T-Nederland

Over het algemeen ben ik een onwijs twijfelachtig persoon. Dat wil zeggen, even voor de beeldvorming, dat ik soms meerdere keren in de week naar een winkel kan gaan waar ik een leuke trui gezien heb, omdat ik niet kan kiezen of hij wel leuk genoeg is. Enfin, dat maakt dit hele proces niet gemakkelijker.

Veel met mensen praten is belangrijk, maar de keuze maken met wie ik ga praten is lastig. Allereerst heb ik een lieve vriendin waar ik altijd mee kan praten. We zijn inmiddels bijna een jaar samen een hebben veel meegemaakt, wat onze band onwijs versterkt. Verder heb ik een collega die op mannen valt (als man) en daardoor een stuk begripvoller is naar de hele situatie. Ik heb een andere vriendin die in hetzelfde schuitje zit als ik en ook ontzettend twijfelt over wat ze nu wil in haar leven.

Nu is er een vraag vanuit mijn kant die denk ik vaker gesteld wordt: hoe wisten jullie dat je een juiste keuze maakte toen je in transitie ging? Ik merk namelijk dat ik graag overal verklaringen voor zoek, wellicht omdat ik bang ben voor iets nieuws. Bijvoorbeeld dat ik mijn keuze voor mannen schoenen altijd heb verklaard met: ik heb grote voeten voor een vrouw. Dat valt tegenwoordig best mee, maar het is een verklaring die er in mijn hoofd voor zorgt dat ik niet nog verwarder word over de situatie.

Dus, hebben jullie tips op het gebied van een duidelijker beeld krijgen van je gender? Er zijn ontelbaar veel dingen waardoor ik weet dat FTM de juiste 'keuze' is, maar er is altijd een klein ding (zo onbenullig klein!) waardoor mijn hele kijk op de situatie uit proportie wordt getrokken en de twijfels alleen maar meer komen. Het is immers geen keuze die je 'eventjes' gemaakt hebt, ook al ben je nog zo zeker...

Oh, ik ben ook hartstikke goed in twijfelen hoor. Ik ben het pas zeker gaan weten door het doen en toen merkte ik hoe prettig het voelde om niet opgesloten te zitten.

Irene_de_Vreede schreef: 08 okt 2019, 15:56 Oh, ik ben ook hartstikke goed in twijfelen hoor. Ik ben het pas zeker gaan weten door het doen en toen merkte ik hoe prettig het voelde om niet opgesloten te zitten.

Dat lijkt me heel fijn om te hebben! Heb je het gewoon echt gedaan, met alles erop en eraan, of ben je op een bepaalde manier begonnen?

Dat is stapje voor stapje gegaan, in het begin was het het nog spannend, maar dat gaat op den duur over.

Na de coming out was er geen twijfel meer mogelijk, bij familie, mijn vrouw, en mijn behandelaar bij Stepwork.

Ik ben een veel blijer persoon geworden na mijn keuze om er voor te gaan.

Een jaar ervoor droeg ik al rokken in het openbaar, dus zo groot was de overgang eigenlijk niet.

Ik sluit me helemaal aan bij Irene: dingen uitproberen en kijken hoe dat voelt. Je gevoel vertelt je altijd meer over jezelf dan je gedachten, denk...eh...voel ik

Verder: ken je het (werk)boek "You and your gender identity" van Dara Hoffman-Fox?

Hielke schreef: 08 okt 2019, 17:06 Ik sluit me helemaal aan bij Irene: dingen uitproberen en kijken hoe dat voelt. Je gevoel vertelt je altijd meer over jezelf dan je gedachten, denk...eh...voel ik

Verder: ken je het (werk)boek "You and your gender identity" van Dara Hoffman-Fox?

Het boek ken ik niet, maar ik ga hem zeker opzoeken als dit mij zou kunnen helpen. Dankjewel voor de tip!

Ik twijfelde eerst ook nog wel. Maar inderdaad, stap voor stap dingen proberen helpt. Kleding, haar. En als je medisch in transitie gaat begin je eerst met de hormonen, dan kan je kijken wat dat met je doet en of je daar blij van wordt.

Ik merk in ieder geval dat ik een stuk gelukkiger ben met mezelf en ook een stuk zelfverzekerder, ietsje extraverter enzo,

Caelan schreef: 08 okt 2019, 18:10

Hielke schreef: 08 okt 2019, 17:06 Ik sluit me helemaal aan bij Irene: dingen uitproberen en kijken hoe dat voelt. Je gevoel vertelt je altijd meer over jezelf dan je gedachten, denk...eh...voel ik

Verder: ken je het (werk)boek "You and your gender identity" van Dara Hoffman-Fox?

Het boek ken ik niet, maar ik ga hem zeker opzoeken als dit mij zou kunnen helpen. Dankjewel voor de tip!

Mocht het boek je wat lijken dan mag je mijn exemplaar wel hebben. Ik bleek al te zeker van mijn zaak voor dit boek

Ik twijfelde eigenlijk niet *, en ben meteen all-in gegaan. Ik wist na 30 jaar lang mijn identiteit onderdrukken, dat ik ZO niet verder kon, wilde, mocht.
Dus dan maar iets anders proberen.
De volgende dag (na dat moeilijke gesprek met mijzelf) had ik zelfwaarde, -vertrouwen, -acceptatie, -liefde... Ik had eindelijk een "zelf", een "ik".
The rest is history.


* en dat terwijl ik echt alles van alle mogelijke kanten onderzocht wil hebben voordat ik iets beslis.
Nu is DAT trouwens ook makkelijker, want IK besta, dus ik hoef mijzelf niet continue te second-guess-en.