T-Nederland

Hey!

Na een tijdje wat meegelezen te hebben, typ ik zelf ook maar eens een bericht. Ik zit namelijk ergens mee.

Ik ben geboren in een vrouwelijk lichaam. Op dit moment identificeer ik mijzelf als non-binair. Ik ben mijn gevoelens rondom mijn gender nu zo'n anderhalf jaar actief aan het onderzoeken. Op het punt van de relatie met mijn lichaam loop ik vast. Die relatie is altijd al wat ingewikkeld geweest. Als puber ontwikkelde ik een eetstoornis. Ik ontdekte dat ik 'goed' was in afvallen en sloeg hierin door. De controle over mijn lichaam vond ik prettig. Zo'n twee jaar geleden, op weer een onzeker moment in mijn leven waarin ik het gevoel had weinig controle te hebben, kreeg ik een terugval. Daarnaast ging ik meer sporten en kreeg ik een gespierder lichaam. Die 'hardere' lichaamsvormen bevielen me erg goed. Pas nu begin ik een link te leggen met dat ik die 'hardere' vormen, associeer met mannelijkheid/androgyniteit. Ik voel me prettiger bij een androgyn lichaam.

Ik heb naar mijn idee nooit heftige genderdysforie gehad. Zo heb ik bijvoorbeeld nooit mijn borsten verafschuwd (die zijn zo klein dat ik er ook weinig 'last' van heb). Tegelijkertijd zie ik mijzelf nog als puber voor de spiegel staan en walgen van mijn brede heupen en buikje (maar ja, ik had dan ook een eetstoornis, dus hoorden die gevoelens niet daarbij?). Ik vind het heel lastig om in te zien waar het een stukje eetstoornis is en waar het om mijn gendertwijfels gaat. Is de eetstoorniskant in mij bang om 'dik' te worden of ben ik bang voor een zachter en vrouwelijker lichaam?

Inmiddels gaat het goed eten. Een tikkeltje obsessief blijf ik wel met eten en mijn lichaam omgaan, maar het gaat al stukken beter. Ik voel niet meer de drang om af te vallen. Wel ervaar ik een grote angst om aan te komen. Eén van de redenen hiervoor is, dat mijn vrouwelijke vormen dan weer toe gaan nemen. Ik ben bang voor een verandering van mijn lichaam. De realisatie dat mijn tot nog toe best speelse zoektocht naar gender een lichamelijke component heeft die mijn eetproblematiek in stand houdt, vind ik best confronterend.

Het roept allerlei vragen op: was dit de eerste keer, in mijn pubertijd, ook al het geval? Verzin ik dit niet gewoon als excuus om dun te blijven? Is het de 'eetstoornisstem' die praat?

Ik worstel hier enorm mee en ben erg benieuwd naar jullie gedachten hierover. Misschien herkennen jullie iets of hebben jullie vragen waar ik eens over na kan denken. In ieder geval bedankt voor het lezen.
Liefs,
Merlijn

ja dit herken ik.
vet op bovenbenen en heupen vind ik afschuwelijk.
eetstoornis had ik ook. tot het vet weg was. toen was het over. ik stress er nu nog steeds over of bij teveel eten het vet daar terecht komt ipv dat ik een bier buikje krijg

Hi Merlijn

Had ik een heel berichtje gemaakt verwijder ik alles.
Ik heb je ervaring gelezen en dapper dat je zo ooen aan geeft waar je aan denkt en mee zit.

Ik herken t van mijzelf op mijn manier.
In mijn verleden, waar ik dacht dat ik t wel zou redden mer sporten en goed eten, merkte ik dat dit niet werkte.
Sporten was heerlijk maar ik dacht dat ik gespierd enzo wel gelukkig met mezelf zou zijn. Not

Ach ik begon mij ook af te vragen of t dan welniet goed zit. In mn jonge leven al eens beha deld, maar dat leeft op.
Ik heb een psycholoog gezocht en gevondene die mij alleen heeft geholpen om voet aan de grond te krijgen. Echt dingen los van elkaar zien en zo behandelen.

Wat doe ik, wat denk ik, is wat ik wil ook wat ik voel etc.

Nu ben ik zo ver dat ik mijzeld aan t door ontwikkelen ben, stappen zetten in de juiste richting. Behandel wachtlijsten en kleine nieuwe stapjes. Het kost tijd maar die neem ik bewust en serieus. Elke dag wel nieuwe dingen.

Mocht je eens wat willen kletsen dan mag je mij berichten.

Ik ben altijd slank geweest en was ook bang om aan te komen. Zo’n zes jaar geleden (toen ik 30 was) kwam ik ineens ontiegelijk veel aan. Ik wist waar het door kwam, maar ondanks de vele dieetpogingen lukte het me niet om de knop om te krijgen. Doordat ik mijn PTSS niet verwerkt had en alsmaar depressiever werd, ontwikkelde ik een eetbuistoornis. Ik probeerde mijn verdriet weg te vreten. Met alle gevolgen van dien.

Ik kwam in totaal 42 kilo aan. Afschuwelijk, want ik kreeg een mannelijker postuur én loopje. Hierdoor ben ik al jaren totaal niet meer mezelf. Ben ik me ook minder leuk gaan kleden, heel onopvallend zodat ik in de massa zou verdwijnen. En met succes, want men reageert nooit meer op me (voorheen was dat wel anders — van complimenten krijgen tot nageroepen worden).

Ik denk dat mijn eetbuistoornis mijn genderdysforie nóg erger heeft doen worden. Voor mij persoonlijk is er dus wel een samenhang aan te wijzen. Ook toen ik superslank was, vond ik mijn lichaam verschrikkelijk. Want ik had een penis en geen borsten. Dat ik zoveel ben aangekomen heeft het nog erger gemaakt, want door de gewichtstoename is mijn ‘vrouwelijkheid’ verminderd dan wel verdwenen (zo op ’t eerste oog).

Ik kan me dus heel goed voorstellen dat je bang bent om aan te komen, omdat de vrouwelijke vormen dan zichtbaarder worden. Ik heb immers hetzelfde ervaren, alleen dan andersom.

Ik word aanstaande maandag gebeld door mijn huisarts en dan zeg ik tegen hem dat ik in het nieuwe jaar geholpen wil worden. Ik heb hulp nodig om van mijn eetbuistoornis af te komen. Ik geloof dat ik — net als jij — obsessief met eten zal blijven omgaan, maar ik geloof ook dat ik erbij geholpen kan worden. En die hulp heb ik nodig voordat ik in transitie ga.

Ik denk dat je de associatie van lichaamsdelen en geslacht moet leren loslaten en echt voor jezelf gaan kijken wat je wilt en in hoeverre je daar iets voor over hebt.