T-Nederland

Geboren als man maar voel me al sinds mijn vroege puberteit anders… en toen.. kon/durfde ik er niets mee of wist ik onvoldoende wat het was en toch was er thuis alle ruimte maar ja.. de kerk, vrienden, nou ja meer vriendinnen eigenlijk. Ik ging mijn leven leiden als man, trouwde jong met de liefde van mijn leven en mijn anders zijn werd “mijn geheim”. Soms meer, soms minder aanwezig maar nooit weg.

Niet echt ongelukkig als man maar zeker niet compleet, en altijd dat gevoel dat je anders bent.
Vader geworden, gezin uitgebreid, gezin gekrompen, veel meegemaakt, 22jaar lief en leed gedeeld – en nog steeds gelukkig!

In 2016 een TG make overgedaan na wat grapjes daarover en vol trots en blijdschap mezelf gezien, maar ook laten zien aan mijn vrouw. Nog steeds was het mij en haar niet duidelijk hoe anders dat ik was. Langzaam maar zeker verving ik meer en meer. Ondergoed, jeans, schoenen, korte broeken, een pyjamabroek, een legging voor thuis, meer en meer kwam er (deels stiekem) van de damesafdeling. Samen make-up bestellen, een pruik voor als we een weekendje samen weg waren.

En nog steeds was alles normaal… tot ik ineens half november 2018 vertelde dat ik me ook echt vrouw voelde en geloof het of niet maar mijn vrouw heeft me ooit Anna genoemd terwijl dat de naam is die ik al vanaf midden 20 gebruik zonder dat ze het wist.

Inmiddels heb ik haar verteld dat Anna niet iets is wat ik soms doe of voel maar dat ik altijd Anna ben. Dat ik ook vrouw ben als ik geen make up op heb, als ik eruit zie als hans. Natuurlijk schrikt ze er van en ik doe zo mijn best om niet te snel te gaan maar … ik ben inmiddels ook bij mijn ouders, de huisarts, een goede vriendin geweest.

Als ik mijn verhaal lees besef ik me hoeveel geluk ik heb met mijn vrouw en ondanks de schrik en angst wil ze me heel graag steunen maar vind ze het ook doodeng en wil ze me geen valse beloftes maken. We hebben afgesproken dat we er alleen in het weekend over praten zodat er ook ruimte blijft voor ons normale leven.

Wat een warrig verhaal is dit aan het worden, sorry!

Het vertellen aan mijn moeder… huilend in de keuken 45jr… zo klein als vroeger.. en dan een reactie van: “ach lieverd ik ben zo blij dat je het eindelijk zegt… ik wist het allang dat er iets was maar wist niet precies wat en moest wachten tot jij er aan toe was, voor ons maakt het niets uit. Als jij maar gelukkig bent! We dachten dat je home was en Marielle het geaccepteerd maar dit klopt beter inderdaad.” – en dan voel je je zo dom….

Onze vriendin is mijn uitlaatklep aan wie ik alles kwijt kan wat mij dwars zit, heel fijn om iemand te hebben.

De dokter was doodeng maar ook zo fijn, die wilde me direct helpen terwijl ik op dat moment dacht geen hulpvraag te hebben maar inmiddels ga ik wel aan de slag bij transsupport en sta ik op de wachtlijst bij PSYQ.

Mijn vrouw en ik praten veel, huilen veel, zijn heel open en eerlijk maar dat is ook erg lastig en soms pijnlijk. Soms is dat lastig want wat goed bedoeld is kan lastig voelen. Inmiddels draag ik ook bh’s en zie ik er nog wel uit als man voor de buitenwereld maar dat komt voornamelijk door de overhemden die ik draag. Verder is alles inmiddels dameskleding, van schoenen tot hemd, en dat voelt fijn.

Maar wie ben ik dan?
Ik leef al 45jr als man!? En ben al die tijd niet diep ongelukkig geweest, ja ik heb wel dingen gemist en ja zowel mijn vrouw, als ik, als onze vriendin zien de glans en het geluk in mijn ogen en op mijn gezicht als ik dan eindelijk gewoon openlijk thuis met make-up aan de slag kan, en toe kan geven dat ik Anna ben. Dat voelt zo onwijs goed, zo compleet, alsof er een last van me afvalt.

Ben ik vrouw? Ben ik vrouw? Of ben ik toch gewoon man? Of ben ik alletwee? Of alletwee niet? Of ben ik nu gewoon “even” heel blij dat het eindelijk kan en gaat dit gevoel weer weg? Hoe weet ik zeker wat ik voel? Hoe weet ik zeker wat ik al die tijd gevoeld heb?

En in hoeverre wil ik dan in transitie? Want ja bepaalde verlangens zitten heel diep

Hoe vind ik/hoe vinden wij de antwoorden op dit soort vragen?
En stel dat ik dan deels of volledig in transitie wil, hoe dealen we dan met “de grote boze buitenwereld”, mijn werk, etc

Hoe vind ik mezelf weer terug?
zoveel vragen......!

is er iemand die dit snapt? herkent? me kan adviseren?
dank jullie wel voor het lezen !

