T-Nederland

Hoi allemaal,

Ik heb een vraag en ik hoor graag jullie ervaringen. Momenteel ben ik uit de kast naar een paar mensen die dicht bij mij staan, maar bijvoorbeeld op mijn werk niet. Ik heb morgen mijn intake bij psytrans. Voor mijzelf ben ik vrij zeker over het feit dat ik een transman ben.

Ik ga nu nog steeds naar de vrouwen-wc, krijg hier altijd wel wat rare blikken maar ik denk dat ik die ook zal krijgen op de mannen-wc. Ik word nu ook met mijn “oude naam” aangesproken en mensen noemen mij nog zij/haar. De enige die dit minder doet is mijn vriendin. Wanneer hebben jullie de ”verandering” gemaakt en verteld dat je liever anders wordt aangesproken en bijv. naar het andere toilet gegaan?

Ongeveer een jaar geleden ben ik uit de kast gekomen. Het heeft voor mij erg lang geduurd voordat ik het kon tolereren van mezelf(de acceptatie duurde veel langer). Toen ik het eenmaal van mezelf tolereerde ben ik gelijk overal uit de kast gekomen. Behalve bij het sporten. Dit duurde een paar maanden totdat ik mijn oude naam en verwijzingen niet meer kon horen. Toen ben ik daar ook uit de kast gekomen. Gelukkig waren de reacties goed en langzaam zijn mensen gewend geraakt aan mijn nieuwe naam en verwijzingen. Helaas ging dat niet in één keer. Hoewel het begrijpelijk is vond ik dat zelf erg lastig. Nu (na een jaar) gaat het vrij goed soms is er een verspreking maar dat hoort er bij denk ik.

Zelf ga ik het liefst niet naar een openbaar toilet.Ik zit nog maar een paar maanden aan de testosteron en heb mijn mastectomie nog niet gehad. Fysiek voelt het ook alsof ik ertussenin zit en voel ik me op geen van beide echt comfortabel. Maar als dat toch moet hangt het af van hoe goed ik me voel en hoe druk het is.

Succes met je intake, ik ben ook in behandeling bij psytrans(ik heb het geluk gehad dat ik me 1,5 maand na mijn coming out kon aanmelden). Mijn ervaring daar zijn erg goed. Voor mij verliep het vrij vlot en dachten ze met mij mee. Als je daar vragen over hebt mag je me altijd een privébericht sturen.

Ik heb het in fasen gedaan, eerst thuis en in mijn direkte omgeving, daarna in de sportvereniging en mijn ruimere vrienden en bekendenkring. Daarna op mijn werk bij mijn direkte collega's en tenslotte binnen de internationale organisatie en mijn klanten.

Heb het in kleine en ging op een bepaald moment eerst naar de invalide toilet. later toen ik echt meer opvallend vrouwelijk gekleed ging wel gewoon naar de dames toilet gegaan en niemand die wat zei volgens het personeel van de bios. Maar die wisten het ook van mij en zouden het ook voor mij opnemen.


Dikke knuffel Dominique

Vanaf het moment dat ik aan iedereen die ik kende ging vertellen over hoe bij mij zat met gender was ik helemaal overgegaan naar het leven in de gewenste genderrol. Voor mij was dat wel wat makkelijker, omdat ik op dat moment geen werk had. Aan kleding hoefde ik niets te veranderen, want al langer droeg ik vrouwenkleding die best wel genderneutraal was. Alleen de WC was wel wennen, al was het in het verleden juist weer moeilijk om een herentoilet binnen te stappen.
Toch ging het uiteindelijk geleidelijk. De overstap kan wel op een bepaald moment gemaakt worden, maar het gewenningsproces gaat veel langzamer. Uiteindelijk is het leven in de gewenste genderrol vanzelfsprekend geworden. Wanneer dat is bereikt wordt het veel makkelijker, vanwege de zelfverzekerdheid die daarbij opkomt.

Goh, ik weet het niet meer precies. Het is nu een jaar of vier geleden en volgens mij ging ik tijdens de vakantie naar de dames WC op de camping. Dat was een goede maand nadat ik uit de kast was gekomen.

In het zwembad van de camping had ik een badpak aan met een extra broekje.

Toen we over het campingterrein liepen met ons gezin zeiden een paar jochies tegen elkaar: "Ik zei toch dat het een vrouw is..."

Sindsdien is het alleen maar gemakkelijker geworden, het zou nog een jaar duren voordat ik aan de HRT was...

Wat voor mij scheelde (denk ik) was dat ik altijd al lang haar heb gehad...