T-Nederland

Beste mensen,

Ik hoop dat ik dit in het goede forumgedeelte plaats, maar ik kom de afgelopen tijd een bepaalde situatie/drempel tegen. Mijn transitie was een beetje wobbelig pad, als 9-jarige al jongenskleding en kort haar maar nog niet echt jongen/trans. Vanaf mijn 14e/15e serieus sociaal de transitie in gegaan met naamsverandering, hij/hem, kleding etc. etc. . In deze tijden werd ik af en toe correct gegendered als man wat natuurlijk heel fijn was, maar vaak ook niet zeker naarmate ik ouder werd en mijn leeftijdsgenoten de correcte puberteit doorgegaan waren en ik niet. Ik ben vrij kort, en werd vaak erg jong ingeschat dus ik werd vaak ook gezien als een "schattig" jong meisje of jongetje. Nu ben ik 20 en 6 maanden aan de testo en merk ik dat ik er echt uitzie als een man van mijn leeftijd en ook zo wordt waargenomen. Dit is enoorrrmmm fijn, maar aan de andere kant merk ik dat ik mentaal nog best moet schakelen dat ik niet meer gezien word als androgyn of meisje, maar echt als man/jongen van rond de 19.

Ik weet niet echt goed hoe ik dit een beetje recht kan zetten in mijn hoofd, het zal vanzelf wel wennen. Ik vroeg me vooral af of andere mensen ook zoiets ervaren/ervaarden? Ik vind er op sociale media enzo niet echt posts over dus ik dacht ik vraag het hier even .

PS het is niet een naar gevoel of iets dergelijks, dus maak je geen zorgen daarover haha

Het kost tijd. Bij mij is de sociale transitie ook snel gegaan, zo snel dat ik mezelf in mijn hoofd misgenderde terwijl mijn omgeving al was omgeschakeld.

Geduld... en probeer ervan te genieten.

Bedankt voor je reactie Marije ! Bij mij is het in mijn hoofd en omgeving al paar jaar goed, het is denk ik vooral de shock dat ik merk dat ik door mn stem en vormverandering (gezicht meer masculien etc.) langgg niet meer zo bang hoef te zijn/zorgen hoef te maken over of ik wel "pass". Vroeger was ik erg bewust dat mensen die mij hem noemde, dat vaak deden omdat ze wisten dat ik dat wilde en niet omdat ik er echt uit zie als man terwijl tegenwoordig mijn recente vrienden van bijvoorbeeld de uni niet eens weten dat ik FTM ben. Gek hoe dat soms zo kan gebeuren terwijl je het bijna niet doorhebt

Klopt. Ik heb het vooral als iemand mij vraagt naar mijn man of naar de vader van mijn kinderen. Echt... kortsluiting in mijn hoofd.

Het is inderdaad voor de omgeving soms moeilijk om je goed te plaatsen.

Ik ervaar dat zelf ook. Soms als ik in de spiegel kijk zie ik een man, maar steeds vaker zie ik mijzelf als vrouw, zoals ik dat ook wil.

In winkels zie ik vaak ook de verwarring, zeker als ik sta te kijken bij de make-up en de nagellak. En ik heb gemerkt dat de verkoopsters dan maar in de "neutrale" stand gaan en het zorgvuldig vermijden meneer of mevrouw te zeggen. Ik word dan neutraal maar wel uitstekend behandeld.

In de damesmodezaak kennen ze me al heel goed en daar kijken ze nergens meer van op, ook niet als ik ze om advies vraag.
Ik ben inmiddels een hele goede klant daar.

Succes met je transitie.

Na verloop van tijd wordt het waarschijnlijk de normale situatie. Je zal er langzamerhand aan gewend raken, maar zoals in de eerste reactie al werd geschreven; het kost tijd.
Mijzelf was het wel gebeurd dat ik bij het onverwacht zien van mijn spiegelbeeld dacht "Ben ik dat?" Dan zag ik een meisje, dan wel vrouw lopen, maar was het vreemd om te beseffen dat ik dat zelf was. Dat kwam door dat het (onterecht) in m'n hoofd zat dat ik een jongen was. Zo was ik opgevoed en zat dat best wel vast in m'n hoofd. Toch is die gedachte uiteindelijk verdwenen.

Ja, je blijft heel lang bezig met checken of het wel klopt

Ik voel me heel vaak nog die man, maar als ik dan foto's van mezelf zie zie ik een zachte vrouwelijke energie

Ergens moet je de knop omzetten, er niet meer mee bezig zij hoe je overkomt of wat je bent, je bent veelal verder in het proces dan je denkt

Heb ik ook als iemand mij willemijn noemt, na 68 jaar wim. Bij het nos journaal heb je een weervrouw die willemijn heet en iedere keer als de presentator willemijn aankondigd gaat er en schokje/verwarring door mijn hoofd.

Sinds kort begint mijn echtgenote mij ook af en toe willemijn te noemen, verwarring in mijn hoofd. Maar uiteindelijk wel erg leuk.
Soms ben ik hendrik jan de tuinman en soms ben ik een sensuele vrouw. Dat laatste krijgt steeds meer de overhand.En dat bevalt!

Ik herken dit ook wel, al raak je er op een gegeven moment wel aangewend.