T-Nederland

Beste allemaal,

ik had vandaag weer iets sufs ( vond ik zelf) de deurbel ging onverwachts en schrok me werkelijk wild, had het niet verwacht ( gelukkig achteraf een bekende)

hoe gaan jullie om met zulke situaties?

Ik kijk dan op de monitor, pak de intercom en spreek de persoon toe. Hangt verder van mijn uiterlijk af. Zonder haarwerk doe ik de deur niet open.

Van de flatentree bel zit ik standaard tegen het plafond. (PWAAAAAP!)

soms denk ik echt dat mijn verlangen steeds moeilijker uit te beelden is

ik moet met zoveel factoren rekening houden dat het bijna niet te doen is....

moet ik dan toch de witte vlag hijsen en de handoek in de ring?

hmmm in mijn vorige huis zette ik de deur bel soms gewoon ff uit, als ik vond dat daar kledingtechnisch een reden voor was

Tegenwoordig doe ik gewoon de deur open, ook al loop ik zonder make-up in een joggingbroek en ouwe slobbertrui rond...

Een onverwachte deurbel duidt meestal op een collecte of een koerier die een pakje niet bij de buren kwijt kan. Qua collecte houd ik in de gaten wat er die week is, niet iedereen krijgt wat van me, dus gaat niet altijd de deur open . Dat gaat ie trouwens toch niet, want de laatste tijd zijn de Jehova's hier ineens weer terug. Maar dat heeft dus een andere reden dan hoe ik er hier bij gekleed loop. De tijd dat ik mezelf verdekt opstelde als de bel ging is voorbij.
Ik vraag me trouwens af wat voor werkelijk belangwekkends er tegenwoordig nog onverwacht aan de deur staat. Als ze me wat willen verkopen komen ze toch van een koude kermis thuis en ze houden er maar rekening mee dat niet iedereen altijd thuis is . In de meeste gevallen gaat het dus om iets wat je redelijkerwijs zou kunnen verwachten, hooguit op een onverwacht moment.

Claudia

als ik definitief omga dan ga ik me voor niemand verstoppen, de deur gaat gewoon open. Waarom moet ik me schamen voor mijn werkelijke ik?

Dan doe ik de deur open

Er was een periode dat vrienden en familie nog niet op de hoogte waren en dat was soms even rennen...
Maar over collectanten en pakjesbezorgers heb ik nooit moeilijk gedaan, die zijn wel wat gewend was mijn gedachtegang.

het ging meer om het gevoel dat je hart buiten je lijf bonst.... ik kan me zelden kleden en als ik het doe gebeuren er altijd onverwachte dingen...

Ik weet nog wel dat ik me als kersverse mijzelf in mijn studentenkot zat te bewonderen toen mijn buurvrouw even langskwam om eea te bespreken (mbt huurzaken). Deur opendoen of of niet? Schrik, hartkloppingen, zweet... Het was een dilemma: maar waarschijnlijk wist ze wel dat ik thuis was aan het geluid en ik had geen zin in een geheim leven. Dus... deurtje open... ze moest wel een beetje giechelen maar kon het prima verteren. We hebben gewoon besproken wat ze wilde bespreken en ik geloof ik ook nog uitgelegd dat dit voortaan het uitzicht zou gaan worden.

Sindsdien heb ik me in voorkomende gevallen de attitude aangemeten van : je hebt precies 10 seconden om aan deze onverwachte situatie te wennen en daarna ga ik het je pas kwalijk nemen. Daardoor is het ook al een tijdje geleden dat ik "verrast" werd door aanbellend bezoek (behalve dan door die misthoorn van de intercom). Een jaar geleden nog in het AMC voor zaad invriezen en daarvoor nog op gesprek bij het werkbedrijf.