T-Nederland

Hoi,

Ik ben opgegroeid in een christelijke omgeving, en heb daardoor niks kunnen leren over lhbtiq-gerelateerde onderwerpen. Er was ook niemand die dat was, omdat ik in een klein dorp ben opgegroeid. Heb mij altijd anders gevoeld, en was altijd bang voor jongens en ging altijd met meisjes om.

Pas op m'n 14e kwam ik erachter dat mensen van hetzelfde geslacht ook op elkaar kunnen vallen, wat ik toen niet begreep, want het was mij immers nooit bijgebracht. En pas rond m'n 20e kwam ik erachter dat ik op mannen viel en rond m'n 30ste dat ik wellicht transgender ben.

Heb mezelf daarin ook niet kunnen ontwikkelen, en kan nog steeds niet van mezelf bevatten of accepteren dat ik in transitie zou kunnen gaan. Want ik ben lang en omstanders zien mij gewoon als man, maar ik heb mij altijd al vrouw gevoeld, maar kon het nooit plaatsen totdat ik filmpjes zag over een transvrouw die ik transitie ging. Toen begonnen er kwartjes bij mij te vallen.

Heb hiervoor ook in een beschermd wonen complex gezeten voor mensen met autisme in Barneveld. Streng religieus dorp, dus daar kon ik mezelf ook niet zijn. Moest ik delen van mezelf onderdrukken, wat ik al mijn hele leven heb gedaan. Nu ervaar ik meer vrijheid nu ik op mezelf woon, maar het dorp waar ik nu woon is ook streng religieus. Ga over een paar maanden naar een groter dorp verhuizen wat minder religieus is. Woon liever ergens anders, maar ik heb weinig keus op dit moment.

Heb het gevoel 30 jaar lang onderdrukt te zijn, en vind het moeilijk om mijn weg in het leven te vinden, ook omdat ik geen contact heb met m'n familie en geen vrienden heb. Schrijven en delen werkt voor mij nu het beste qua gevoel.

Hoi Kayleigh,

Wat een moeilijke tijd moet je hebben gehad! Ik ben zelf opgegroeid in een protestants gezin in een dorp in de provincie Groningen. En ik kan je verzekeren dat ook daar niet over lhbtiq+-onderwerpen werd gepraat. En dan leer je vanzelf om niet te praten over dat wat het leven onaangenaam maakt binnen de gemeenschap waar je woont. Maar het was ook de tijdgeest, dat weet ik zeker.

Pas toen ik, gedwongen door Corona, mijn gevoelens wel moest delen om mijn relatie voor de toekomst te kunnen redden, heb ik geleerd erover te praten. En ik had het geluk dat mijn ouders en familie dat uiteindelijk wel geaccepteerd hebben. En dat geldt ook binnen de protestantse gemeente in Drenthe waar ik nu woon en actief ben. Zelfs door de toch als streng bekend staande leden van onze hervormde gemeende binnen de gefedereerde kerkenraad. Dus het kan wel, ook al weet ik dat het niet overal zo makkelijk gaat.

Wat mij veel heeft geholpen is erover praten. Vandaag nog met een groep collega's tijdens een hei-middag in Nijkerk. Maar je zult me ook vaak vinden bij de bijeenkomsten van het Genderhome in de stad Groningen, of, wanneer het zo uitkomt, bij de T-avonden in Amersfoort. Weet dat je welkom bent, geaccepteerd en gewaardeerd wordt.

Groetjes, Frederieke