T-Nederland

heei,

Ik heb zelf wat problemen thuis met de acceptatie van mijn ouders. Mijn ouders weten nu al zo'n vier jaar dat ik mezelf liever zie als meisje dan een jongen. Ik ga hiervoor 5 oktober weer voor in behandeling. Maar mijn ouders zijn er niet echt overtuigd of het wel waar is wat ik zeg. En dan vragen ze dingen aan mij die ik gewoon niet kan beantwoorden omdat dit wat ik voel gewoon zo lastig is te verwoorden waar ze dus uiteindelijk ook geen respect voor hebben als ik het niet kan uitleggen. En blijven glashard volhouden dat ze nooit iets gemerkt hebben. Op de basisschool of nergens eigenlijk terwijl ik wel altijd wat vrouwelijke trekjes liet zien. waar ze ondertussen volgens mij aan gewend zijn waardoor ze het niet egt meer zien. Ik hoop dat mensen hier tips voor hebben en anders ga ik kijken wat mijn therapeut erover heeft te zeggen die voor mij een voor traject gaat doen om me later aan te melden bij het VU.

Ook mijn leven naast thuis begint er een beetje onder te leiden onder andere op school. Ik krijg daar weer woede-uitbarstingen tijdens lessen als iemand iets verkeerd zegt waardoor ik de rest van de dag mezelf nog vrij slecht kan concentreren en zijn de schooldagen lang. Mijn concentratie is vrijwel laag omdat ik mijn examen in twee delen moest doen vanwege mijn opname bij Reinier van Arkel van begin december tot ongeveer eind mei. Dat betekend dus dat ik heel lang niet op school ben geweest en maar 3 vakken heb gehaald vorig jaar waardoor ik nu de andere vijf moet gaan halen. Ook wordt ik vrijwel tot niet bij de klas betrokken met als reactie als ik naast iemand ga zitten da er wordt gezegd da ik moet gaan verzitten daarin ook al een conflict gehad met een klasgenoot, geen vrienden dit jaar op school, alleen een paar meiden die me kennen omdat ik met een van hun vriendinnen heb gehad maar dat lijkt me niet erg goed om dan met hun om te gaan dan alleen gezellig kletsen in de lessen. Dus komt er op neer dat ik in de pauze vrijwel altijd alleen zit met een paar uitzonderingen tot nu toe dat ik wel iemand was die aardig was en langs me kwam zitten.

Dit zijn op de moment de grootste problemen waar ik mee zit naast wat kleine probleempjes in mijn thuissituatie waaraan gewerkt wordt momenteel door mijn thuisbegeleidster.

Als jullie tips hiervoor hebben of dingetjes die zouden kunnen helpen zou ik daar al wel een beetje geholpen mee zijn.
xx Mikayla

Ps. weet niet zeker of dit wel onder dit topic moet :$

Hi Mikayla,

Dat je ouders je T-zijn ontkennen en/of zeggen het niet echt te herkennen bij je wil nog niet zeggen dat ze je uiteindelijk niet zullen steunen. De gevolgen zullen een grote impact hebben op jouw leven en dat van het hele gezin en familie en vrienden dus is het niet gek dat je ouders niet meteen staan te juichen maar eerste wat meer zekerheid willen hebben. In mijn ogen zijn sommige dingen in het geheel niet uit te leggen aan 'buitenstaanders' maar dat het je menens is kan je laten zien door gewoon door te zetten, zo ontkracht je je ouders ongeloof het beste en volgt de steun meestal vanzelf.

Voor wat betreft je school, andere kunnen je daarin beter adviseren maar heb je wel al een gesprek erover gehad met een vertrouwenspersoon of leraar?

Veel moed en sterkte de komende tijd...

grts Daniéla

Hoi,
Ik denk ook dat je ouders gewoon heel erg moeten wennen, en dat heeft soms gewoon wat tijd nodig. Ik denk ook dat ze moeten beseffen dat niet alle transgenders vanaf het begin af aan signalen af geven en dat ze het gewoon niet zagen omdat het niet te zien was. Dit is tenslotte in het begin op de eerste plaats een inwendig gevecht voor velen. Ik sluit mij ook aan bij Daniéla, zet gewoon door en de rest komt vanzelf.

Ik ben vroeger veel gepest en heb ook veel psychische problemen gehad op school, dus ik herken mij erg in je verhaal als in: school is erg moeilijk als dat gebeurt en je op zo'n kwetsbare leeftijd ben. Wat kan helpen is een dagboek, dan kan je dieper duiken in de redenen waarom je nou eigenlijk zo kwaad word. Daarnaast raad ik iets simpels aan, neem een fictieboek mee naar school voor de pauzes. Je voelt je dan minder alleen want je heb die vrienden die daar tussen de pagina's leven. Het is een wereld die jou wel zal accepteren.

Ik denk ook dat ze moeten beseffen dat niet alle transgenders vanaf het begin af aan signalen af geven en dat ze het gewoon niet zagen omdat het niet te zien was.

Dat komt zeer zeker ook voor Jacquie maar dat wil niet zeggen dat er eerder geen signalen waren en het gebeurt nogal eens dat zelfs een transgender zelf pas laat iets herkent van de signalen, laat staan de meest naasten/dierbaren...

grts Daniéla

Vergeet ook dit niet, ouders kunnen signalen ook negeren omdat het niet in hun beeld past.

Ja daar hebben jullie ook wel gelijk in natuurlijk. En dan heb je ook nog eens dat de signalen verschillend kunnen zijn per persoon, wat zijn vrouwelijke en mannelijke signalen etc. Het is natuurlijk ook wel jammer dat ze het gevoel zo hebben ze zichzelf zo te moeten verdedigen, terwijl dat niet nodig is.

Heei,

Dank jullie wel voor al jullie goede reacties ik heb er echt iets aan gehad en ik denk ook dat het mij ook echt weer verder kan helpen

Ik heb ondertussen een gesprek met mijn Psychgoloog gehad in eindhoven en daar wordt het trans* stuk weer behandeld. In de auto terug heb ik wel een beetje gemerkt bij mijn moeder dat er wel acceptatie voor is en dat ze al een paar signalen zag maar ze is er nog steeds niet helemaal van overtuigd. Op aanraden van mijn thuisbegeleidster heb ik ook ondertussen een lijstje gemaakt hoe ik ben waar mijn ouders niet bij zijn dus meestal met vriendinnen. Daar heb ik ondertussen ook veel van geleerd en ook wat vriendinnen de laatste 2 maanden over het onderwerp mee heb gespreken ingezet. Ook waren de ouders van een vriendin van me ook hun ding erover te zeggen en dat bleek redelijk positief te zijn en een heel erg helpend waarschijnlijk in het acceptatie proces bij mijn ouders.

En op school gaat het nu ook wel wat beter mensen beginnen me ook een beetje aan te spreken nu of om hulp te vragen. daar ben ik dus eigenlijk wel best blij om. Ook al is het maar een kleine vooruitgang maar alle kleine beetjes helpen. Ik hoop dat richting de berlijn reis met het examen jaar dat ik ondertussen wat mensen heb om mee op te trekken anders wordt 8 uur wel heel erg lang

xxMikayla