Zeer herkenbaar, ik ben inmiddels iets verder, maar op een paar details na zou het mijn verhaal kunnen zijn geweest.

Irene_de_Vreede schreef: 16 dec 2019, 11:01 Zeer herkenbaar, ik ben inmiddels iets verder, maar op een paar details na zou het mijn verhaal kunnen zijn geweest.

het is in ieder geval fijn om te horen dat die twijfel en angst niet uniek is!
momenteel lees ik veel verhalen (op dit forum die me goed doen!)
hoe heb jij je antwoorden gevonden als ik vragen mag?

het liefst zou ik morgen een pasklaar antwoord hebben, voor mij maar ook voor mijn vrouw
einde onzekerheid! weten waar we aan toe zijn maar het lijkt vooral een "proces" van voelen, praten, ervaren, toelaten, accepteren, stapjes zetten

Ja hoor dat mag je wel vragen. Ik ben aan mijn transitie begonnen en samen met mijn gezin zijn we nu de directe omgeving aan het inlichten. Ik verwacht voorjaar 2020 met de hormonen te kunnen beginnen. Nu gaat het allemaal de goede kant op, maar het is een heel gevecht geweest.

Ik zou zeggen dat je het antwoord vooral in jezelf moet zoeken en niet moet rekenen op bevestiging van allen. Verwar het dragen van vrouwenkleding (al dan niet met als doel om je vrouwelijk te presenteren) niet met vrouw zijn of vrouw voelen.

Sara schreef: 16 dec 2019, 19:14 Ik zou zeggen dat je het antwoord vooral in jezelf moet zoeken en niet moet rekenen op bevestiging van allen. Verwar het dragen van vrouwenkleding (al dan niet met als doel om je vrouwelijk te presenteren) niet met vrouw zijn of vrouw voelen.

ook zonder alle kleding, make up, etc voel ik me al jaren vrouw, maar ik weet goed/zeker niet of dat altijd zo is
als je al zo lang leeft in een rol als man zijn er veel vragen, sommige dingen kan ik misschien niet of niet goed omschrijven/uitleggen dat maakt het ook lastig. dus de vraag is voor mij niet OF ik vrouw ben maar hoeveel vrouw ik ben.
ik snap dat het mijn reis is, maar ik het is zoooo veel wat er op mij/ons af komt dat het lezen van de verhalen van anderen hier al helpt
maar denk ook dat zoeken naar hulp bij het zoeken naar antwoorden en twijfels gezond zijn (wat mij betreft in ieder geval)

Hi Anna, Sinds mijn pubertijd weet ik dat ik anders ben. Als er niemand thuis was toverde ik me vaak stiekem om als meisje en voelde me daar dan heel schuldig over. Maar het voelde ook alsof alles klopte. Het was de jaren 70 en ik dacht dat ik de enige in de wereld was die zich zo voelde. Op een gegeven moment heb ik mezelf verboden me zo te voelen en heb geprobeerd het gevoel weg te drukken en ik hoopte dat het wel over zou gaan. Maar steeds was er een stemmetje dat me bleef roepen. Eerst zacht en in de loop der jaren steeds harder. De laatste jaren was ik neerslachtig, in mezelf gekeerd, heel snel boos en gefrustreerd. Toen deze zomer het stemmetje oorverdovend was geworden heb ik eindelijk geaccepteerd dat dit is wie ik ben. Ik heb het toen voor het eerst aan mijn vrouw verteld met wie ik al 30 jaar samen ben. Ze schrok maar zei dat ze altijd van me zal houden. Dat was zo mooi. Ik heb me toen bij het VU en de Vaart aangemeld en ik kon regelmatig vrouw zijn. Maar de man-modus dagen gingen me steeds zwaarder vallen. Dat kon ik gewoon niet meer. Ik had me voorgenomen om volgend jaar op mijn verjaardag volledig als vrouw te gaan leven. Maar al snel bleek ik dat wel heel ver te vinden en stelde ik het bij naar 1 januari. Maar ook dat was voor mij niet meer te doen en inmiddels leef ik nu een maand volledig als vrouw. Wie je bent kan je natuurlijk alleen zelf beantwoorden. Luister naar jezelf en dan zal je zien dat het antwoord ook komt.

Ik lees op het moment: Uit een oude jas vol stenen, van Renate Stoute, feest van herkenning. Ben het met Sara eens dat je het in jezelf moet zoeken, niemand kan voor jou bepalen hoeveel vrouw (of man) je je voelt. Dat moet jezelf uitvinden.

ja dat snap ik
dat word nog wel zoeken/voelen
durven ervaren en durven te voelen

Met name gewoon ervaren, althans dat heeft mij uiteindelijk erg geholpen.