Vroeger was ik ook heel onzeker over mijn verlangens. Ik kon me gewoonweg niet voorstellen dat ik een vrouw kon zijn. Ik had een volbehaard lichaam, bewoog me houterig, en stortte me in excessen, met veel drugs en verwrongen seks. Ook woonde ik in een houten woonwagen met zo'n beetje geen voorzieningen, en had geen auto, maar een motor.
En toch, op ieder moment wist ik van binnen hoe het werkelijk zat, maar de weg ernaartoe leek schier onmogelijk. De twijfels en onzekerheid hebben me lang tegengehouden, en ik heb me verzet, met hand en tand tegen de werkelijkheid. Iedere dag werd er een discussie in mijn hoofd gevoerd, voor en tegen, en afwisselend ging ik achter die twee consoles zitten gamen tegen het leven. Dat werd zo erg, dat ik op een bepaald moment besefte dat die discussie, die oorlog in mijn hoofd een groter probleem was geworden dan het gespreksonderwerp. Ik kon er niet meer mee stoppen. Alles deelde ik in mannetje/vrouwtje in, en ik plakte er waardelabeltjes aan als prijskaartjes. Maar de ene dag sloegen die prijskaartjes op alles wat ik was, en de volgende kon ik mezelf 'waardeloos' vinden, en dat waren de dagen dat de twijfel en onzekerheid wonnen. Ik stelde ook onmogelijke eisen aan mijn verlangens, ik wilde niet alleen vrouw zijn, maar ook voldoen aan ideaalbeelden van sexy vamp. (terwijl ik dus zo houterig was als maar zijn kan...) Dat gaf een enorm spanningsveld wat ik alleen kon stoppen door mn verlangens te killen. Te veroordelen. Meer drugs te nemen, proberen 'man te worden', door een mannelijk leven te lijden...
kicken op somberheid. Nu is dat onder mannen wel vaker zo, dat ze zo doen, dus dat kwam 'mooi' uit...
Uiteindelijk werd het zo ingewikkeld dat ik hulp heb gevraagd aan een healer. De psychiater wilde me alleen volstoppen met rare pillen, en iedereen, iedereen wilde me ervan af brengen (!), maar ik wilde mezelf alleen maar onderzoeken om dan pas een keuze, of een uitslag te hebben om mee verder te gaan. Die healer zei "ik kan niet zien of jij wel of niet iets vrouwelijks hebt, want wat jij ook bent, er ligt iets voor". En dat was die twijfel en onzekerheid, die discussie in mijn hoofd had me zover van mijzelf gebracht, weg van mijn gevoel, weg uit mijn lichaam, helemaal in mn hoofd, en zelfs daarboven. Ik was een wandelende computer geworden.
Om daarvan te genezen heb ik leren mediteren. In mijn lichaam komen. Concentreren, niet op het vraagstuk "wat ben ik", maar letterlijk op mijn lichaam. Uren zei ik tegen mezelf in gedachten "hoe voelen mijn billen" als een mantra. En uiteindelijk ging ik die onzekerheid en twijfel voelen als pure angst, tegenwind. Bij alles wat ik deed voelde ik angst. Om bij die angst te komen moest ik eerst accepteren dat ik een mannelijke kant had, en ik moest mijn verlangen om vrouw te zijn echt even in de ijskast stoppen. Ik weet nog steeds niet of ik daar goed aan heb gedaan, maar het verlangen maakte die discussie in mijn hoofd los. Het was alsof ik een groot vrachtschip moest keren op een smalle rivier tegen de stroom in. Maar uiteindelijk kon ik die angst voelen, en dus ook dragen. Totdat ie op was.
Daarna heb ik nog een aantal jaren geleefd als man, maar meer in balans met mezelf. Eigenlijk best gek, ik kreeg meer vrede met mezelf als man, maar dat maakte het voor mij mogelijk om zonder spanning klaar te zijn voor de transitie. Die wilde ik dan wel (lichamelijk) zo snel mogelijk doen, en ik was geen makkelijke patiënt voor het genderteam. Maar dat is een ander verhaal.
Ik zeg niet dat je dezelfde ontwikkeling moet doormaken als ik, maar ik weet nog dat ik indertijd naar T&T meetings ging, en dat de transen daar extreem zelfverzekerd zaten te doen, en neer te kijken op travestieten enzo, ik vond het naar. En omdat ik zelf zoveel twijfel had, vergrootte die contacten mijn twijfel alleen maar. Je moest het allemaal zeker weten, en ze hadden ook die verhalen over poppen. Wist ik veel dat die mensen van binnen hartstikke onzeker waren. Ze durfden zichzelf daarin niet te laten zien. Nou ja, we hebben allemaal onze mankementen. Maar tuin daar niet in !
Mijn lichaamsbeharing heb ik bestreden met laser en ipl. Ik moet mezelf nog iedere week volledig epileren, maar het gaat goed. Ik beweeg me niet meer houterig, al zeg ik het zelf. Ik denk dat ik dat deed omdat ik constant niet in mijn lichaam zat, en hoe kun je nou lopen met je lichaam als je er niet in zit ? Niet dat ik nu verlicht ben, of een goeroe, of dat ik nu constant in heel mijn lijf zit, maar het is zoveel makkelijker geworden. En ja, dat mijn lichaam nu vrouwelijk is geworden maakt natuurlijk ook veel uit. Maar ook in het mannelijke lichaam kun je aanwezig zijn. Ook als je het haat bedoel ik.
Mensen zien niet meer dat ik transgender ben. Ik heb iedere dag zelfs sjans met mannen. Ik ben nog lang niet klaar met mijn geestelijke proces, maar lichamelijk dus al een flink eind. Ook dat maakt die onzekerheid minder, vooral natuurlijk omdat iedere stap op een bepaald moment goed gaat voelen, en naar meer smaken.
Toch rijd ik (naast auto) nog steeds af en toe motor, en er zijn meer dingen die ik niet vrouwelijk vind van mezelf. Maar ik ben wel een vrouw nu.Soms twijfel ik aan alles en begint er weer een discussie. Maar het wordt steeds makkelijker om die los te laten. Om geduld te hebben, en mijn situatie, wat die ook is, te accepteren. Daar begint het mee, accepteer dat je bent wat en wie je nu bent, pas dan kun je je ontwikkelen. Probeer niet te accepteren dat je een man of een vrouw bent, maar accepteer dat je iemand bent die .... en leer jezelf kennen...
Wat ik ook heb ervaren, is dat mijn omgeving in het begin benadrukte hoe mannelijk ik wel niet was, jongensachtig, en naarmate ik passabeler werd gingen zij overstag, en ineens hadden ze het altijd al wel gezien... Laatst kwam ik een nicht tegen die ik al jaren niet had gezien. Ze keek een beetje angstig naar me, en ik zag dat ze van te voren allang had bedacht dat ik een grote fout beging. (dat had ik ook al via via gehoord) Ze zei "jaaah, ehm, maar toch, ik heb het nooit gezien, je was echt een jongetje, ja, wèl vrouwelijk....." en toen ze dat zei moest ze lachen, en ik ook, want het was spontaan, en ze had zelf niet verwacht dat ze dat zou gaan zeggen. Prachtig !
Uiteindelijk ben jij de enige die weet hoe het zit bij jou. Het antwoord ligt in je besloten. Je kunt het vinden, maar niet met wilskracht.