T-Nederland

Eigenlijk een eenvoudige vraag:

Met uitzondering van de praktische medische vraag of vragen zoals hormonen en operaties, "Hoe waardevol is je genderpsycholoog in het transitietraject (geweest) in het begrijpen van je identiteit en wie je bent?"

Wat is eigenlijk de toegevoegde waarde (geweest) of is die beperkt?

Ik heb na mijn sociale en medische traject ook nog ACT therapie gedaan bij PsyTrans en dat was erg waardevol.

Wanneer ik hieraan terugdenk kom ik tot de conclusie dat het mij alleen de bevestiging heeft opgeleverd waardoor er de nodige medische ingrepen mogelijk werden. Het begrijpen van hoe ik voor wat betreft gender in elkaar zit, en hoe daarmee om te gaan, kwam van elders. Vooral dankzij contact met anderen (groepsbijeenkomsten, dit forum en 's nachts uitgaan op plekken waar queer-personen komen) kwam die noodzakelijke wijsheid. Dat is nog heel lang na het transitietraject doorgegaan. Nog steeds kom ik af en toe tot nieuwe inzichten.

Persoonlijk heb ik eigenlijk alleen de psycholoog “gebruikt” om via de geëigende weg mijn mastectomie en uiteindelijk hormonen te regelen.

Ik heb aan de gesprekken weinig gehad. Ik wist al wie ik ben en wat ik nodig had. De gesprekken met mijn psycholoog duurden ook regelmatig hoogstens 10 minuten, omdat we niets te bespreken hadden. Zonde van tijd en geld en jammer dat ik dan een “plekje” bezet houd voor mensen die er wel baat bij hebben.

Ik moet nog wachten tot 2 oktober op mijn gesprek met een psycholoog van Psytrans.
Uiteraard hoop ik dat het positief uitvalt, en dat ik mijn "deskundigenverklaring" krijg.

Ik had, en heb nog steeds, erg veel baat bij mijn psycholoog. Door mijn transitie is niet alleen het geslacht gewijzigd, maar heel veel meer op meerdere vlakken. Dat is op dit moment, 2,5 jaar na mijn SRS, nog steeds on-going.
Het begrijpen van mijzelf, mijn gevoelens, mijn geslacht, gedrag en plaats in de maatschappij zijn onderwerpen die besproken worden in deze sessies.

Psycholoog van het vu, ik heb er weinig aan gehad, ze vroeg niets, behalve hoe het ging, als ik zei, goed, was het klaar

Ik vond dat toen prima, laat me met rust

Ze ging met zwangerschapsverlof en ik kreeg een andere. Ik denk dat ze 26 jaar oud, en erg weinig weet, behalve wat uit de boeken

Ik spreek haar 1 a 2 x per jaar, thats it, is ook prima, want ik heb niet veel aan haar

Maar anno nu, kan ik wel een psycholoog gebruiken.

Lig nogal overhoop met vanalles..

Fay

Hetzelfde als San(ne).
Ik had haar alleen nodig om het traject gedaan te krijgen, verder nergens voor.
Aardig mens hoor, maar zwaar overbodig in mijn geval. (Dit speelt zich inmiddels 12, 13 jaar terug af)

Ondanks dat ik zelf wel wist wat ik had vond en vindt ik haar echt wel een steuntje in de rug (Corine) van Psyq Rotterdam. Eerst de huisarts die enorm veel begrip toonde, kent mijn gezin en schoonfamilie erg goed maar zag de noodzaak en stuurde mij naar, wat later bleek, de juiste persoon. Tal van gesprekken met haar, de psychiater en de supervisor toonde aan dat het niet een opwelling was. Ook dat wist ik natuurlijk al zo'n 49 jaar maar toch voelde het prettig. Zij regelde ook meteen de doorstap naar Transgenderzorg Utrecht (Peter en Naomi) en nu eindelijk binnenkort start hormonen. Ook weer korte lijntjes bij andere zorgverleners voor medische ingrepen dus al met al erg blij met mijn psychologe.

Mijn psycholoog heb ik heel veel aan gehad.
Ook toen ik even ik een dipje zat.
Meteen bij het eerste gesprek had ik er een goed gevoel bij.
En dat is ook zo gebleken.
Helaas stopt zij bij de Vaart en heb ik vanaf volgende maand een nieuwe psycholoog.
Hoofdzakelijk voor nazorg.
Maar had mij geen betere kunnen wensen.
Ik zal haar zeker gaan missen.