngevoel van vrouw/vrouwelijk, maar ik denk dat het zinvol is de vraag vaker te stellen omdat het geslacht en hokjes denken dan minder bepalend wordt in de discussie over gender, en dat vrouw/man/anders zijn al vroeger op een ander niveau bepaald wordt voordat er sprake is van bewustzijn van secundaire/primaire geslachtskenmerken. In ieder geval ga ik ook aan CIS vrouwen vragen want zo zwart/wit is het gewoon allemaal niet.

Allemaal heel herkenbaar wat je schrijft Laura!

Als kind kreeg is nare gevoelens bij de gedachte dat ik behaard zal gaan worden en dat er snor en baard groei zal gaan komen, wat was ik hier bang voor.

Saskia-Vince schreef: 08 apr 2025, 18:37 Als kind kreeg is nare gevoelens bij de gedachte dat ik behaard zal gaan worden en dat er snor en baard groei zal gaan komen, wat was ik hier bang voor.

Dat is iets wat ik ook had. "Dat hoort niet bij mij" was mijn gedachte. Maar omdat, zoals ik al schreef, een gevoel van vrouw zijn ontbrak kon ik de angst voor gezichtsbeharing niet thuisbrengen. Pas nu zijn die dingen duidelijk geworden, omdat het een lang ontwikkelingsproces is.

Ik herken dit zeker. Als kind, maar vooral aan het begin van mijn puberteit, had ik vaak een onbestemd gevoel als ik naar meisjes en vrouwen keek. Tegelijkertijd ontdekte ik dat ik me aangetrokken voelde tot mannen. Dus: met een onbestemd gevoel kijken naar vrouwen en tegelijkertijd fantaseren over mannen. Superverwarrend, zeker voor een jonge puber! Dat onbestemde, voor mij onbegrepen gevoel, heb ik mijn hele leven gehouden. Pas later kon ik het gevoel beter plaatsen als een combinatie van verlangen (ik wil zijn zoals jij) en verdriet (ik ben niet zoals jij).

Renske schreef: 18 jul 2025, 09:29 Ik herken dit zeker. Als kind, maar vooral aan het begin van mijn puberteit, had ik vaak een onbestemd gevoel als ik naar meisjes en vrouwen keek. Tegelijkertijd ontdekte ik dat ik me aangetrokken voelde tot mannen. Dus: met een onbestemd gevoel kijken naar vrouwen en tegelijkertijd fantaseren over mannen. Superverwarrend, zeker voor een jonge puber! Dat onbestemde, voor mij onbegrepen gevoel, heb ik mijn hele leven gehouden. Pas later kon ik het gevoel beter plaatsen als een combinatie van verlangen (ik wil zijn zoals jij) en verdriet (ik ben niet zoals jij).

Daar loop ik dus ook mee te worstelen. Je als vrouw willen kleden, opmaken, gedragen enz. Maar eigenlijk niet op vrouwen vallen maar meer interesse hebben in mannen die dan wel weer bij mij moeten passen. Het is een worsteling waar ik nog niet het antwoord op heb. Maar ik herken het gevecht met jezelf.

Liefs Marijke.